อย่ายุ่งกับชีวิตผม

“ถอยไปครับคุณพยัคฆ์ ผมไม่ได้ต้องการคนคุม ผมต้องการความเป็นส่วนตัว” เสียงของกวินทร์เย็นเยียบพอๆ กับสายตาที่จ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านปิดทางออกของห้องทำงานเอาไว้ พยัคฆ์ไม่ได้ขยับแม้แต่ปลายเท้า ใบหน้าคมสันนิ่งเฉยราวกับรูปปั้นหินสลัก แต่ดวงตาคมกริบนั้นกลับไหวระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างหนักหน่วง “ความเป็นส่วนตัวของคนที่ไม่รู้จักจัดลำดับความสำคัญน่ะหรือ กวินทร์” พยัคฆ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกเหมือนใบมีด “คุณกำลังจะทำลายชื่อเสียงที่ผมอุตส่าห์สร้างมาด้วยการเลือกงานที่ไม่มีผลกำไร เพียงเพราะแค่มัน ‘ถูกใจ’ คุณเนี่ยนะ” กวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของสถาปนิกหนุ่มฉายชัดถึงความพยศ เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูของพยัคฆ์ปะทะเข้ากับจมูกจนกวินทร์ต้องเกร็งกล้ามเนื้อ กลิ่นนี้มันคือกลิ่นของความกดดัน และกลิ่นของคนที่ชอบบงการชีวิตคนอื่นเป็นนิสัย “กำไรของคุณกับคุณค่าของงานของผมมันคนละเรื่องกันครับ” กวินทร์ยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มที่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างถือดี “อย่าเอาบรรทัดฐานของซีอีโอจอมเผด็จการมาตัดสินงานศิลปะของผม และที่สำคัญ... อย่ายุ่งกับชีวิตผม ถ้าไม่ได้รับอนุญาต” พยัคฆ์คว้าข้อมือของกวินทร์ไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดจนกวินทร์ต้องหยุดกึก เขาไม่ได้ปล่อย แต่กลับกระชากคนตัวเล็กกว่าเข้ามาหาตัวจนลมหายใจปะทะกัน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมกั้น “ในฐานะที่ผมเป็นทั้งเจ้าของบริษัทและ... คนที่คอยตามเช็ดตามล้างเรื่องไร้สาระของคุณ ผมว่าผมมีสิทธิ์เต็มที่” พยัคฆ์กดเสียงต่ำจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู “อย่าปากเก่งให้มากนักกวินทร์ ก่อนที่ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ผมจัดการกับคนดื้อๆ แบบคุณยังไง” “จะทำอะไรครับ จะไล่ออก หรือจะขังผมไว้ในกรงทองของคุณอีกล่ะ?” กวินทร์ท้าทาย แววตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากช่องอก ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังทำให้เขาสติหลุด พยัคฆ์เลื่อนสายตาลงมามองริมฝีปากที่ขยับด่าทอเขาไม่หยุด แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหิวกระหายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม เขาโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียนของคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มนั่นทำเอากวินทร์ตัวแข็งทื่อ “ถ้าอยากรู้ว่าผมจะทำอะไร ก็ลองพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ” พยัคฆ์กระซิบ ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าถ้าคุณก้าวเข้ามาในอาณาเขตของผมแล้ว ทางออกน่ะ... ไม่มีให้คุณเลือกหรอก” กวินทร์เม้มปากแน่น เขาพยายามจะผลักอีกฝ่ายออกแต่พยัคฆ์กลับโอบเอวเขาไว้มั่น สัมผัสที่คุ้นเคยและแฝงไปด้วยความรู้สึกดิบเถื่อนทำให้กวินทร์รู้สึกเหมือนกำลังพ่ายแพ้ให้กับเกมที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนเริ่ม “คุณมันบ้าพยัคฆ์...” กวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน “ผมไม่ใช่ของเล่นที่จะมาสั่งให้หันซ้ายหันขวาได้ตามใจคุณ” “ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นของเล่น” พยัคฆ์ผละออกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวินทร์ “สำหรับผม คุณมันมากกว่านั้น... มากจนผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนได้แตะต้อง แม้แต่ปลายเล็บของคุณ ผมก็หวง” คำสารภาพที่หลุดออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอากวินทร์ชะงักงัน หัวใจเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง พยัคฆ์คนนี้คือคนเดียวกับที่สั่งงานเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อเช้าจริงหรือ? ทำไมจังหวะการหายใจและสายตาที่มองมาถึงได้ดูคลั่งรักจนน่ากลัวขนาดนี้ กวินทร์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบ ทว่าเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามด้วยการเปิดเข้ามาของ ‘ใครบางคน’ ทำให้ทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกันทันที เลขาสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนตรงหน้า เธอหน้าถอดสี รีบก้มหน้าลงแทบไม่ทัน “ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน แต่ทางฝ่ายกฎหมายแจ้งว่า... คู่กรณีของคุณกวินทร์กำลังบุกมาที่ห้องโถงด้านหน้า และพวกเขากำลังถ่ายทอดสดเหตุการณ์นี้ลงโซเชียลมีเดียอยู่ค่ะ!” พยัคฆ์ขมวดคิ้วฉับ หันกลับไปมองกวินทร์ที่หน้าซีดเผือดลงในทันทีที่ได้ยินข่าว กวินทร์คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตัวเองในจอที่กำลังถูกล้อมรอบด้วยนักข่าวและกลุ่มคนที่เขาเคยปฏิเสธงาน พยัคฆ์ขยับตัวเข้ามาประชิดกวินทร์อีกครั้ง มือหนาคว้าข้อมือคนตัวเล็กไว้แน่นคราวนี้แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “ดูเหมือนศัตรูของคุณจะเดินหมากผิดตาไปหน่อยนะกวินทร์” พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันเหมือนพยัคฆ์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ “เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะคราวนี้ ต่อให้คุณจะห้ามยังไง... ผมก็ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำร้าย ‘เซฟโซน’ ของผมเด็ดขาด” ประตูห้องถูกผลักออกกว้างอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กวินทร์มองสบตาพยัคฆ์ ความตื่นตระหนกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เขาเพิ่งจะประกาศตัดความสัมพันธ์เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วยืนหยัดขึ้นเพื่อปกป้องเขา นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามที่เขากำลังจะต้องเผชิญ โดยมีชายจอมบงการที่เขาเกลียดนักหนาเป็นผู้คุมเกมอยู่ข้างๆ... หรือเขากำลังจะกลายเป็นคนแพ้ให้กับเกมความรักที่อันตรายนี้เสียเอง? ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับกวินทร์และคุณพยัคฆ์นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ