ผู้กองหน้านิ่งกับบะหมี่หมูตุ๋นชามแรก

เสียงวางตะเกียบไม้ไผ่ลงบนชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นดัง "กริ๊ก" หนักแน่นสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบสงบของร้านน้ำชาโบราณท้ายซอย เป็นสัญญาณเตือนว่าบะหมี่หมูตุ๋นชามที่สามของชายหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบสารวัตรผู้เคร่งขรึมได้หมดเกลี้ยงลงแล้ว ชนิดที่ไม่เหลือแม้กระทั่งหยดสุดท้ายของน้ำซุปสีอำพัน เหมยหลิงยืนเช็ดเคาน์เตอร์ไม้สักอยู่หลังตู้กระจก เธอปรายตามองชามเปล่าทั้งสามใบนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่คมฉายแววขบขันระคนแปลกใจเล็กน้อย สารวัตรจ้าวหานผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและระเบียบวินัยอันเคร่งครัดในกองปราบ แต่วันนี้เขากลับมานั่งเงียบๆ อยู่มุมอับสายตาของร้านเธอติดต่อกันเป็นวันที่สามแล้ว และที่สำคัญ... เขาสั่งบะหมี่หมูตุ๋นสูตรพิเศษของเธอซ้ำเป็นชามที่สาม โดยไม่มีทีท่าว่าจะรีบร้อนลุกไปไหนเลยแม้แต่น้อย "บะหมี่หมูตุ๋นชามนี้ สารวัตรยังพอทานไหวไหมครับ หรือจะให้ผมลวกเส้นเพิ่มอีกสักชามดี" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักขึ้นทำลายความเงียบ เหมยหลิงจงใจใช้คำพูดหยอกเย้าอย่างสุภาพ เพื่อดูปฏิกิริยาของนายตำรวจหนุ่มผู้ได้ฉายาว่า 'พญายมหน้านิ่ง' ประจำเขต จ้าวหานเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาเข้มทอดมองหญิงสาวเจ้าของร้าน นัยน์ตาคู่นั้นนิ่งสงบราวน้ำลึก แต่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกตเห็น เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดซับมุมปากอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟัง "ไม่ต้องแล้วครับ... สามชามอิ่มพอดี ฝีมือคุณเหมยหลิงเรื่องทำอาหาร ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยสักครั้ง" คำชมที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากหนักยิ่งกว่าหินผา ทำให้บรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยความระรื่นชื่นใจอย่างประหลาด กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีน ทั้งโป๊ยกั๊ก ออบเชย และพริกไทยดำ ที่เคี่ยวเคี่ยวเคียงคู่มากับเนื้อหมูสามชั้นติดมันตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ผสมผสานกับกลิ่นอายความเก่าแก่ยุค 70-80 ของเฟอร์นิเจอร์ไม้ภายในร้าน ยิ่งขับเน้นให้ช่วงเวลายามบ่ายนี้มีความพิเศษขึ้นมาถนัดตา แต่ความสงบสุขมักมีมารผจญเสมอ... เสียงตบโต๊ะดังปังที่หน้าร้าน พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ดังทะลุเข้ามา ทำเอาความรื่นรมย์เมื่อครู่กระเจิงหายไปในพริบตา "เหมยหลิง! นังหลานอกตัญญู! แกหลบหน้าฉันมาหลายวัน คิดว่าจะหนีพ้นเรอะ ร้านนี้มันควรจะเป็นสมบัติของตระกูลซู ไม่ใช่ที่ที่นังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกจะมานั่งสบายใจเฉิบ!" ร่างอวบอ้วนของป้าซูเจินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเกริ่นกร่าง ด้านหลังมีอาเฉิง ลูกน้องคนสนิทของสารวัตรจ้าวที่เพิ่งเดินกลับมาจากซื้อของ เดินถือกระดาษเอกสารสำคัญเข้ามาพอดี อาเฉิงชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เขาส่งสายตาขออนุญาตผู้เป็นนาย แต่จ้าวหานเพียงแค่ยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ พร้อมกับส่งสัญญาณให้อาเฉิงยืนดูสถานการณ์เงียบๆ อยู่มุมเสา เหมยหลิงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอวางผ้าเช็ดมือลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาส่อแววเย้ยหยันชัดเจน "อ้าว คุณป้าซูเจิน ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะครับ หรือว่าเงินที่มาไถไปคราวก่อนหมดเกลี้ยงจนต้องวิ่งแจ้นมาหาเรื่องผมใหม่อีกแล้ว?" "ปากดีนักนะนังนี่! แกจำไม่ได้หรือไงว่าที่ดินตรงนี้มันเป็นมรดกของปู่แก แกไม่มีสิทธิ์มาฮุบไว้คนเดียว!" ป้าซูเจินแผดเสียงลั่น ชี้หน้าด่ากราดอย่างไม่เกรงใจลูกค้าคนอื่น (ซึ่งตอนนี้มีแค่สารวัตรจ้าวหานนั่งอยู่คนเดียว) นางกวาดสายตาสำรวจไปรอบร้านด้วยความโลภ เปรมปรีดิ์ในใจว่าในไม่ช้านางจะต้องฮุบร้านน้ำชานี้ไปขายต่อเพื่อเอาเงินก้อนโตไปเล่นการพนันให้หนำใจ "มรดกงั้นหรือครับ?" เหมยหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหยิบสัญญาซื้อขายที่ดินตัวจริงออกมาจากลิ้นชักอย่างใจเย็น ชูขึ้นให้ป้าซูเจินเห็นชัดๆ "ป้าคงลืมไปแล้วกระมังครับว่า ตอนที่พ่อแม่ผมป่วยหนัก ป้าเป็นคนบังคับให้พวกท่านจำนองที่ดินแปลงนี้เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้การพนันของลูกชายป้าเอง แล้วสุดท้ายใครเป็นคนไถ่ถอนมันกลับมาด้วยเงินหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองล่ะครับ?" ป้าซูเจินหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นตราประทับและลายมือชื่อบนเอกสารตัวจริง เสียงโวยวายเมื่อครู่เงียบกริบลงราวกับถูกปาลิดด้วยน้ำเย็นจัด นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ได้แต่ชี้มือสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น "แก... แกมันนังเด็กเนรคุณ!" "คนที่เนรคุณและหน้าด้านที่สุดในซอยนี้ คงไม่ใช่ผมหรอกกระมังครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราคารคมดาบดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน จ้าวหานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างท่วมท้น เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเหมยหลิงอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ สายตาคมกราบที่เคยมองบะหมี่ บัดนี้กลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งจนป้าซูเจินถึงกับสะท้านเฮือกถอยหลังไปสามก้าว "ส...สารวัตรจ้าว!" ป้าซูเจินเสียงสั่นเครือ นางไม่คิดว่านายตำรวจมือปราบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดคนนี้จะมานั่งหัวโด่อยู่ในร้านของนังเด็กนี่ และดูเหมือนเขาจะพร้อมเอาเรื่องนางทุกเมื่อหากยังกล้าล้ำเส้น "กฎหมายข้อหาบุกรุกและก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะ มีโทษปรับและจำคุกไม่น้อยนะครับ ป้าซูเจิน" จ้าวหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่น้ำหนักคำพูดแต่ละคำกดทับลงบนจิตใจของหญิงแก่จนแทบหายใจไม่ออก "และถ้าผมตรวจสอบพบว่าป้ายังกล้ามาคุกคามเจ้าของร้านน้ำชานี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมคงต้องเชิญป้าไปดื่มน้ำชาที่สถานีตำรวจยาวๆ สักสัปดาห์สองสัปดาห์แล้วล่ะครับ" ป้าซูเจินหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ นางรู้ดีว่าสารวัตรหนุ่มคนนี้พูดจริงทำจริง นางทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง สะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดออกไปจากร้านแทบไม่ทัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของอาเฉิงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ บรรยากาศภายในร้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เหมยหลิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้จนได้กลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือจางด้วยกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ของบะหมี่ "ขอบคุณมากนะครับสารวัตร ที่ช่วยจัดการป้าตัวแสบให้ผม" เหมยหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของนายตำรวจหนุ่ม จ้าวหานไม่ตอบทันที เขาก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของหญิงสาวกระตุกวูบ "เปลี่ยนจากการขอบคุณ... มาเป็นสัญญาว่าจะทำบะหมี่หมูตุ๋นชามพิเศษให้ผมกินทุกเย็นหลังเลิกงาน จะดีกว่าไหมครับ... ภรรยาของผม" ยังไม่ทันที่เหมยหลิงจะได้เอ่ยปากทักท้วงคำเรียกขานที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว อาเฉิงก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในร้าน พร้อมกับชะลับกระดาษโทรเลขเก่าคร่ำครึที่เพิ่งมาส่งในมือ ยื่นให้สารวัตรจ้าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สารวัตรครับ! มีข่าวดี... หรืออาจจะเป็นข่าวใหญ่จากชายแดนเหนือ... พ่อตาของคุณส่งสัญญาณมาแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมฟาดฟันอุปสรรคไปกับผมเสมอนะครับ --- *(หมายเหตุจากผู้เขียน: ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอดนะครับ)*