คอมเมนต์นี้ผมไม่ได้ตั้งใจ(จริงเหรอ?)

“ถ้าการประกอบคอมพิวเตอร์ของคุณมันได้ผลลัพธ์ห่วยแตกขนาดนี้ แนะนำว่าเอาเมนบอร์ดไปทำที่ทับกระดาษเถอะค่ะ จะได้ไม่เป็นภาระของระบบปฏิบัติการ” เสียงใสๆ ที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังลอดออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ราคาแพงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟเย็นชืด ธันวาขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องเขม็งไปยังหน้าจอที่กำลังไลฟ์สดอยู่ นั่นคือ 'เพลงพิณ' อินฟลูเอนเซอร์สายไอทีที่เขาสาบานได้ว่าถ้าเจอตัวจริงเมื่อไหร่ เขาจะส่งหนังสือคู่มือการใช้ตรรกะเบื้องต้นให้สักเล่ม เธอสวยก็จริง แต่ไอ้ความมั่นใจที่ล้นปรี่จนทะลุจอออกมาเนี่ยสิที่ทำให้เขารู้สึกขัดใจจนทนไม่ได้ ‘ธันวา’ ขยับนิ้วเรียวยาวไปบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดัง *กริ๊ก กริ๊ก* เป็นจังหวะที่แสดงถึงความหงุดหงิด เขาไม่ได้ตั้งใจจะพิมพ์อะไรยาวเหยียดหรอกนะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ *‘ระบบระบายความร้อนรุ่นนี้มันไม่ได้พังเพราะการประกอบหรอกครับ แต่มันพังเพราะคนจัดสเปกขาดความเข้าใจเรื่อง Airflow ต่างหาก อย่าเอาความผิดพลาดของตัวเองไปโทษพัดลมเลย’* เขากด Enter ทันทีโดยไม่ยั้งคิด ในแชทไลฟ์ที่เลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็วดุจพายุ คอมเมนต์ของเขาเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกเขวี้ยงลงไปในบ่อปลาที่กำลังสงบ เพลงพิณที่กำลังยิ้มหวานสาธิตการขันน็อตหยุดชะงัก เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาเด่นหรา “โอ๊ะ... มีคนบอกว่าฉันจัดสเปกผิดเหรอคะ?” เพลงพิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่นัยน์ตามีประกายวาววับ “User ที่ชื่อ... ‘Thun_V’ นะคะ ถ้าคุณมั่นใจขนาดนี้ ลองเปิดกล้องมาสอนฉันประกอบไหมคะ? หรือว่า... กล้าพิมพ์แค่ในเน็ต แต่ความจริงเป็นได้แค่แอนตี้แฟนขี้อิจฉา?” “ยัยบ้าเอ๊ย!” ธันวาสบถออกมาเสียงเบา มือไม้สั่นด้วยความโกรธปนประหม่า เขาเผลอกดส่งคอมเมนต์ท้าทายกลับไปอย่างไม่ยั้งคิดอีกครั้งโดยลืมไปสนิทว่าเขากำลังใช้แอคเคาท์ส่วนตัวที่เชื่อมโยงกับโปรไฟล์ LinkedIn ของบริษัท *‘ถ้าฉันสอนเธอประกอบคอมพ์ วันนี้เธอคงต้องเลิกเป็นอินฟลูฯ เพราะจะไม่มีที่ยืนให้คนไม่มีความรู้แบบเธออีกต่อไป’* วินาทีที่กดส่งไป... ความเงียบสงัดก็ปกคลุมห้องทำงานของเขา หัวใจของธันวาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเห็นยอดผู้ชมในไลฟ์พุ่งทะยานขึ้นอย่างผิดปกติจากหลักร้อยกลายเป็นหลักพันภายในชั่วพริบตา คอมเมนต์ด่าทอเขาจากแฟนคลับของเพลงพิณไหลทะลักจนอ่านแทบไม่ทัน “ตายแล้ว...” ธันวาสบตากับหน้าจอตัวเองอย่างตื่นตระหนก เขารีบกวาดเมาส์ไปที่ปุ่มลบ แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เพราะจังหวะนั้นเน็ตเวิร์กที่ออฟฟิศดันเกิดอาการงอแง หน้าจอค้างสนิท! เพลงพิณหัวเราะลั่นไลฟ์ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้กล้องจนเห็นใบหน้าเนียนใสชัดเจน “กล้าท้าเหรอคะคุณ Thun_V? โอเคค่ะ งั้นถ้าวันเสาร์นี้ตอนบ่ายสาม คุณไม่โผล่มาที่สตูดิโอฉัน... ฉันจะถือว่าคุณเป็นแค่ ‘ไอ้ขี้แพ้’ ที่พิมพ์เก่งไปวันๆ นะคะ!” ธันวาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งโดนรถสิบล้อชนเข้าอย่างจัง เขาเพิ่งจะสร้างเรื่องให้ตัวเองกลายเป็นไวรัลในแง่ลบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... เขาเพิ่งจะทำลาย ‘พื้นที่ปลอดภัย’ เพียงแห่งเดียวของเขาไปเสียแล้ว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นจากแอปฯ แชทสีฟ้าที่เขาใช้คุยกับเพื่อนสนิทอย่าง ‘จิน’ แต่เมื่อเขาเปิดดู กลับไม่ใช่ข้อความจากเพื่อนรัก แต่มันคือคำขอเป็นเพื่อนจากบัญชี Instagram ที่มีเครื่องหมายติ๊กถูกสีฟ้ากะพริบรออยู่ ‘Phin_P_Tech’ ได้ส่งคำขอติดตามคุณ มือของธันวาสั่นระริกขณะที่กดรับคำขอแบบไม่ตั้งใจ ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาใน DM ของเขาโดยที่เขายังไม่ได้ทันเตรียมใจ [Phin_P_Tech: กล้าปากดีนักนะ... พรุ่งนี้ฉันจะเตรียมไขควงไว้รอต้อนรับ ‘อาจารย์ธันวา’ นะคะ หวังว่าตัวจริงจะหล่อเหมือนโปรไฟล์รูปการ์ตูนนั่นนะ :)] ธันวาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกผิดที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ นี่เขาเพิ่งจะเอาตัวเข้าไปพัวพันกับยัยแม่มดไอทีที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดงั้นเหรอ? แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... หัวใจที่เต้นจังหวะแปลกๆ ของเขามันกำลังบอกว่า เขากำลังตั้งตารอวันเสาร์นี้อย่างใจจดใจจ่อ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมุดบันทึกเล่มนี้ในตอนแรกนะคะ หวังว่าจะถูกใจคุณรี้ดทุกคนนะคะ!