กับดักของความสนิทสนม

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานส่งเสียงสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ในรอบหนาที แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่าตัวหนังสือสีขาวที่วิ่งอยู่บนแชทบ็อกซ์ของเกม *Party Room* ซึ่งเปิดค้างไว้บนจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ *[Private Chat] อาคเนย์เนี๊ยบทุกองศา: นอนหรือยัง?* *[Private Chat] อาคเนย์เนี๊ยบทุกองศา: อย่าเพิ่งออฟไลน์ ผมยังเคลียร์แปลนห้องโถงกิลด์ไม่เสร็จ ถ้าคุณหลับไปก่อนแล้วใครจะช่วยคอมเมนต์สัดส่วนหน้าต่างห้องรับแขก* คิวแค่นหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะ เขากวาดสายตามองหน้าจอด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนระอา ปากบอกว่าทำงาน แต่ส่งข้อความมาตามจิกเขาทุกสามนาทีแบบนี้ มันต่างอะไรกับเด็กเอาแต่ใจที่ไม่อยากนอนคนเดียว "สถาปนิกหน้าตายอย่างคุณอาคเนย์นี่เวลาโหมดติดเกาะในเกมแล้ว น่ารำคาญชะมัด..." คิวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกกาแฟดำขึ้นจิบแก้กระหาย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ยามกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *[Private Chat] Q_ProGamer: อ้าว นึกว่าสถาปนิกมือทองจะเก่งกาจรอบด้านเสียอีก เรื่องแค่นี้ยังต้องให้โปรเกมเมอร์มาช่วยคอมเมนต์ด้วยเหรอครับ หรือว่า... กลัวเหงา* ผ่านไปห้าวินาทีเต็ม ๆ ไม่มีข้อความตอบกลับ แต่มุมหน้าต่างเกมตรงไอคอนตัวละครของสถาปนิกหนุ่มกลับขยับยุกยิก แสดงสถานะว่ากำลังพิมพ์ข้อความยาวเหยียด คิวยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของคนฟอร์มจัดอย่างอาคเนย์คืออะไร... ยิ่งอีกฝ่ายทำเป็นนิ่งเฉย เขากยิ่งอยากจะแกล้งให้หลุดมาดผู้ดีนัก *[Private Chat] อาคเนย์เนี๊ยบทุกองศา: ไร้สาระ ผมแค่ต้องการความเห็นที่เป็นกลางจากคนสายตาเฉียบคมแบบคุณต่างหาก เลิกกวนประสาทแล้วกดเข้ามาในห้องส่วนตัวได้แล้ว คิว* น้ำเสียงที่มักจะเรียบนิ่งและติดจะดุในชีวิตจริง ถูกถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือที่คิวจินตนาการตามได้เป็นฉาก ๆ เขานึกภาพใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะขมวดคิ้วยุ่งยามไม่ได้ดั่งใจ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังมองมาที่จอด้วยความหงุดหงิดผสมเอ็นดู... เดี๋ยวนะ เอ็นดูงั้นเหรอ? คิวส่ายหัวแรง ๆ ไล่ความคิดประหลาดนั่นออกจากสมองทันที พวกเขานั่งเล่นเกมและพิมพ์คุยกันข้ามคืนแบบนี้มาติดต่อกันสามวันเต็มแล้ว จากความสัมพันธ์แบบคู่หูจำเป็นในปาร์ตี้เกม สู่การแลกคอนแทค และลามเลยมาถึงการนั่งเคลียร์งาน วางแผนอัปเกรดฐานทัพในเกม พร้อม ๆ กับการระบายเรื่องปวดหัวในชีวิตจริงให้กันฟังผ่านตัวหนังสือ ทว่า... ความสนิทสนมที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงเชียบนี้ กลับเริ่มสร้างรอยร้าวบางอย่างในโลกแห่งความจริง เมื่อวานนี้ ตอนที่พวกเขาบังเอิญเดินสวนกันที่ร้านกาแฟใกล้สำนักงานของอาคเนย์ คิวจำได้แม่นว่าสถาปนิกหนุ่มทำหน้าเหมือนคนกลืนยาขมขนาดไหน อาคเนย์รีบหลบตา เดินเลี่ยงราวกับคนแปลกหน้า ทั้งที่ห้ามนาก่อนหน้านั้นในเกม พวกเขายังเพิ่งหัวเราะใส่กันเรื่องมุกตลกฝืด ๆ อยู่เลย ความ "สองมาตรฐาน" ระหว่างในจอเกมกับโลกความเป็นจริงนี่แหละ ที่ทำให้คิวรู้สึกหงุดหงิดจนนอนไม่หลับ *[Private Chat] Q_ProGamer: ไม่เข้าครับ ง่วงแล้ว จะนอน พรุ่งนี้มีซ้อมใหญ่กับทีม เดี๋ยวตื่นไปแพ้ใครเขา คุณรับผิดชอบไหวเหรอท่านสถาปนิก* คิวพิมพ์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย กดปิดหน้าต่างแชทแล้วเตรียมจะปิดคอมพิวเตอร์ ทว่าเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากระบบเกมก็ดังขึ้น พร้อมกับตัวละครของอาคเนย์ที่วาร์ปมาขวางหน้าตัวละครของเขาในเกมทันที ตัวละครชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสถาปนิกเนี้ยบกริบ ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงหน้าตัวละครอวตารของคิวที่สวมฮู้ดสีดำ *[Private Chat] อาคเนย์เนี๊ยบทุกองศา: อย่าเพิ่งวางสาย* *[Private Chat] อาคเนย์เนี๊ยบทุกองศา: เปิดไมค์เดี๋ยวนี้ คิว* คิวมองคำสั่งนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ปกติแล้วพวกเขาไม่เคยคุยกันผ่านไมค์ในเกมเลยสักครั้ง อาคเนย์อ้างเหตุผลร้อยแปดว่าไมค์เสียบ้าง ขี้เกียจพูดบ้าง หรือไม่ก็บอกว่าบรรยากาศรอบตัวไม่เอื้ออำนวย แต่วันนี้... กลับเป็นฝ่ายบังคับให้เขาเปิดไมค์เสียเอง นิ้วเรียวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเปิดไมค์แล้วเอ่ยเสียงเรียบเจือความกวนประสาทเล็กน้อย "มีอะไรครับคุณอาคเนย์ ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ คนมีความรักเขาไม่มานั่งเฝ้าหน้าจอเกมกันหรอกนะรู้ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามาในหูฟังของอาคเนย์ ทำให้ฝั่งนั้นเงียบไปนานราวกับสติหลุดลอยไปชั่วขณะ *(...)* มีความเงียบงันโรยตัวอยู่ระหว่างพรมแดนของสัญญาณอินเทอร์เน็ต คิวยกมือขึ้นเกลียวผมตัวเองเบา ๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะล้ำเส้นความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้เข้าให้แล้ว ทว่าก่อนที่เขาจะเอ่ยปากแก้เก้อ เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และแหบพร่าเล็กน้อยของอาคเนย์ก็ดังขึ้นผ่านลำโพงหูฟัง "ผมไม่ได้มีความรักกับใครที่ไหนหريك... ผมแค่กำลังคุยกับคนที่ทำให้ผมเสียสมาธิมาทั้งวันต่างหาก" หัวใจของคิวสะดุดกึก วูบหนึ่งลมหายใจสะดุดไปดื้อ ๆ ประโยคเรียบ ๆ แต่ทิ้งน้ำหนักลงกลางใจแบบนั้น มันไม่ใช่คำพูดที่คนปกติเขาใช้คุยกันในเกม "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" คิวแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาจนเต็มอก "อินกับบทบาทในเกมมากเกินไปหรือเปล่าครับ สถาปนิก" "ผมไม่ได้อินกับเกม" เสียงฝั่งนั้นตอบกลับมาทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว "แต่ผมกำลังหงุดหงิดตัวเอง... หงุดหงิดที่คุณทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยกับการมีตัวตนของคุณในชีวิตประจำวัน จนพอเราเจอกันจริง ๆ แล้วผมทำตัวไม่ถูก" คิวเบิกตากว้างเล็กน้อย ความซึนเดเระที่เคยคิดว่าอีกฝ่ายมีเพียบ วันนี้มันระเบิดออกมาเป็นความตรงไปตรงมาที่ทำเอาเขาตั้งรับไม่ทัน บรรยากาศในห้องนอนของคิวเงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์ทำงานเบา ๆ ทว่าเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายที่ลอดผ่านไมค์เข้ามา กลับชัดเจนเสียจนเหมือนว่าอาคเนย์กำลังยืนอยู่ใกล้ ๆ แค่เอื้อมมือ และในจังหวะที่คิวยังลังเลว่าจะตอบกลับด้วยประโยคคมคายแบบไหนดีเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นก็แว่วมาจากหน้าห้องพักของเขา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คิว! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้! พี่รู้ว่านายอยู่ในนั้น!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและคุ้นเคยดังทะลุกำแพงเข้ามา ทำให้คิวหน้าถอดสีทันที นั่นคือเสียงของพี่ชายแท้ๆ ของเขา... คนที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมรับเด็ดขาด หากเขายังเลือกเดินเส้นทางโปรเกมเมอร์ไร้อนาคตตามความคิดของครอบครัว และเป็นคนเดียวกันกับที่เพิ่งยื่นคำขาดให้เขาย้ายกลับต่างจังหวัดเมื่อสัปดาห์ก่อน ในขณะที่สติของคิวหลุดกระเจิงไปกับแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญ เสียงทุ้มต่ำจากไมโครโฟนในหูฟังของอาคเนย์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เสียงใคร... อยู่หน้าห้องคุณ?" คิวยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกก็ดังขึ้น *คลิก!* พร้อมกับการพังผืดของกลอนประตูที่ไม่ได้ล็อกสนิทถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ! — ไฟเยอร์บลัด