กำแพงสูงลิ่ว

เสียงกุญแจกระทบกันในร่องล็อกประตูดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนที่บานไม้สักสีเข้มจะถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างโปร่งของ "ภาคิน" รุ่นพี่ในวงการสถาปัตยกรรมที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมกล่องกาแฟเย็นในมือ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือนแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อกวาดสายตาเข้ามาปะทะกับบรรยากาศภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยความอึดอัด ชนิดที่เอามีดฟันก็ไม่ขาด อาคเนย์ยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนดูเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าหน้าอกกลับกระเพื่อมขึ้นลงไหวแรงกว่าปกติราวกับคนเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน ขณะที่คิวยืนพิงขอบชั้นหนังสือห่างออกไปไม่ถึงสองก้าว เจ้าตัวไม่ได้มีท่าทีลนลานหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวยราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญสินะครับ" ภาคินกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่สมองประมวลผลภาพตรงหน้าเสร็จสิ้น "ถ้าอย่างนั้น... ผมเอาเอกสารโครงการรีสอร์ทไปวางไว้ข้างนอกก่อนดีไหมครับ คุณอาคเนย์" "ไม่ต้อง" เสียงทุ้มต่ำตวัดห้วนสั้นแทรกขึ้นทันควัน แววตาคมกริบของอาคเนย์ฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่ตีรวนขึ้นมาในอก "นายมีธุระอะไรก็ว่ามาภาคิน อย่าลีลา" คิวหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงเยาะเย้ย เสียงทุ้มใสเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัว "นั่นสิครับพี่ภาคิน รีบพูดธุระให้จบเถอะครับ สงสัยคุณสถาปนิกเขาจะรีบ... ไล่ผมกลับห้องเต็มทนแล้ว" ประโยคหลังคิวจงใจเน้นเสียงและหันไปสบตาคนตัวสูงกว่าตรงๆ อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ความรู้สึกต่อต้านตีรวนขึ้นมาในอกจนน่ารำคาญ ทำไมเขาจะต้องมาหวั่นไหวกับคำพูดกวนประสาทของโปรเกมเมอร์ปากกล้าคนนี้ด้วยวะ อาคเนย์บอกตัวเองซ้ำๆ ว่านี่คือความรำคาญ นี่คือความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวเกินไป... ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้น ไม่ใช่ความรู้สึกบ้าๆ ที่กำลังพยายามพังทลายกำแพงในใจเขาลงช้าๆ หลังจากภาคินวางแฟ้มเอกสารและถอยฉากออกไปพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย บรรยากาศในห้องก็กลับมาสู่ความเงียบงันที่กดดันยิ่งกว่าเดิม อาคเนย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กที่ยังคงยืนก้าวขาไขว้กันพิงชั้นหนังสืออย่างสบายใจเฉิบ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นายควรจะกลับห้องไปได้แล้วคิว" อาคเนย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็น พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาล้อมรอบตัวเองอีกครั้ง "โปรเกมเมอร์อย่างนาย น่าจะมีเวลาว่างไปซ้อมเกมมากกว่ามาเดินป้วนเปี้ยนในโซนออกแบบของฉันนะ" "อ้าว พูดแบบนี้ผมเสียใจแย่เลยนะครับคุณอาคเนย์" คิวยืดตัวตรง ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ทำให้อาคเนย์ต้องเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ผมอุตส่าห์มีน้ำใจแวะมาช่วยตรวจแปลนอาคารให้ เผื่อว่าสถาปนิกมือรางวัลจะคิดอะไรตื้นๆ จนงานพัง... แต่คุณกลับไล่ผมซะงั้น" "แปลนของฉันไม่มีทางพัง และฉันไม่ได้ขอให้นายมาช่วย" "ปากแข็งชะมัด" คิวพึมพำเบาๆ แต่จงใจให้อีกฝ่ายได้ยิน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายยามเงยหน้าขึ้นสบตา "เมื่อกี้... ตอนที่ประตูกลอนกำลังจะเปิด คุณสะดุ้งทำไมล่ะครับ? หรือว่ากลัวใครเขาจะมาเห็นตอนที่เรา..." "คิว!" อาคเนย์ก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัว ใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงกดดันให้คนตัวเล็กถอยร่นไปจนแผ่นหลังชนติดกับชั้นหนังสือไม้สัก มือหนายกขึ้นค้ำยันกรอบชั้นหนังสือไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติทันที ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของอีกฝ่าย นี่คือวิธีที่อาคเนย์ใช้จัดการกับคนอวดดีเสมอ... ใช้ความใกล้ชิด ขู่ขวัญให้กลัว เพื่อดึงอำนาจการควบคุมกลับมา ทว่า... คนตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีสะทกสะทอดยกเว้นแววตาพราวระยับที่ฉายชัดว่ากำลังสนุกสนานบนความพยายามจะกลบเกลื่อนความรู้สึกของเขา "หืม? ใกล้เกินไปแล้วนะครับคุณสถาปนิก" คิวเอียงคอมองเล็กน้อย รอยยิ้มยียวนยังคงประดับบนริมฝีปากบาง "กลัวผมรู้ทันเหรอครับ ว่าเมื่อกี้หัวใจคุณเต้นแรงแค่ไหน?" "เลิกพูดจาไร้สาระแล้วถอยไปซะ" อาคเนย์ขู่เสียงต่ำ พยายามบังคับสายตาให้มองตรงไปที่ดวงตาสวยคู่นั้นโดยไม่หลบเลี่ยง ทั้งที่ความจริงแล้ว กลิ่นกายหอมสะอาดเจือจางจากตัวของคิว กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขาอย่างเลือดเย็น อาคเนย์พยายามปฏิเสธเสียงกู่ร้องในหัวที่ดังขึ้นซ้ำๆ ว่าเขาอยากจะกดริมฝีปากลงบนกลีบปากช่างเจรจานั้นแค่ไหน... ไม่ เขาจะไม่ยอมให้ความรู้สึกบ้าๆ นี่ครอบงำเด็ดขาด "ผมไม่ได้พูดไร้สาระสักหน่อย" คิวยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคนตัวสูง น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือความเย้ายวนจงใจปั่นป่วนประสาทสัมผัส "ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมจริงๆ ทำไมมือของคุณถึงต้องสั่นด้วยล่ะครับ... อาคเนย์?" ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ อาคเนย์ชะงักกึก สายตากวาดมองลงมาที่มือของตัวเองที่ยันชั้นหนังสือไว้ มันสั่นจริงๆ... สั่นระริกด้วยความอัดอั้นและความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดขีด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อาคเนย์กัดฟันกรอด ความพยายามที่จะผลักไสไล่ส่งอีกฝ่ายพังทลายลงในพริบตา เมื่อความอดทนของเสือร้ายหมดลง มือหนาที่เคยค้ำยันเปลี่ยนเป็นเลื่อนมากุมรอบเอวบางของคนตรงหน้าไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของคิวแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ดวงตาคมกริบของอาคเนย์วาวโรจน์ด้วยความดุดันและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินควบคุม "นายอยากลองดีนักใช่ไหมคิว..." คิวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อถูกรวบตัวเข้าไปประชิดอย่างรวดเร็ว ความอุ่นร้อนจากร่างกายของอาคเนย์แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนหัวใจของโปรเกมเมอร์หนุ่มเริ่มเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรก แววตายียวนกวนประสาทเมื่อครู่เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าริมฝีปากยังคงดื้อดึงที่จะโต้กลับ "ผมก็แค่อยากพิสูจน์... ว่าที่คุณพูดว่าไม่รู้สึกอะไร มันจริงสักกี่เปอร์เซ็นต์" คิวเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้เสียงจะแผ่วเบaลงกว่าเดิมเล็กน้อย อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว "งั้นก็เตรียมตัวรับผลของการลองดีคราวนี้ให้ดีก็แล้วกัน..." ใบหน้าหล่อเหลาคมคายค่อยๆ โน้มต่ำลง ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดจนคิวต้องหลับตาลงอัตโนมัติด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากบาง ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงศูนย์... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศที่กำลังเดือดดาลและอบอวลด้วยความโรแมนติกจนแหลกละเอียด "คุณอาคเนย์ครับ! แฟ้มเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่มาถึงแล้วครับ!" เสียงตะโกนจากลูกน้องหน้าห้องดังแทรกเข้ามาทันที พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกที่กำลังหมุนเปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันอนุญาต! ---------------------------------------- (ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนที่มีให้ "ไฟเยอร์บลัด" เสมอนะครับ)