กาแฟคนละรส

"คุณรินรดาคะ... รอยต่อนี่มันคือดีไซน์หรือรอยต่อของความมักง่ายกันแน่คะ ถึงได้ห่างกันตั้งสามมิลลิเมตรแบบนี้" เสียงใสแต่บาดลึกของพริมาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของไซต์งานรีโนเวตอาคารพาณิชย์เก่าแก่ สถาปนิกสาวในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังใช้ปลายปากกาเคาะเบา ๆ บนแผ่นแบบพิมพ์เขียว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววท้าทายอย่างไม่คิดจะเกรงใจใคร รินรดา ซึ่งกำลังงحุบปากกาเน้นข้อความในมือ ชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะสนามชั่วคราว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตาสีดำสนิทหวาดระแวงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามวิสัยของดีไซเนอร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบขั้นสุด "มันคือช่องว่างสำหรับการขยายตัวของวัสดุตามอุณหภูมิค่ะ คุณพริมา ถ้าคุณใช้สมองส่วนที่คิดเรื่องโครงสร้างมาคิดเรื่องสุนทรียภาพด้วย คุณก็น่าจะเข้าใจว่าเส้นสายที่เนี้ยบกริบมันต่างจากการลากเส้นส่งเดชแบบที่คุณถนัดยังไง" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ เจือกลิ่นฝุ่นปูนปลาสเตอร์ลอยวนอยู่ในอากาศแคบ ๆ ของห้องทำงานชั่วคราว ทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ระอุขึ้นมาอย่างประหลาด พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนรินรดาสะดุ้งนิด ๆ สถาปนิกสาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอีกฝ่าย ระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตานิ่งสงบของอีกฝ่าย "ส่งเดชเหรอคะ? หึ... สำหรับฉัน ทุกเส้นมีเหตุผลรองรับค่ะ ไม่ใช่ทำตามอารมณ์หรือทำเพื่อสนองความอยากperfect ของใครบางคนที่เอาแต่ใจตัวเองจนช่างหน้างานอยากจะผูกคอตายอยู่แล้ว!" "ปากคอเราะร้ายนะคะ... เป็นสถาปนิกหรือทนายกันแน่ ถึงได้เถียงเก่งนัก" รินรดาไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อระยะประชิดนี้ทำให้เธอได้กลิ่นสบู่หอมสะอาดจากตัวของสถาปนิกสาวจอมรั้นคนนี้ "ถ้าฉันไม่เถียง แบบที่ฉันอุตส่าห์ร่างมาสามวันสามคืนคงโดนคุณขยำทิ้งถังขยะไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย ก่อนที่เธอจะกวาดสายตาไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้สมุดบันทึกปกหนังสีดำของรินรดา ด้วยความไวระดับสัญชาตญาณ พริมายื่นมือเรียวยาวออกไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาทันที "เฮ้! ทำอะไรของคุณน่ะ เอาคืนมานะ!" รินรดาหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เธอพยายามจะแย่งกระดาษแผ่นนั้นคืน แต่พริมาไวกว่า หมุนตัวหลบไปยืนพิงขอบหน้าต่างพร้อมกับกางกระดาษแผ่นนั้นออกอ่าน บรรยากาศในห้องเงียบลงทันVี มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ ในกระดาษแผ่นนั้น ไม่ใช่แปลนงาน ไม่ใช่โค้ดสี หรือตัวเลขงบประมาณ แต่มันคือ... ภาพร่างลายเส้นดินสอฟรีแฮนด์รูป 'แมวเปอร์เซียหน้าตาดุดันสวมแว่นตาหนาเตอะ' กำลังนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึง ที่มุมกระดาษมีลายมือหวัด ๆ เขียนกำกับไว้ว่า — *'ยัยสถาปนิกหัวฟู ดื้อเป็นควายธนู แต่เขียนแบบสวยให้อภัยสามส่วน'* พริมาอ้าปากค้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดีไซเนอร์สาวผู้รักความเนี๊ยบ ที่ตอนนี้ใบหน้าขาวเนียนกลับขึ้นสีแดงเรื่อลามไปถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด "อุ๊ย... ตายจริงค่ะ" พริมายิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "นี่เหรอคะ ผลงานของดีไซเนอร์ผู้ไร้ที่ติ? วาดรูปฉันเป็นแมวหน้าบึ้งแถมยังแอบชมว่าฉันเขียนแบบสวยด้วยเหรอเนี่ย... เขินแย่เลยนะคะแบบนี้" รินรดารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอรีบก้าวเข้าไปหมายจะแย่งกระดาษคืน แต่พริมายกมือขึ้นชูสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกัน รินรดาจึงต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นพร้อมกับคว้าจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว แรงปะทะทำให้พริมาเซถอยหลังไปพิงกระจกหน้าต่างใส รินรดาที่พยายามจะแย่งกระดาษคืนจึงกลายเป็นอยู่ในท่าคร่อมทับและกักตัวสถาปนิกสาวไว้โดยปริยาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ รินรดาชะงักค้าง ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าตอนนี้เธอกำลังกอด—หรือแทบจะโอบกอด—ยัยสถาปนิกจอมกวนคนนี้ไว้อยู่ในอ้อมแขน พริมาเองก็หยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของดีไซเนอร์สาว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องมือช่างข้างนอก ความซuและท่าทีเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน "ปล่อย... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามจะถอยร่น แต่ข้อมือข้างหนึ่งกลับถูกพริมาคว้าเอาไว้เบา ๆ "ไม่ปล่อยค่ะ..." พริมาแกล้งกระซิบเสียงพร่า ใกล้เสียจนริมฝีปากแทบจะเฉียดแก้มเนียน "จนกว่าคุณจะยอมรับว่า... จริง ๆ แล้วคุณไม่ได้เกลียดสไตล์ของฉันอย่างที่ปากพูด" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ดวงตาคู่คมไหวระริก เธอจ้องมองนัยน์ตาพราวระยับของคนตรงหน้าอย่างจนมุม กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำแก้ตัวที่เตรียมไว้ "ก๊อก ๆ! คุณรินรดาครับ แบบแปลนโซนบาร์เสร็จ... อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมมาขัดจังหวะหรือเปล่าครับ!" เสียงทุ้มของหัวหน้าโฟร์แมนดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูห้องทำงานเปิดผัวะเข้ามาอย่างไร้รอนแรม รินรดาสดุ้งโหยงราวกับถูกไฟช็อต เด้งตัวถอยหลังออกมาสามก้าวหน้าแดงก่ำจนลามถึงต้นคอ ส่วนพริมาแกล้งกระแอมกระไอมแล้วรีบจัดปกเสื้อตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ดอกเดซี่ริมทางเสมอนะคะ