เกมไล่จับ

เสียงคลิกเบา ๆ จากกลอนประตูด้านนอกที่เพิ่งถูกปลดล็อกด้วยคีย์การ์ดสำรอง ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอาคเนย์ สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอ แต่ในเวลานี้ นิ้วมือเรียวยาวที่กำลังถือปากกาเขียนแบบกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเป็นเซฟโซนอันสงบเงียบ บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยมวลอากาศที่ร้อนระอุอย่างน่าประหลาด กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นมินต์และวานิลลาที่คิวทิ้งไว้ยังคงลอยวนอยู่ปลายจมูก ราวกับเจ้าตัวจอมกวนประสาทคนนั้นยังคงยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้เพิ่งเดินหายลับไปหลังบานประตู "ให้ตายสิ..." อาคเนย์สบถกับตัวเองเสียงเบา ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างแบบแปลนโปรเจกต์ใหญ่ แต่สมองกลับประมวลผลภาพรอยยิ้มมุมปากและแววตาท้าทายของโปรเกมเมอร์หนุ่มซ้ำไปซ้ำมา คำพูดทิ้งท้ายที่ว่า *'คราวหลังล็อกประตูให้ดีกว่านี้นะครับ คุณสถาปนิก'* มันไม่ใช่แค่คำแซวเล่น แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทที่จงใจเข้ามาปั่นป่วนกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างไว้รอบตัวจนพังครืนไม่เป็นท่า ผ่านไปสามวันเต็ม ๆ นับตั้งแต่วันนั้น อาคเนย์พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคิวด้วยการทำงานล่วงเวลาและหลบเลี่ยงการลงไปตรวจพื้นที่โซนจัดแสดงเกมชั้นล่าง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างคนหนีความจริง เมื่อโปรเจกต์ร่วมทุนระหว่างบริษัทสถาปัตยกรรมของเขาและทีมอีสปอร์ตของคิว จำเป็นต้องมีการประชุมสรุปแบบแปลนหน้างานแบบเร่งด่วนในบ่ายวันนี้ ห้องประชุมกระจกใสขนาดกลางชั้นสามถูกใช้เป็นสถานที่เคลียร์คิวงาน บรรยากาศภายในตึงเครียดด้วยเอกสารกองโตและกำหนดส่งงานที่กระชั้นชิด ทีมงานฝ่ายกราฟิกและโปรดักชันต่างนั่งเงียบกริบเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของหัวเรือใหญ่ทั้งสองฝั่ง อาคเนย์นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะ ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก สายตาจับจ้องอยู่ที่แท็บเล็ตในมือเพื่อตรวจทานตัวเลขงบประมาณ โดยพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่มีร่างโปร่งของโปรเกมเมอร์ชื่อดังนั่งไขว่ห้างกอดอกมองมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفت "งบประมาณในส่วนของการเดินสายระบบระบายความร้อน ผมว่าตรงจุดนี้ทางทีมคุณอาคเนย์น่าจะยืดหยุ่นให้เราได้อีกสักหน่อยนะครับ เพราะสเปกเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ใหญ่ มันต้องการกระแสไฟที่เสถียรเป็นพิเศษ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทนิด ๆ ดังขึ้น ทำลายความเงียบ อาคเนย์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีเข้มฉายแววดุ "ถ้าเราเพิ่มโหลดกระแสไฟตรงจุดนั้นตามที่คุณคิวต้องการ โครงสร้างระบบท่อร้อยสายไฟทั้งหมดที่ผมออกแบบไว้จะต้องรื้อใหม่หมด ซึ่งมันจะกินเวลาเพิ่มไปอีกสองสัปดาห์... และผมคิดว่าเราไม่มีเวลาเหลือเฟือขนาดนั้นนะครับ คุณคิว" คำพูดที่เน้นย้ำคำว่า 'คุณคิว' ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทำให้คนฟังไม่เพียงไม่สะท้าน แต่กลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ คิวโน้มตัวไปข้างหน้าวางข้อศอกลงกับโต๊ะประชุม ประสานมือเข้าหากันแล้วส่งยิ้มหวานหยดที่ซ่อนความพายามในการก่อกวนไว้อย่างมิดชิด "เวลาสองสัปดาห์อาจจะดูเยอะสำหรับคนอื่น... แต่ถ้าเป็นผมกับคุณ ร่วมมือกันจริง ๆ ผมว่าคืนเดียวก็เสร็จแล้วล่ะครับ หรือว่า... คุณอาคเนย์กลัวว่าจะอยู่กับผมลำพังสองต่อสองนานเกินไปจนเสียสมาธิกันแน่?" สิ้นเสียงประโยคนั้น เสียงพลิוףกระดาษของทีมงานคนอื่น ๆ ก็พลันเงียบกริบ ทุกคนต่างกลั้นหายใจพร้อมใจกันก้มหน้ามองตักตัวเองทันที ไม่มีใครกล้าสบตากับสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เพราะรู้ดีว่าเวลานี้อาคเนย์กำลังระเบิดอารมณ์อยู่ภายใน ใบหน้าหล่อเหลาของอาคเนย์กระตุกวูบสันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือที่ถือแท็บเล็ตบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ ก่อนจะวางแท็บเล็ตกลิ้งไปบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนทุกคนสะดุ้ง "การประชุมวันนี้สิ้นสุดแค่นี้ เอกสารทั้งหมดให้ส่งอีเมลมาหาผม ส่วนคุณคิว..." อาคเนย์หยุดเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบพุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ฝั่งตรงข้าม "รบกวนอยู่เคลียร์รายละเอียดส่วนตัวต่อในห้องทำงานของผม... เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบแฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธ แต่นั่นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคิวขยายกว้างขึ้นไปอีก ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับแมวตัว Z ค้นพบเหยื่อที่น่าแกล้งที่สุดในโลก เมื่อประตูกระจกห้องทำงานส่วนตัวของสถาปนิกถูกปิดลงลงและล็อกกลอนเรียบร้อยด้วยฝีมือของเจ้าของห้อง อาคเนย์ก็ไม่รอช้า เขาหมุนตัวกลับมาต้อนร่างโปร่งให้ถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง โดยมีแขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวอีกฝ่ายไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้บรรยากาศรอบตัวลดทอนความเยือกเย็นลงจนหมดสิ้น อาคเนย์ก้มหน้าลงมองคนตัวเล็กกว่าที่ยังคงไม่มีทีท่าหวาดกลัว แถมยังเงยหน้าสบตาเขากลับด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า "ใจร้อนจังเลยนะครับ... เรียกมาเคลียร์เรื่องงาน หรือเพราะคิดถึงคำพูดผมวันนั้นกันแน่?" คิวเอียงคอถาม น้ำเสียงเจือความขี้เล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว อาคเนย์กัดฟันกรอด สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับพูดจายียวนนั่นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นประสานสายตานิ่ง "นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร คิว... ปากดีแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กล้ามาท้าทายผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ก็ตั้งแต่ที่คุณทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวผมทุกครั้งที่เจอ... แต่พอลับหลังกลับแอบไปเปิดดูโปรไฟล์ทีมผมในยูทูปเป็นชั่วโมง ๆ ล่ะมั้งครับ" คิวสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาพราวระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของคนตรงหน้า "ยอมรับมาเถอะครับว่าคุณแพ้ทางผมตั้งแต่แรกเจอแล้ว" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าหมั่นไส้ ทำเอาอาคเนย์ชะงักไปชั่วขณะ แทนที่จะถอยหนี สถาปนิกหนุ่มกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของโปรเกมเมอร์หนุ่มจนอีกฝ่ายเผลอชะงักกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากเก่งแบบนี้... หวังว่าเวลาอยู่บนเตียง... อะแฮ่ม! หมายถึงเวลาทำงาน จะเก่งได้สักครึ่งของปากนะ" อาคเนย์เกือบหลุดปากพูดสิ่งที่คิดในใจออกไป แต่ก็ยังดึงสติกลับมาเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน คิวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเกือบโดนเกมพลิกกลับ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่กระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสถาปนิกหนุ่มผู้เคยเงียบขรึม จู่ ๆ ก็รุกไล่ด้วยสายตาที่ร้อนแรงและคำพูดที่คาดไม่ถึง "อ๋อเหรอครับ..." คิวพยายามตั้งสติ เชิดคางขึ้นสู้แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ "งั้นคืนนี้เรามาพิสูจน์กันหน่อยไหมล่ะครับ ว่าระหว่างแปลนงานของคุณ กับความอึดของผม... อันไหนจะพังก่อนกัน" ทว่า ในจังหวะที่อาคเนย์กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปปิดปากคนอวดดีที่บังaniกล้าท้าทายเขาถึงถิ่น เสียงเคาะประตูกระทันหันก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ ตามด้วยเสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องที่ตะโกนทะลุกระจกเข้ามา "คุณอาคเนย์คะ! ท่านประธานบริษัทใหญ่บินตรงมาจากต่างประเทศ และกำลังเดินมาที่ห้องของคุณตอนนี้เลยค่ะ!" อาคเนย์ผละถอยหลังออกมาทันทีด้วยความหงุดหงิด ขณะที่คิวยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ปิดท้ายให้หนึ่งทิพย์ ก่อนที่กลอนประตูด้านนอกจะถูกหมุนเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่คาดฝัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้นะครับ