กฎเหล็ก vs ความคิดนอกกรอบ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะทุบผนังรับน้ำหนักตรงนี้ทิ้งเพื่อแลกกับความโปร่งโล่งแบบไร้สาระ ฉันเกรงว่าโปรเจกต์ 'The Vista' คงต้องพับฐานตั้งแต่เริ่ม เพราะเราคงได้เห็นตึกถล่มลงมาก่อนที่ลูกค้าจะได้ก้าวเข้าตรวจรับงานเสียอีกค่ะ คุณพริมา" เสียงทุบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวใหญ่ดังปึง สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเข้มข้นและแรงกดดันระดับสิบริกเตอร์ รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจ้องมองสถาปนิกสาวรุ่นน้องอย่างไม่ยอมลดละ ชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปขับเน้นบุคลิกภาพที่แสนจะเป๊ะและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของหล่อนสะท้อนถึงระเบียบวินัยและความสมบูรณ์แบบที่ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาแหกกฎ ทว่า... คนที่ถูกพาดพิงกลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง หมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับคำขู่เมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง พริมาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย นัยน์ตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นจนน่าหมั่นไส้ สถาปนิกสาวหัวขบถปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน "โอ๊ะ! คุณรินรดาคะ อย่าเพิ่งตีโพยตีพายจนเส้นเลือดในสมองแตกสไปซิคะ ฉันคำนวณโครงสร้างมาอย่างดีแล้ว Wall Load ตัวนี้เราสามารถใช้คานเหล็ก H-Beam มารับแรงแทนได้ สถาปัตยกรรมยุคใหม่เขาไม่จำกัดกริดไลน์ทึบๆ แบบที่คุณคุ้นเคยหรอกค่ะ มันเชยไปแล้วสำหรับยุคนี้... หรือว่าสมองอันเนี๊ยบกริบของคุณจะประมวลผลดีไซน์ที่อยู่นอกเหนือจากตำราเรียนไม่ได้กันแน่คะ?" "นี่คุณ!" รินรดาเสียง ลมหายใจของดีไซเนอร์สาวกระชับถี่ขึ้นด้วยความโกรธ หล่อนเกลียดที่สุดคือพวกสถาปนิกหัวสูงที่เอาแต่ใจตัวเองโดยไม่สนข้อจำกัดทางกายภาพหรือความปลอดภัย พริมาไม่ใช่แค่นอกกรอบ แต่หล่อนเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะเผางานทั้งหมดของเธอให้เป็นจุลได้ทุกเมื่อ "ฉันพูดความจริงค่ะ งานดีไซน์ที่ดีต้องมีชีวิตไม่ใช่แค่สวยอยู่บนกระดาษแข็งๆ ถ้าคุณยอมเปิดใจให้กว้างกว่ากรอบสี่เหลี่ยมที่คุณขีดไว้ คุณจะเห็นว่าไอเดียของฉันมันเวิร์กขนาดไหน" พริมาลุกขึ้นยืนบ้าง แม้ส่วนสูงจะไล่เลี่ยกัน แต่แรงกดดันจากทั้งคู่กลับพุ่งชนกันจนอากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ ไดอะล็อกปะทะฝีปากดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายตาของทีมงานคนอื่นๆ ที่นั่งกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะกระดุกกระดิกตัว ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความเฉียบคมและการชิงไหวชิงพริบ ไม่มีใครยอมใคร สมศักดิ์ศรีระหว่าง 'ดีไซเนอร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบ' กับ 'สถาปนิกสาวจอมรั้น' อย่างแท้จริง ก่อนที่สงครามขนาดย่อมจะบานปลายไปมากกว่านี้ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างท้วมของท่านประธานใหญ่แห่งบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววตาดุ "พอได้แล้วทั้งสองคน!" เสียงทรงอำนาจหยุดทุกความเคลื่อนไหว รินรดารีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทและโค้งศีรษะทำความเคารพอย่างรวดเร็ว ในขณะที่พริมาเพียงแค่พยักหน้ารับเล็กน้อยตามประสาคนไม่แคร์โลก "ฉันนั่งฟังพวกเธอเถียงกันมานานพอสมควรแล้ว" ท่านประธานถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ "โครงการ 'The Vista' คือโปรเจกต์เรือธงของปีนี้ งบประมาณมหาศาล และเวลาที่เรามีจำกัดเกินกว่าจะมานั่งทะเลาะกันเรื่องอีโก้ ถ้าพวกเธอเก่งกันนัก ก็เอาอย่างนี้..." รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เช่นเดียวกับพริมาที่หุบยิ้มลงเล็กน้อย "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันสั่งให้พวกเธอสองคนย้ายไปทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด ณ สำนักงานชั่วคราวหน้าไซต์งาน ตั้งโต๊ะทำงานติดกัน แก้แบบร่วมกันทุกขั้นตอน จนกว่าแบบแปลนนี้จะได้รับการอนุมัติขั้นสุดท้าย... ห้ามปฏิเสธ นี่คือกำสั่ง!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที *ทำงานร่วมกัน?* รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอต้องไปนั่งคลุกคลีอยู่กับยัยสถาปนิกจอมขบถนี่ทุกวันอย่างนั้นหรือ แค่คิดก็จะประสาทกินอยู่แล้ว ในขณะที่พริมากลับกะพริบตาปริบๆ ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกสนุกสนานที่ปิดไม่มิด การถูกบังคับให้ต้องมา 'ติดบ่วง' ร่วมงานกับคนประเภทเดียวกันแต่คนละขั้ว กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้ รินรดาหันขวับไปมองหน้าคู่กรณีด้วยสายตาดุดัน เธอกำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ส่วนพริมากลับส่งยิ้มหวานหยดย้อยชวนประสาทเสียกลับมาให้ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ... ท่านหัวหน้าโครงการคนสวย หวังว่าคุณจะทนฉันได้เกินสามวันนะ" รินรดากัดฟันกรอด หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธปนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านเข้ามาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนที่เตรียมไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก... "ขออนุญาตครับคุณรินรดา พอดีมีเอกสารด่วนจากส่วนกลางส่งมาให้เซ็นอนุมัติ... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าครับ?" ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มปริศนาในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสี และทำให้พริมาหุบยิ้มฉับพลันไม่ใช่ตัวเอกสาร... หากแต่เป็นใบหน้าและรอยยิ้มของบุคคลที่สามผู้นั้น ที่พวกเธอทั้งคู่ต่างก็จำได้แม่นยำว่าเป็นใครบางคนจากอดีตที่พวกเธอพยายามจะลืมมาตลอดชีวิต! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมกำลังใจให้เดซี่นะคะ รักค่ะ!