คืนฝนตกกับห้องพักเดียว

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกหน้าต่างห้องพักสั่นระรัว เม็ดฝนฤดูมรสุมกระหน่ำซัดเข้าใส่ตัวตึกราวกับพายุคลั่ง แต่อุณหภูมิภายในห้องพักหมายเลข 404 กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาหลอม แม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะเร่งความเย็นจนถึงขีดสุดแล้วก็ตาม "สรุปคือ... คีย์การ์ดสำรองดอกเดียวในโซนนี้ เสีย?" คิวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน ขณะมองสถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว อาคเนย์ในยามนี้ไม่มีมาดสถาปนิกผู้ทรงภูมิที่ยืนบรรยายแบบจำลองหน้าห้องประชุมแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับแผงอกกว้างหยดน้ำฝนเกาะพราวตามเส้นผมสีเข้มที่ลู่ลงปรกหน้าผาก ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนใจแบบอันตราย... และหงุดหงิดเป็นสองเท่า "ระบบคีย์การ์ดขัดข้องทั้งชั้น เจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงติดอยู่ชั้นล่างขึ้นมาไม่ได้เพราะลิฟต์ล็อก" อาคเนย์ตอบเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ พยายามหลบสายตาแพรวพราวของโปรเกมเมอร์หนุ่มที่จ้องมองมาอย่างจับผิด "ห้องนายมีปัญหาเรื่องท่อประปาชำรุด... ส่วนห้องฉัน กลอนประตูก็จู่ๆ ก็รวนเปิดไม่ออก นี่คือห้องเดียวในปีกตึกนี้ที่เปิดใช้งานได้ชั่วคราวจากระบบแมนนวล" "อ๋อ..." คิวยิ้มมุมปาก ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างสูงที่ยืนขวางทางเข้าประตูอยู่ "แปลว่าโชคชะตาฟ้าฝนเป็นใจ... ให้โปรเกมเมอร์ปากจัดกับสถาปนิกหน้าตายอย่างเรา ต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องพักเตียงเดี่ยวขนาดห้าฟุตด้วยกันสินะครับ คุณอาคเนย์" "อย่ามาพูดจาน่ารำคาญน่า คิว" อาคเนย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปรายตามองเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มอย่างเคร่งเครียด "ถ้านายไม่อยากนอนบนเตียง ก็เชิญไปนั่งเก้าอี้ทำงานริมหน้าต่างได้ตามสบาย พื้นที่ตรงนั้นกว้างพอสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างนาย" "อุ๊ย ใครว่าผมตัวเล็กกันครับ?" คิวแกล้งขยับเข้าไปประชิดตัวร่างสูงจนแทบจะแนบชิด กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนอาคเนย์เผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "เตียงออกจะกว้าง ตั้งห้าฟุตแหนะ นอนเบียดกันนิดหน่อย... กระดูกสถาปนิกผู้ดีไม่หักคามือผมหรอกน่า" อาคเนย์ชะงัก ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนตัวเตี้ยกว่าที่เงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในดวงตาส่อแววท้าทายและซุกซนจนน่าหมั่นไส้ หัวใจใต้รอยพับเสื้อเชิ้ตเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวพายุข้างนอก แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายต่างหาก "ถอยไป" อาคเนย์เอ่ยเสียงต่ำ มือหนายกขึ้นดันลาดไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ แต่คิวกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี ซ้ำยังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังของอาคเนย์เกือบจะชนติดกับบานประตูห้องน้ำ "ถ้าไม่ถอยล่ะครับ... จะทำไม?" คำท้าทายนั้นลอยเคว้งกลางอากาศ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดข้างนอก อาคเนย์ขบกรามแน่น ความอดทนที่สะสมมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในเสี้ยววินาที มือที่เคยผลักไหล่เปลี่ยนเป็นคว้าหมับเข้าที่เอวบางของอีกฝ่าย รั้งเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกชนกันแน่น ความเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้นผสานเข้ากับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย "อย่าลองดีกับฉันนะ คิว" อาคเนย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา" คิวชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบกับสัมผัสรุนแรงที่แฝงความเร่าร้อน แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มยียวนก็กลับมาประดับบนเรียวปากสวยอีกครั้ง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกเกินกว่าจะควบคุม "งั้นเหรอครับ..." คิวกระซิบตอบ เสียงนุ่มทุ้มแต่ท้าทายไม่แพ้กัน "ผมชักอยากรู้เหมือนกัน... ว่าสถาปนิกปากแข็งอย่างคุณ จะทนฟอร์มจัดได้อีกสักกี่น้ำ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน อาคเนย์มองริมฝีปากที่ขยับเจรจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นมานาน เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปเพื่อปิดปากช่างเจรจานั้นให้หายพายus **ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันท่ามกลางความเงียบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงที่กำลังคุกรุ่นให้แตกกระเจิงในพริบตา อาคเนย์ผละตัวออกจากคิวทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนคิวยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ด้วยรอยยิ้มขบขัน ดวงตาสีเข้มหันไปมองทางประตูด้วยความฉงน "ใครมาเคาะประตูเอาป่านนี้วะเนี่ย?" คิวพึมพำ อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่น เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูหน้าห้องแล้วกระชากเปิดออกด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่ทว่า... ภาพบุคคลที่ยืนเปียกฝนอยู่ตรงหน้า กลับทำให้สถาปนิกหนุ่มถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "พี่... พี่อาคเนย์?" เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มดีใจที่ระบายบนใบหน้า "โชคดีจังที่เจอห้องพี่พอดี... พอดีห้องหนูไฟดับแล้วน้ำรั่วอ่ะค่ะ ขอเข้าไปหลบฝนด้วยคนนะคะ!" คิวที่เดินตามหลังมาหยุดชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าแข็งค้างไปทันที เมื่อมองข้ามไหล่กว้างของอาคเนย์ไปเห็นร่างระหงของนางแบบสาวชื่อดัง—รุ่นน้องคนสนิทของอาคเนย์—ยืนส่งยิ้มหวานเยิ้มอยู่หน้าห้องพักเดียวในคืนฝนตกคืนนี้ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหลบฝนและติดกับดักความคลั่งรักไปด้วยกันนะครับ!