แบบแปลนกับความหงุดหงิด

"ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งจ้องแบบแปลนพวกนี้เพื่อหาจุดบกพร่องที่ไม่มีอยู่จริง ผมแนะนำให้ไปจ้างเด็กฝึกงานมานั่งทำแทนเถอะครับ ท่านประธาน... เพราะเวลาของผมมีค่าเกินกว่าจะเอามาละลายกับความเรื่องมากที่ไร้เหตุผลของคุณ" กวินทร์กระแทกปากกาเขียนแบบลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบกริบจนน่าอึดอัด เขาเชิดหน้าขึ้น สบตาคมกริบของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ไม่ห่างด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้ขาดวิ่น พยัคฆ์ไม่ได้โกรธ... หรืออย่างน้อยเขาก็ไม่แสดงอาการโกรธออกมาให้เห็น ร่างสูงเพียงแค่ขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิดจนกวินทร์ได้กลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ พยัคฆ์ก้มลงมองกระดาษแผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนเส้นแนวอาคารที่กวินทร์เพิ่งตวัดเขียนเมื่อครู่ "ความเรื่องมากของผม คือสิ่งที่ทำให้ตึกที่คุณออกแบบไม่พังถล่มลงมากลางหัวลูกค้า เพราะความมั่นใจที่เกินพอดีของคุณไงครับ กวินทร์" พยัคฆ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับมีน้ำหนักดุจค้อนที่ทุบลงบนศักดิ์ศรีของสถาปนิกหนุ่ม "จุดนี้... องศาการรับน้ำหนักตรงนี้มันเพี้ยนไปห้าเปอร์เซ็นต์ คุณคิดว่าวิศวกรของผมเขาจะปล่อยให้มันผ่านไปได้หรือยังไง?" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสวยคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง "เพี้ยนเหรอ? ผมคำนวณด้วยซอฟต์แวร์ที่แม่นยำที่สุดในตลาดตอนนี้ แต่คุณกลับบอกว่ามันเพี้ยนเพียงเพราะสายตาอันแสนวิเศษของคุณมองว่ามัน 'ดูไม่สมดุล' งั้นสิ? ถ้าการทำงานกับคุณมันต้องอิงตามอารมณ์ศิลปินของคุณเป็นหลัก ผมขอยกเลิกสัญญานี้เดี๋ยวนี้เลย" กวินทร์คว้าสมุดบันทึกเตรียมจะลุกขึ้น แต่พยัคฆ์ไวกว่า ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งกดขอบโต๊ะกั้นทางออกไว้ ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือของสถาปนิกหนุ่มไว้แน่น สัมผัสที่รุนแรงแฝงความร้อนระอุทำให้กวินทร์ชะงัก ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันในระยะที่ใกล้จนอันตราย "ยกเลิก?" พยัคฆ์ทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความกดดันที่กวินทร์อ่านไม่ออก "คุณคิดว่าโลกของผมเป็นสนามเด็กเล่นที่อยากเข้าก็เข้า อยากออกก็ออกงั้นเหรอ?" "แล้วมันเป็นอะไรล่ะครับ?" กวินทร์ย้อนถามพลางกระชากข้อมือออก แม้จะไม่หลุดพ้นแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ "เป็นคุก? หรือเป็นกรงทองที่คุณพยายามจะขังผมไว้ด้วยเงื่อนไขงานปัญญาอ่อนพวกนี้?" พยัคฆ์โน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาเย็นชาที่เคยมีกลับไหววูบคล้ายคลื่นใต้น้ำที่กำลังบ้าคลั่ง "ผมแค่ต้องการความสมบูรณ์แบบ... และสำหรับคุณ ผมยอมให้มีความผิดพลาดไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว คุณเข้าใจไหม" คำว่า 'สำหรับคุณ' ทำเอากวินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธกลับกระตุกไหวอย่างไร้เหตุผล กวินทร์เม้มปากแน่น พยายามตั้งสติกับสถานการณ์ที่เริ่มจะเกินการควบคุม "คุณมันบ้า... พยัคฆ์ คุณมันบ้าอำนาจและหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับ" "ใช่ ผมบ้า" พยัคฆ์ยอมรับด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบชิดใบหู "บ้าที่ต้องมานั่งทนดูคนปากจัดอย่างคุณทำงานห่วยๆ แบบนี้ แต่กลับตัดใจไล่ออกไปไม่ได้สักที" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุด้วยความขัดแย้ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความนัย กวินทร์รู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงล้อมที่มองไม่เห็น แรงดึงดูดระหว่างเขากับผู้ชายตรงหน้ามันรุนแรงจนน่ากลัว เขาอยากผลักอกกว้างนี้ออกไป แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้ดั่งใจนึก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต "บอสครับ... เรื่องโปรเจกต์ที่ตึกฝั่งเหนือเกิดปัญหาใหญ่ครับ!" เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นรีบก้าวเข้ามา แต่แล้วเขาก็ต้องเบรกหัวทิ่มเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า พยัคฆ์ถอยห่างออกมาจากกวินทร์ในทันที ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาสีเข้มยังคงฉายชัดถึงความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนกวินทร์ได้แต่ยืนหอบหายใจเบาๆ พยายามจัดระเบียบความคิดที่กระเจิดกระเจิงของตัวเอง พยัคฆ์หันไปมองเลขาด้วยสายตาดุดัน "ปัญหาอะไร? ถึงขนาดต้องพรวดพราดเข้ามาขนาดนี้?" "คือว่า... มีคนพบเอกสารลับเรื่องการโอนที่ดินของโครงการรั่วไหลครับ แล้วตอนนี้... มีตำรวจมาขอเข้าพบคุณที่ชั้นล่างครับบอส" กวินทร์เบิกตากว้าง หันไปมองพยัคฆ์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักท่ามกลางวิกฤตที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับกวินทร์และพยัคฆ์นะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน