ทัวร์ลงแบบงงๆ

"ฉันเตือนคุณแล้วนะคะว่า ดีกรีความปากหมาของโปรแกรมเมอร์ค่ายนี้น่ะ มันระดับอินฟินิตี้!" เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์ของธันวาสั่นระรัวติดต่อกันเป็นวินาทีที่สามร้อยกว่า ข้อความนับร้อยคอมเมนต์ทะลักทะลายเข้ามายิ่งกว่าเขื่อนแตกกลางฤดูมรสุม หน้าจอ OLED ราคาแพงระยับสั่นสะเทือนอยู่ในมือหนา ขณะที่เจ้าตัวนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกเทพในห้องทำงานโทนสีเข้ม เจ้าของดวงตากลมโตนิ่งสนิทคู่นั้นกวาดสายตาอ่านข้อความที่พรั่งพรูเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ไม่ใช่คำชมเรื่องโค้ดสะอาด ไม่ใช่คำปรึกษาเรื่องบัก (Bug) ในระบบฐานข้อมูล แต่เป็นสารพัดถ้อยคำโจมตีที่ตบเท้าเข้ามาประหนึ่งทัวร์จีนลงเกาะร้าง *‘เกาะกระแสแสงหมดหรือไง ถึงมาเกาะแกะพี่เพลงพิณของพวกเรา?’* *‘หน้าตาก็ดูเป็นการเป็นงาน ทำไมมารยาททรามใส่ผู้หญิงแบบนี้วะ?’* *‘เลิกทำตัวเป็นโปรแกรมเมอร์ขี้อิจฉาแล้วไสหัวไปซะ!’* ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียง *‘หึ’* ดังลอดไรฟันอย่างไม่สะทกสะท้าน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเพลงร็อกสามช่าเพื่อคั่นเวลาความน่ารำคาญ เขากดรีเฟรชหน้าโปรไฟล์ของตัวเองรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ต้นเหตุทั้งหมดมันเริ่มมาจากเมื่อคืนนี้... คืนที่เขาเผลอไปคอมเมนต์ใต้คลิปรีวิวแกดเจ็ตตัวล่าสุดของยัยอินฟลูเอนเซอร์ปากจัดคนนั้น ด้วยประโยคสั้นๆ ที่มีความหมายเชิงวิจารณ์เชิงเทคนิคล้วนๆ ว่า *‘ถ้าใช้ตรรกะคิดแบบนี้ตอนเขียนโค้ด ป่านนี้ระบบล่มไปถึงดาวอังคารแล้วล่ะมั้งครับ’* ใครจะไปรู้ล่ะคะว่า กองทัพแฟนคลับของแม่คุณจะหูไวตาไวราวกับติดเรดาร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว ยิ่งบวกกับคาแรคเตอร์สาวสายลุย โก๊ะนิดๆ แต่ขวัญใจมหาชนของเพลงพิณด้วยแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือทัวร์กฐินกองใหญ่ที่พร้อมใจกันมาลงที่หน้าบ้านของนายธันวาผู้รักความสงบสุขคนนี้โดยเฉพาะ "วุ่นวายสิ้นดี..." ธันวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นของผิวกระจกสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่กำลังขมวดมุ่น เขาสרุปกับตัวเองในใจเป็นรอบที่ล้านว่า การข้องเกี่ยวกับคนประเภท ‘พลังงานล้นเหลือ’ นี่มันพาแต่ความปวดหัวมาให้ชัดๆ แต่แปลก... ทั้งที่ควรจะกดปิดแจ้งเตือนแล้วบล็อกบัญชีพวกนั้นให้หมดเรื่องหมดราว แต่มือเจ้ากรรมกลับเลื่อนหน้าจอไปหยุดอยู่ที่หน้าโปรไฟล์ของ ‘เพลงพิณ’ เสียอย่างนั้น ในจอภาพปรากฏภาพหญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด เธอกำลังถือไมโครโฟนจิ๋วพูดคุยเรื่องเทคโนโลยีด้วยน้ำเสียงฉะฉานและท่าทางกวนโอ๊ยที่เป็นเอกลักษณ์ ต่อให้เป็นรูปภาพนิ่ง แต่มันก็ยังมีพลังงานบางอย่างที่เล็ดลอดทะลุกรอบจอออกมา แผ่ซ่านความน่าหมั่นไส้จนธันวาเผลอยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว *‘ยัยนี่... กินอะไรเป็นอาหาร ถึงได้พลังงานเหลือเฟือขนาดนี้นะ’* ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ตามด้วยการเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทของจิน เพื่อนสนิทมิตรสหายผู้ทำหน้าที่เสมือนผู้จัดการส่วนตัวกิตติมศักดิ์และหัวหน้าแผนกปั่นประสาทประจำกลุ่ม จินก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่เปิดหน้าฟีดข่าวค้างไว้ สีหน้าของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนขบขันอย่างปิดไม่มิด "ไอ้ธัน! มึงไปทำอีท่าไหนวะ ประชาชีเขาถึงได้แห่กันไปถล่มไอจีมึงจนเซิร์ฟเวอร์แทบไหม้เนี่ย!" จินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทที่ยังคงทำหน้าตายเฉยเมยราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแค่อากาศธาตุ "กูบอกหลายครั้งแล้วนะว่าเวลาจะพิมพ์อะไร ให้กรองผ่านสมองส่วนหน้าก่อน ไม่ใช่ใช้ตีนเขี่ยแป้นพิมพ์!" "กูพูดความจริง" ธันวาตอบเสียงเรียบ สายตาไม่ละไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ "โค้ดพังเพราะตรรกะผิดพลาด มันก็คือพัง จะให้กูบอกว่า *‘โอייה เก่งจังเลยครับคนสวย’* แบบที่พวกติ่งสมองนิ่มเขาทำกันหรือไง?" "แหม พ่อคนรักความถูกต้อง!" จินเบะปากใส่หนึ่งทีโตๆ "แต่ประเด็นคือ ตอนนี้แฟนคลับน้องเพลงพิณเขาไม่ได้มองว่ามึงติเพื่อก่อแล้วสิเว้ย พวกเขาคิดว่ามึงเป็น *‘แอนตี้แฟนโรคจิต’* ที่จ้องจะหาเรื่องน้องเขาอยู่ นี่ยังดีนะที่น้องเพลงพิณเขายังไม่ออกมาพูดอะไร ไม่งั้นนะ... มึงเตรียมตัวโดนขุดยันโคตรเหง้าศักราชแน่ไอ้ธัน" ชื่อของหญิงสาวทำให้จังหวะการพิมพ์คีย์บอร์ดของธันวาชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกวาดมองข้อความยาวเหยียดที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ มันเป็นข้อความจากแอคเคาต์หลักของเพลงพิณเอง ที่แท็กตรงมาหาเขาโดยตรง! หัวใจของโปรแกรมเมอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างหาสเหตุผลไม่ได้ ความรู้สึกเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก คล้ายกับตอนที่ระบบกำลังจะคอมไพล์โค้ดขนาดใหญ่แล้วเกิด Error ขึ้นกะทันหัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวคลิกเปิดข้อความนั้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของจินที่ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ *‘คุณโปรแกรมเมอร์คะ ถ้าว่างมากจนเอาเวลามานั่งจับผิดคลิปคนอื่น ช่วยเอาเวลานั้นไปรีวิวใจตัวเองให้มันเลิกปากแข็งก่อนดีไหมคะ? เดี๋ยวฉันจะส่งแบบฟอร์มปรับปรุงทัศนคติไปให้ทางอีเมลนะ หึๆ’* ประโยคสุดท้ายปิดท้ายด้วยอีโมจิยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ ธันวาอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาสามรอบ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหู ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เก้อ "อุ๊ย!" จินอุทานเสียงหลง ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อแอบเห็นข้อความบนจอ "น้องเขาฟาดกลับแบบเจ็บแสบชะมัด! ว่าแต่... เขารู้ได้ไงวะว่ามึงปากแข็ง หรือว่าน้องเขาแอบส่องมึงมานานแล้ว? อู้หู... เคมีคู่กัดนี่มันซ่อนรูปจริงๆ นะเนี่ย!" "เงียบไปเลยไอ้จิน" ธันวาเอ็ดเสียงเขียว พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "กูไม่ได้ปากแข็ง กูแค่รำคาญ" "ปากแข็งกว่าหินแกรนิตก็มึงนี่แหละ!" จินหัวเราะรơiร่า "เอาน่า ถือว่างานนี้มึงเจอคู่ปรับของจริงแล้วล่ะไอ้คุณชายธันวา ดูซิว่าคนเย็นชาอย่างมึง จะทนความแสบของยัยเพลงพิณได้สักกี่น้ำ!" ธันวาไม่ตอบคำถามเพื่อนสนิท เขาปิดหน้าต่างแชตนั้นลง แต่ภาพรอยยิ้มกวนๆ กับข้อความท้าทายของหญิงสาวยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง ประมวลผลซ้ำไปซ้ำมาอย่างไรก็ไม่ยอมลบเลือน มือหนาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชตส่วนตัวที่ไม่ได้ใช้งานมานาน กดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของคนตัวเล็กที่เพิ่งสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาเมื่อครู่ นิ้วเรียวจรดลงบนแป้นพิมพ์ ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความตอกกลับไปให้สาสมกับความมั่นหน้าของเธอสักหน่อย แต่ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะกดส่งข้อความท้าทายยาวเหยียดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน สายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก... แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับภาพโปรไฟล์รูปยิ้มแป้นที่คุ้นตาจนน่าโมโห *‘เพลงพิณ (ยัยตัวแสบ)’ กำลังโทรหาคุณ...* ธันวานิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วที่กำลังจะกดปฏิเสธสาย กลับเผลอไผลไปโดนปุ่มรับสายสีเขียวเข้าอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ! "อ้าว... รับเร็วกว่าที่คิดนี่คะ นึกว่ากำลังนั่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกอยู่ซะอีก..." เสียงหวานใสติดจะกวนประสาทดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้ามาตรงๆ ชนิดที่ว่าดังทะลุกรอบความเงียบในห้องทำงาน จนธันวาแทบจะก้มลงไปมุดใต้โต๊ะทำงานหนีความจริงตรงหน้าไม่ทัน! "..." ขอบคุณที่เป็นกำลังใจและติดตาม "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" เสมอนะคะ