สนามประลองแบบแปลน

เสียงกริ่งเตือนเวลาบ่ายโมงตรงดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ประตูห้องประชุมใหญ่ของ *Grandeur Tower* เปิดผางออก ปลายส้นสูงสีนู้ดของสถาปนิกสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความแหกคอกเหยียบย่างเข้ามาอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ พริมา ในชุดสูทผ้าลินินสีเทาอ่อนที่ไม่เคยผ่านการรีดให้เรียบสนิต ปล่อยผมยาวสลวยเคลียไหล่ มือข้างหนึ่งหิ้วกระบอกใส่แบบแปลนกระดาษกระแทกกับโต๊ะประชุมไม้โอ๊คตัวยาวเสียงดังสนั่น จนผู้บริหารฝ่ายพัฒนาโครงการที่นั่งรออยู่ถึงกับสะดุ้ง "ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีรถติด... หรือพูดให้ถูกคือ รถไม่ได้ติดหรอกค่ะ แค่ฉันมัวแต่แก้สัดส่วนห้องนั่งเล่นในแบบแปลนรอบที่สิบแปด เพราะตระหนักได้ว่า *'บางคน'* อาจจะมองเห็นความงามแค่จากมุมมองในกระดาษ แต่ไม่เคยเข้าใจชีวิตจริงของผู้ใช้งาน" ประโยคแรกถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐ พริมาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้ใครผายมือเชิญ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะไปหยุดนิ่งที่... รินรดา หัวใจของพริมากระตุกวูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูของอีกฝ่าย ที่กำลังจ้องมองเธอกลับมาด้วยรังสีอำมหิตระดับสิบ รินรดา ดีไซเนอร์ภายในมือหนึ่งผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วเอเชีย นั่งไขว่ห้างหลังตรงดิ่งอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูป เนคไทเส้นเล็กผูกอย่างประณีตรับกับปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บเป็นมวยต่ำอย่างไร้ที่ติ ทุกตารางนิ้วบนตัวของผู้หญิงคนนี้ตะโกนคำว่า *'ความสมบูรณ์แบบ'* ออกมาดังลั่นจนน่าหมั่นไส้ "คุณพริมาค่ะ" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบในห้องประชุม น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยอำนาจกดดัน "นี่คือการประชุมร่วมครั้งแรกเพื่อสรุปแบบโครงสร้างคอนโดมิเนียมลักชัวรีมูลค่าพันล้าน ไม่ใช่ห้องเรียนศิลปะที่คุณจะมาอ้างเรื่องอารมณ์ศิลปินเพื่อทำงานเลทไปสิบสองนาที" "สิบเอ็ดนาทีค่ะคุณรินรดา" พริมายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนบาง ยิ้มรับความกวนประสาทด้วยมุมปาก "และฉันคิดว่าสิบเอ็ดนาทีที่เสียไปคุ้มค่ามาก เมื่อแลกกับการได้เห็นแบบแปลนใหม่ที่ฉันเพิ่งขยายระเบียงออกไปอีกสองเมตร เพื่อให้ลูกบ้านสามารถสูดอากาศบริสุทธิ์ได้เต็มปอด ไม่ใช่ต้องมานั่งอุดคู้ออยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตีเส้นกั้นด้วย... อืม ไม้บรรทัดเหล็กราคาแพงของคุณ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเฉียบเสียจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ ไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ก่อนจะกดคลิกเปลี่ยนสไลด์ภาพ 3D เรนเดอร์ของห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่พริมาเพิ่งโมดิฟายด์ "คุณพริมาคะ คุณกำลังทำลายโครงสร้างรับน้ำหนักของอาคารเพื่อแลกกับระเบียงที่ใหญ่เกินความจำเป็นเนี่ยนะ?" รินรดาหันกลับมามองสถาปนิกสาวด้วยแววตาตำหนิอย่างไม่ปิดบัง "คุณเรียนสถาปัตย์มาจากสถาบันไหนคะ ถึงไม่รู้ว่าเสาหลักต้นนี้คือหัวใจของความปลอดภัยทั้งหมด หรือว่าสมองของคุณมีแต่เรื่องความงามจนลืมคำนวณหลักฟิสิกส์พื้นฐานไปหมดแล้ว" คำพูดเจ็บแสบพุ่งตรงเข้าเป้าอย่างจัง พริมาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงอารมณ์พุ่งพล่านจนฝ่ามือทั้งสองข้างต้องทาบลงบนขอบโต๊ะประชุมเพื่อยันตัวเข้าหาอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างเธอกับรินรดาในตอนนี้เหลือเพียงความกว้างของโต๊ะตัวยาวเท่านั้น "อย่ามาดูถูกรสนิยมและความรู้ของฉันนะคะคุณรินรดา!" พริมาเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ "ฉันคำนวณโครงสร้างดีกว่าที่คุณเอาเวลาไปนั่งเลือกสีวอลเปเปอร์ซะอีก! ห้องนี้ถูกออกแบบมาเพื่อให้ *'คน'* อยู่ ไม่ใช่ให้หุ่นยนต์ไร้หัวใจอย่างคุณมาจัดวางเฟอร์นิเจอร์ตามหลักฮวงจุ้ยงี่เง่าที่ขัดขวางการใช้ชีวิตจริง!" "ฉันไม่ได้จัดฮวงจุ้ยค่ะ ฉันจัดระเบียบให้ชีวิตคน!" รินรดาก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งตรงข้ามบ้าง ดวงตาคู่สวยดุดันไม่แพ้กัน เธอก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้พริมาต้องเงยหน้าขึ้นมอง "คุณมันก็แค่สถาปนิกหัวรั้นที่ไม่เคยเคารพกฎเกณฑ์ เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล แบบแปลนของคุณมันสวยบนกระดาษ แต่มันใช้งานจริงไม่ได้จริงในทางธุรกิจและความปลอดภัย คุณรู้ไหมคะว่าความผิดพลาดนิดเดียวของคุณอาจหมายถึงชีวิตคนทั้งตึก!" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานฝ่ายพัฒนาโครงการและวิศวกรที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่มีใครกล้าปริปากแทรกกลางระหว่างสงครามประสาทของสองหญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโปรเจกต์นี้ พริมานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ที่ลอยมาจากตัวของรินรดามันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมเย็นๆ ที่ชวนให้สติกระเจิดกระเจิงท่ามกลางสถานการณ์เดือดดาลแบบนี้ มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้า... ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว "ถ้าฉันหัวรั้น..." พริมาลดเสียงลงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของอีกฝ่ายเมื่อเธอจงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาชะงักไปเล็กน้อย "แล้วคุณล่ะคะ... กำลังกลัวอะไรอยู่? กลัวว่าแบบแปลนที่สมบูรณ์แบบจนไร้ชีวิตชีวาของคุณ จะถูกงานออกแบบที่มีจิตวิญญาณของฉันมากลบรัศมีหรือยังไง?" รินรดาชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้เสียจนสามารถนับขนตากันได้ ดวงตาสีเข้มของดีไซเนอร์สาวไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้แล้วเหยียดยิ้มเยือกเย็นออกมา "ฉันไม่เคยกลัวงานของใครค่ะ... โดยเฉพาะงานของเด็กฝึกงานที่เอาแต่ทำตัวเป็นกบฏเรียกร้องความสนใจ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เฉียบคมพอกัน "ถ้าคุณคิดว่าแน่จริง พรุ่งนี้เช้าเรามาลองลุยหน้างานจริงด้วยกันที่ไซต์ก่อสร้างชั้นบนสุด แล้วเราจะได้รู้กันว่า ระหว่าง 'ทฤษฎีความงามเพ้อเจ้อ' ของคุณ กับ 'ความจริง' ของฉัน อันไหนมันจะพังก่อนกัน" พริมาแค่นยิ้มท้าทาย ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นที่ถูกปลุกเร้า "รับคำท้าค่ะ แล้วคุณจะได้รู้ว่าสถาปนิกจอมขบถคนนี้แหละ ที่จะทำให้ดีไซเนอร์จอมเนี๊ยบอย่างคุณต้องยอมเปลี่ยนความคิดใหม่ทั้งหมด!" ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานจนเหมือนมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากรอยต่อของสายตา เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังแผดเผาห้องประชุมทั้งห้องให้ร้อนระอุ ทว่า... ในวินาทีที่สงครามเงียบกำลังเดินทางมาถึงจุดเดือด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน พร้อมกับร่างสูงโปรดของประธานกรรมการบริหารโครงการก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ทุกคน... หยุดการโต้เถียงกันไว้แค่นี้ก่อน" เสียงทุ้มต่ำของผู้มาใหม่ทำให้ทั้งพริมาและรินรดาต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย "เรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นเกิดขึ้นที่ไซต์งานชั้นบนสุด..." ประธานหนุ่มหยุดยืนกลางห้อง ลมหายใจหอบเหนื่อยเล็กน้อยก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหน้าถอดสี "โครงสร้างหลักของเพนต์เฮาส์โซนทิศตะวันตก... กำลังจะทรุดตัวลงมาแล้วครับ!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องหัวใจรับยัยสถาปนิกจอมขบถกับดีไซเนอร์จอมเนี๊ยบคนนี้ไว้นะคะ! หวังว่าจะฟินจิกหมอนและพร้อมไปลุยไซต์งานเดือดๆ ในตอนหน้าด้วยกันค่ะ ❤ - ดอกเดซี่ริมทาง