เผชิญหน้าในพื้นที่สีเทา

"บอกแล้วไงคะว่าบูธนี้รับเฉพาะคนมีบัตร VIP ไม่ใช่สล็อตสำหรับคนความจำสั้นที่ลืมพกบัตรผ่านมาหน้าตาเฉยแบบคุณ" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความแสบสันต์นั้นลอยมาปะทะโสตประสาทของธันวาเข้าอย่างจัง ท่ามกลางเสียงจอแจของงานมหกรรมไอทีประจำปีที่จัดขึ้น ณ ฮอลล์จัดแสดงสินค้าขนาดมหึมา แอร์เย็นฉ่ำจนเยือกผิว แต่คนฟังกลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาที่ใบหูอย่างไม่มีเหตุผล ธันวาขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมกริบมองร่างระหงในชุดสูทเบลเซอร์สีขาวครีมที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นที่สุด เส้นผมสีน้ำตาลประกายบลอนด์ถูกมัดรวบเป็นหางม้าสูงทำให้เจ้าตัวดูทะมัดทะแมงและดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน เพลงพิณ... อินฟลูเอนเซอร์สาวสายไอทีปากร้ายที่เขาเพิ่งจะมีปากเสียงด้วยผ่านหน้าจอแชตไปเมื่อคืน และตอนนี้เธอก็มายืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้า เขามีชีวิตเป็นระเบียบเรียบร้อย รักความสมบูรณ์แบบ และเกลียดความผิดพลาดที่สุด แต่ดูเหมือนว่าทุกกฎเกณฑ์ของเขาจะต้องพังทลายลงก็ต่อandเมื่ออยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ "ผมไม่ได้ลืมพก" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทอดสายตามองป้ายชื่อห้อยคอของอีกฝ่ายที่เขียนตำแหน่งพิธีกรรับเชิญตัวเด่น "แค่ระบบลงทะเบียนออนไลน์ของทางคุณมันแย่จนเซิร์ฟเวอร์ล่มต่างหากครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ลืมไปว่าคนแถวนี้ชอบปัดความรับผิดชอบให้ระบบเสมอ" เพลงพิณหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มหวานหยดถูกยกขึ้นมาประดับบนเรียวปากสีพีชอย่างจงใจยั่วโมโห "อุ๊ย! คุณโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งแห่งปี เจ้าของฉายา 'ธันวาผู้ไร้พ่ายทางโค้ด' นี่นา... แหม บัตรหายเพราะระบบล่ม หรือเพราะสมองส่วนที่ใช้จำมันล่มกันแน่คะเนี่ย ถึงได้มายืนทำหน้าดุเป็นหุ่นยนต์กระป๋องอยู่ตรงนี้" บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลายเป็นพื้นที่สีเทาขนาดย่อมๆ ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกแซง จินที่ยืนแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ไม่ไกลนักทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมขมับ พลาดยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาแอบถ่ายรูปคู่กัดคู่นี้ส่งเข้ากลุ่มแชตพร้อมแคปชันสั้นๆ ว่า *'มวยถูกคู่เริ่มยกแรกแล้วครับทุกคน เตรียมป๊อปคอร์นด่วน'* ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดหน้าเคาน์เตอร์อีกนิดจนเพลงพิณต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวฟรุตตี้ฟลอรัลโชยแตะจมูก ขัดกับภาพลักษณ์ดุเดือดของเธอยิ่งนัก ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตากับคนตัวเล็กกว่าที่พยายามเชิดหน้าสู้ไม่ถอย "ถ้าผมเป็นหุ่นยนต์กระป๋อง..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "คุณก็คงเป็นไวรัสตัวแสบที่คอยก่อกวนระบบในหัวผมไม่เว้นแต่ละวันสินะครับ" เพลงพิณสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอนึกไม่ถึงว่าคนเย็นชาอย่างเขาจะกล้าหยอดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ออกมาหน้าตาเฉย ความร้อนผ่าวลามเลียจากพวงแก้มลามไปถึงใบหู ปากที่เคยไวและจัดจ้านเป็นอันต้องชะงักกะทันหัน สมองประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทันชั่วขณะ "อะ... อะไรของคุณเนี่ย พูดจาแปลกๆ ถอยไปเลยนะ!" เพลงพิณรีบยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการทำเสียงเข้ม "จะเข้างานก็ไปต่อแถวลงทะเบียนหน้างานใหม่ซะ อย่ามาใช้อภิสิทธิ์ยืนเก๊กหล่อแถวนี้ ประตู VIP เขาไม่ต้อนรับคนหน้ามึนหรอกค่ะ!" ธันวาแอบอมยิ้มบางๆ ที่มุมปากเมื่อเห็นอาการรนรานของแม่ทัพฝีปากกล้า เขายอมถอยหลังกลับมายืนในระยะปลอดภัยตามเดิม ทว่าสายตายังคงพินิจพิเคราะห์ใบเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างนึกเอ็นดู ปากก็บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ทำไมเวลาเธอทำหน้าเหวี่ยงๆ แบบนี้ หัวใจของเขากลับเต้นผิดจังหวะทุกที "ก็ได้ครับ ถ้าคุณอยากให้ผมไปต่อแถว..." ธันวายื่นสมาร์ตโฟนหน้าจอเปิดคิวอาร์โค้ดพิเศษให้เธอเห็น "แต่ช่วยกรุณาสแกนให้ผมเป็นกรณีพิเศษด้วยนะคะ... พิธีกรคนสวย" เพลงพิณกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ มือเรียวคว้าเครื่องสแกนบาร์โค้ดมาถือไว้ด้วยความจำยอม ดวงตากลมโตค้อนขวับให้เขาไปหนึ่งวงใหญ่ "บริการพิเศษเฉพาะกิจครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ หลังจากนี้อย่าหวังว่าจะได้อภิสิทธิ์อะไรจากฉันอีก!" "ครับ..." ธันวาตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่หน้าจอสแกนขึ้นสีเขียวพร้อมข้อความอนุมัติสิทธิ์เข้างาน เสียงประกาศตามสายของงานก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะพอดี ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ข้อความแจ้งเตือนจากระบบความปลอดภัยของบริษัทที่เขารับผิดชอบเด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ เป็นแถบสีแดงฉาน ธันวากดเปิดดูข้อความด่วนด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขโค้ดปริศนาบนหน้าจอ ก่อนที่ความตกใจจะฉายชัดขึ้นในแววตา *ระบบฐานข้อมูลหลักของงานอีเวนต์กำลังถูกแฮกจากภายนอก... และจุดปล่อยสัญญาณไวรัสมาจากไอพีแอดเดรสเดียวกับที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้* ธันวาเงยหน้าขึ้นขวับ สบตาเข้ากับเพลงพิณที่จู่ๆ ก็ชะงักค้าง รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าของเธอเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ไม่ให้พิรุธ สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดอ่านตอนนี้นะคะ