ตื่นมาพร้อมความอึดอัด

"ถ้าคุณยังไม่ออกไปจากเตียงภายในสามวินาทีนี้ ผมจะถือว่าคุณจงใจละเมิดข้อตกลงเรื่องเขตแดนส่วนบุคคล และผมมีสิทธิ์ชอบธรรมที่จะโยนคุณลงไปนอนกองกับพื้นห้องนั่งเล่น" เสียงทุ้มต่ำที่ติดแหบแห้งเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นเหนือศีรษะ ทว่าสิ่งที่ตรึงร่างของคิวเอาไว้ ไม่ใช่ภัยคุกคามว่าจะถูกโยนทิ้งอย่างที่ปากว่า แต่เป็นน้ำหนักของท่อนแขนแข็งแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอวต่างหาก มันทั้งหนักแน่นและอบอุ่นจนน่าหงุดหงิด ยิ่งขยับหนี ร่างกายของพวกเขากยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันมากขึ้นไปอีก จนโปรเกมเมอร์หนุ่มแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดตามที่เคยนึกไว้เมื่อคืน คิวเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นเผชิญความจริงอันโหดร้าย สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือแผงอกกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่ของอาคเนย์ กลิ่นหอมสะอาดเจือจางประจำตัวของสถาปนิกหนุ่มลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้สมองที่ประมวลผลช้าในยามเช้าพาลนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน—ความเมามาย ความปากดีที่เผลอไผล และวงแขนคู่นี้ที่ดึงรั้งเขาไว้ไม่ให้หลุดลอยไปไหน "รู้แล้วน่า... ไม่ได้อยากนอนทับนักหรอก กระดูกหรือเหล็กกล้ากันแน่เนี่ย ทำไมแข็งเป็นบ้า" คิวพึมพำงึมงำบ่นอุบอิบ พยายามใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่แทนที่อาคเนย์จะปล่อย กลับกลายเป็นว่าเรียวแขนคู่นั้นกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็หยุดดิ้นแล้วลุกขึ้นไปซะทีครับ" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบที่ก้มมองลงมากลับไม่ได้ราบเรียบตามน้ำเสียงนั้นเลย มันมีความระSะระส่ายเจือประกายความวุ่นวายใจซ่อนอยู่ลึกๆ ชายหนุ่มเสมองไปทางอื่นอย่างจงใจ ปล่อยให้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ท่าทีซึนเดเระที่พยายามตีสีหน้าตายด้านแต่วูบไหวในแววตาแบบนั้น ทำเอาคิวที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ บรรยากาศยามเช้าในห้องนอนโทนสีเทาโมเดิร์นช่างเงียบสงบ จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของกันและกัน ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาเป็นฉากๆ ยิ่งคิด ใบหูของโปรเกมเมอร์หนุ่มก็ยิ่งร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ จนลามเลียไปถึงพวงแก้ม ให้ตายเถอะ... คนปากแข็งอย่างอาคเนย์เนี่ยนะ จะยอมให้เขานอนกอดตลอดทั้งคืนแถมยังไม่ผลักไสตั้งแต่แรก "มองอะไรครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสายตาแพรวพราวแกmแกมจับผิดที่มองตรงมา ร่างสูงรีบพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับต้องการหลบหนีปฏิกิริยาบางอย่างในใจ ใบหน้าหล่อเหลายังคงไว้ซึ่งความเรียบเฉยตามสไตล์สถาปนิกผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ นั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเสียอาการขั้นสุด "เปล่า แค่กำลังคิดว่า... สถาปนิกผู้เคร่งขรึม รักความสะอาด และเกลียดการถูกเนื้อต้องตัวเป็นที่สุดอย่างคุณอาคเนย์เนี่ย เวลาตื่นนอนแล้วสภาพดูไม่ได้เหมือนกันนะ" คิวหัวnesเสียงใส พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเองด้วยการยียวนกวนประสาทตามนิสัย ถือโอกาสดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ "ปากดีแต่เช้าเลยนะครับ สงสัยเมื่อคืนคงจะใช้พลังงานไปเยอะสินะ" อาคเนย์ตวัดสายตากลับมามองด้วยแววตาดุดัน แต่ริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ ชนิดที่ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงไม่มีทางเห็น "ถ้ายังมีแรงพูดจากวนประสาทผมได้ขนาดนี้ แสดงว่าสมองคงประมวลผลปกติแล้ว... เชิญไปล้างหน้าล้างตา แล้วออกไปจากห้องผมได้แล้วครับ พื้นที่ส่วนตัวของผมหมดเวลาสำหรับแขกไม่速เชิญแล้ว" "โห ไล่กันโต้งๆ แบบนี้เลยเหรอ ใจร้ายจังนะคุณอาคเนย์ เมื่อคืนใครกันนะที่บอกว่า..." "หยุดพูดเลยครับ!" สถาปนิกหนุ่มสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นจนเกือบจะเป็นการตวาด กลบเกลื่อนความลับบางอย่างที่ไม่อยากให้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาพูดถึงในยามที่สตางค์ยังไม่ครบถ้วนดี อาคเนย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวฉับๆ ไปหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คิวยืนหัวเราะรơiร่าอยู่ลำพังกลางห้องนอน โปรเกมเมอร์หนุ่มยิ้มมุมปาก นึกสนุกกับการได้เห็นคนฟอร์มจัดหลุดมามาดนิ่ง ความอึดอัดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เต้นเร่าอยู่ในอก เขาเดินส่ายหัวเบาๆ ออกจากห้องนอนเพื่อเตรียมตัวกลับห้องตัวเอง แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาคิวที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นชะงักฝีเท้าลงทันที ในขณะที่เสียงฝักบัวในห้องน้ำก็เงียบลงพร้อมๆ กับเสียงเปิดประตูห้องน้ำแง้มออกเล็กน้อย อาคเนย์โผล่หน้าออกมาด้วยสีหน้าสงสัย ไม่มีใครนัดหมายใครในยามเช้าตรู่แบบนี้... คิวยืนนิ่งขมวดคิ้วมองประตูห้องสลับกับประตูห้องน้ำ อาคเนย์ส่งสายตาเชิงตั้งคำถามมาให้ ก่อนที่มือเรียวของคิวจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูเพื่อเปิดต้อนรับผู้มาเยือนยามเช้าด้วยความไม่ระวัง ทว่าทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้าง ร่างของใครบางคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง กลับทำให้เลือดในกายของโปรเกมเมอร์หนุ่มเย็นเฉียบลงฉับพลัน— "SURPRISE! ลูกชายตัวแสบ... แม่มาหาตามสัญญาแล้วจ้า!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ