ลงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหนาม

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานดัง *ปึก* จนกาแฟดำในแก้วเซรามิกสั่นไหว รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเอกสารอ้างสิทธิ์ในที่ดินแผ่นนั้นด้วยซ้ำ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจดจ้องเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—‘กรณ์’ อดีตคนรักเก่าที่เดินออกจากชีวิตเธอไปพร้อมกับคำดูถูกว่าเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่วิ่งตามความฝันลมๆ แล้งๆ และตอนนี้ เขากลับมาในฐานะตัวแทนของบริษัทคู่แข่งที่จะเข้ามาฮุบโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมริมผานี้ไปต่อหน้าต่อตา “ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณที่นี่... โลกกลมจัง หรือควรเรียกว่าพรหมลิขิตดีล่ะครับ ริน” เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเย้ยหยันที่พยายามกลบเกลื่อนไว้ด้วยมารยาททางธุรกิจ “ถ้าเลือกได้ ฉันคงไม่อยากหายใจร่วมห้องกับคนที่หมดอายุขัยทางความรู้สึกไปนานแล้วค่ะคุณกรณ์” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือกลับฟ้องว่าเธอกำลังสั่นเทาแค่ไหนกับเงาอดีตที่ตามมาหลอกหลอน “อุ๊ย! กลิ่นความอิจฉารuinอารมณ์ขันแต่เช้าเลยแฮะ” เสียงใสติดจะกวนประสาทดังขึ้นทำลายบรรยากาศอึดอัด พริมาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ ปรายตามองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่งก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับชายหนุ่ม สถาปนิกสาวส่งยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตาให้กรณ์ “สถาปนิกและดีไซเนอร์ของโครงการนี้คิวทองมากนะคะคุณขา ถ้าไม่มีธุระเรื่องงานโปรดกรุณาไสหัว... อ้อ ถอยออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของเราด้วยค่ะ พื้นที่ตรงนี้มันแคบ เกรงว่ากลิ่นน้ำหอมราคาถูกของคุณจะทำให้รสนิยมดิฉันตกต่ำ” กรณ์หน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับคุณพริมา สมแล้วที่เป็นสถาปนิกหัวรั้นที่ใครๆ ก็เตือนว่าคุมยาก... หวังว่าตอนไปตรวจหน้างานจริงวันนี้ จะยังปากเก่งแบบนี้นะครับ” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นกรณ์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันและอุณหภูมิในห้องที่ราวกับลดต่ำลงหลายองศา รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง เปลือกตาปิดลงชั่วครู่เพื่อตั้งสติ ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยงานดีไซน์ที่สมบูรณ์แบบกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งต่อหน้าผู้หญิงปากร้ายอย่างพริมา—คนที่เธอไม่อยากให้เห็นมุมอ่อนแอที่สุดในชีวิตเลยสักนิด “ไหวไหมคะคุณดีไซเนอร์จอมเนี๊ยบ” น้ำเสียงที่เคยกัดจิกเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างประหลาด พริมาย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับรินรดา มือเรียวเอื้อมไปแตะหลังมือที่กำแน่นของอีกฝ่ายเบาๆ “ถ้าไม่ไหว วันนี้ฉันลุยหน้างานคนเดียวก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องทำเป็นเก่งเลย” รินรดาลืมตาขึ้นมองสถาปนิกสาว แววตาที่มักจะซ่อนความเย่อหยิ่งไว้เสมอตอนนี้กลับไหวระริก “ฉันไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็น และยิ่งไม่ใช่กับคุณค่ะพริมา... ไปกันเถอะ หน้างานกำลังรอเราอยู่” ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่พื้นที่โครงการรีโนเวทรีสอร์ทเก่าบนเนินเขาสูง บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหายใจ การเดินทางที่เต็มไปด้วยความอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว รินรดาขับรถด้วยสมาธิที่หลุดลอยเป็นระยะ ขณะที่พริมานั่งมองวิวข้างทางเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา แต่ประสาทสัมผัสกลับรับรู้ได้ถึงความเปราะบางของคนข้างกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสูทตัดเย็บอย่างประณีตนั้น เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่ก่อสร้าง ถนนลูกรังขรุขระทำให้ตัวรถโคลงเคลงไปตามสภาพภูมิประเทศ ด้านหน้าคือซากอาคารไม้เก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง เต็มไปด้วยเถาวัลย์และหนามแหลมของต้นไม้ป่าที่ขึ้นรกทึบสมกับชื่อหน้างานที่เต็มไปด้วยหนาม “ถึงแล้วค่ะ... ลงไปพิสูจน์ความจริงกันเถอะว่าดีไซน์เนี๊ยบๆ ของคุณจะเอาตัวรอดจากป่ารกชัฏนี่ได้ยังไง” พริมาเอ่ยทำลายความเงียบ พลางปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วผลักประตูรถก้าวลงไปก่อน รินรดากัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะก้าวตามลงไป รองเท้าส้นสูงคู่โปรดจมลงไปในดินโคลนจนเธอต้องนิหน้าด้วยความขัดแย้งในใจระหว่างความรักความสะอาดกับความเป็นมืออาชีพ ทั้งสองเดินสำรวจโครงสร้างอาคารไม้เก่าโดยไม่มีบทสนทนาใดๆ นอกจากการถกเถียงเรื่องตำแหน่งเสาและคานที่ผุกร่อนด้วยความเป็นมืออาชีพ เพื่อกลบเกลื่อนความฟุ้งซ่านในใจ แต่แล้ว ในจังหวะที่รินรดากำลังก้าวถอยหลังเพื่อมองมุมองศาของหน้าต่างรับแสง เธอกลับสะดุดเข้ากับรากไม้ใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้กองใบไม้แห้ง ร่างเพรียวเซถลาล้มลงไปทางพุ่มไม้หนามแหลมคมที่รอต้อนรับอยู่เบื้องหลัง! “ระวังค่ะ!” พริมาที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของรินรดาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งลงไปบนพื้นหญ้าชื้น รินรดาล้มทับลงมาอยู่ในอ้อมกอดของสถาปนิกสาว แนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วของกันและกัน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของพริมาลอยปะปนกับกลิ่นดินฝน จังหวะหายใจกระชั้นชิดทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตากลมโตของพริมาช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ รินรดานิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อริมฝีปากของพริมาอยู่ห่างจากเธอแค่เอื้อม ความโกรธเกลียดจากอดีตและความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง “นี่คุณ...” รินรดาเปล่งเสียงกระซิบแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของอีกฝ่ายจนพริมาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ถ้าไม่อยากเจ็บตัว... คราวหลังก็หัดมองทางข้างล่างบ้างนะคะ ไม่ใช่มองแต่ข้างบนจนลืมดูว่าใครยืนคอยรับอยู่ตรงนี้” พริมาเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีเรื่อโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่ยังโอบเอวอีกฝ่ายอยู่เผลอออกแรงกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามที่ดังแข่งกับเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังถักทอความหวานล้ำและแรงดึงดูดระหว่างพวกเธอนั้นเอง... *แกร็ก!* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้ทึบด้านหลังซากอาคาร พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้จุดที่พวกเธอล้มอยู่ รินรดากับพริมาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต พริมายันตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันขวับไปมองต้นตอของเสียงด้วยแววตาระแวดระวัง ร่างเงาสูงโปรดของใครบางคนก้าวพ้นออกมาจากเงาไม้ใหญ่ ใบหน้านั้นแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงทันที “ว้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของสองสาวในดงหนามเข้าสินะครับ?” เสียงทุ้มของกรณ์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาและพริมาต้องหน้าถอดสีจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่คำพูดเยาะเย้ยนั้น... หากแต่เป็นบุคคลที่สามที่เดินตามหลังกรณ์ออกมาจากเงาดำ—ผู้หญิงในชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ส่งยิ้มทักทายพวกเธอด้วยแววตาที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร *แม่เลี้ยงของรินรดา*—ผู้หญิงที่กุมความลับและทำลายชีวิตครอบครัวของเธอในอดีต ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว ณ กลางป่ารกชัฏแห่งนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเดินลุยหนามและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟิกทั้งฟินคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!