การปรากฏตัวของคนแปลกหน้า

เสียงปลดล็อก *คลิก* จากประตูห้องแล็บนิรภัยไม่ได้เป็นเพียงกลไกฮาร์ดแวร์ แต่เป็นเสียงที่ฉีกกระชากเส้นความตึงเครียดในอากาศให้ขาดผึ่ง เรย์ขยับกรอบแว่นตาอัจฉริยะที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ข้อมูลความน่าจะเป็นระดับร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าพุ่งพล่านผ่านเรตินาของเขา บ่งบอกว่าผู้ที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้องนี้ไม่ควรมีตัวตนอยู่ตามฐานข้อมูลของสถาบันวิจัย ทว่า ร่างเงาสูงโปร่งนั้นกลับยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว "คำนวณผิดพลาดไปสองวินาทีสินะครับ... คุณเรย์" น้ำเสียงนุ่มทุมแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉิน เงาร่างนั้นก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าคมคาย เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟ และดวงตาสองสีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง—ข้างหนึ่งเป็นสีฟ้าใสราวดวงดาว แต่อีกข้างกลับเป็นสีแดงฉานดั่งอัลกอริทึมที่กำลังรันคำสั่งพิฆาต เรย์ไม่ถอยหลัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจ สมองส่วนหน้าประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว มือขวาเอื้อมไปแตะอุปกรณ์ควบคุมควอนตัมพกพาในกระเป๋าเสื้อกาวน์อย่างแนบเนียน "คุณไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของศูนย์วิจัยนี้... และระบบรักษาความปลอดภัยระดับห้าก็ไม่ควรอนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าถึงรหัสผ่านระดับปรมาจารย์ได้ง่ายดายขนาดนั้น" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความหวาดกลัว ทว่าแฝงไว้ด้วยการประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบ "เว้นเสียแต่ว่า... คุณคือผู้เขียนอัลกอริทึมชุดที่กำลังลบตัวตนของอาจารย์เอลล่าออกไปจากระบบไทม์ไลน์" ชายแปลกหน้าหัวנסเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก "ช่างเป็นนักวิเคราะห์ที่เฉียบคมสมคำร่ำลือจริงๆ ครับ แต่น่าเสียดาย... ความรู้ทางคณิตศาสตร์ของคุณช่วยอะไรไม่ได้หรอ ก ในเมื่อความจริงที่พวกคุณพยายามปกป้อง กำลังจะถูกรีเซ็ตในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว" ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ประตูห้องแล็บชั้นในก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของเอลล่าที่ก้าวออกมาด้วยท่าทางเร่งรีบ ในมือของเธอถือฮาร์ดไดรฟ์ควอนตัมรุ่นเก่าที่ส่งเสียงหึ่งๆ ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ แต่สีหน้าของเธอกลับไม่ได้แสดงความตกใจเท่าที่ควร—มันคือความรู้สึกของคนที่รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง "นายมาเร็วกว่าที่ฉันคำนวณไว้นะ... ไค" เอลล่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอาจารย์สาวราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เรย์เหลือบมองอาจารย์สาวสลับกับชายแปลกหน้าสมญา 'ไค' สมองของเขาเริ่มเชื่อมโยงตัวแปรต่างๆ เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ ทั้งร่องรอยการบิดเบือนของเวลา, บันทึกการทดลองที่ถูกลบ, และท่าทีลับๆ ล่อๆ ของเอลล่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกอย่างเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่มันกลับซับซ้อนเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายเท่า "อาจารย์รู้จักเขาเหรอครับ?" เรย์เอ่ยถามโดยไม่ละสายจากเป้าหมาย มือยังคงเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดใช้งานเกราะป้องกันควอนตัม "เขาไม่ได้แค่รู้จักฉันหريอเรย์..." เอลล่าก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเรย์ ระยะห่างระหว่างไหล่ของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ตัดกับความหนาวเหน็บรอบตัว "แต่เขาคือคนสร้างอัลกอริทึมที่ทำให้ฉันต้องติดอยู่ในลูปเวลานี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... และในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่ถือสิทธิ์ขาดในการทำลายล้างไทม์ไลน์ทั้งหมดด้วย" ไคแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาสองสีทอประกายพ,ร่าระยับราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับสลาย เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงกลางอากาศเบาๆ ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงนับร้อยจะปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขาทั้งสองคน ทุกหน้าจอแสดงผลอัตราการรอดชีวิตที่ดิ่งลงสู่เลขศูนย์อย่างรวดเร็ว "ตามกฎของควอนตัมแล้ว การพบกันของเราในจุดนี้ถูกกำหนดไว้แล้วครับคุณเรย์" ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับมัจจุราชที่กำลังขับกล่อมเหยื่อ "ทางเลือกมีเพียงสองทาง... มอบฮาร์ดไดรฟ์ในมือคุณเอลล่าให้ผมแต่โดยดี แล้วโลกใบนี้จะยังคงดำเนินต่อไปตามครรลองเดิม หรือ... จะร่วมกันดิ้นรนจนวินาทีสุดท้าย แล้วปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างสูญสลายไปพร้อมกับความพินาศของเส้นเวลา?" เรย์เงียบไปชั่วขณะ เขาหันไปสบตากับเอลล่า อาจารย์สาวพยักหน้าให้เขาน้อยๆ เป็นสัญญาณที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ ในฐานะนักวิเคราะห์ความน่าจะเป็น เรย์รู้ดีว่าทางเลือกแรกมีความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตสูงถึงร้อยละเก้าสิบ... แต่จิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์และมิตรภาพที่เพิ่งก่อตัวขึ้นกลับปฏิเสธผลลัพธ์นั้นอย่างสิ้นเชิง เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แววตาของนักวิเคราะห์หนุ่มฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขากดใช้งานอุปกรณ์พกพาในมือ เสียงปลดปล่อยพลังงานควอนตัมดัง *ฮัม* กังวานไปทั่วห้อง พร้อมกับบาเรียแสงสีฟ้าครามที่แผ่ขยายออก "ผมเกลียดการถูกบังคับให้เลือกเส้นทางที่มีคนอื่นกำหนดไว้ล่วงหน้านะครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่ทรงพลัง "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่ออัลกอริทึมของคุณมันมองข้ามตัวแปรที่สำคัญที่สุดไป" ไคหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไปเมื่อตัวเลขความน่าจะเป็นบนหน้าจอโฮโลแกรมของเขาเกิดความรวนเรอย่างรุนแรง "ตัวแปรอะไรกันที่คุณคิดว่ามันจะเปลี่ยนแปลงความจริงได้?" ไคถามเสียงเย็น ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบหลักของศูนย์วิจัยก็ดังขึ้นกึกก้อง พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าพวกเขาทั้งสามคน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงไทม์ไลน์ระดับ SSS... โปรแกรมลบล้างอัตโนมัติถูกเร่งความเร็ว 300%... และ... ตรวจพบ 'บุคคลที่สาม' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบจากจุดอับของเวลา...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยกันนะครับ