รหัสที่ซ่อนอยู่ในอากาศ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนเรติน่าของผมไม่ได้แสดงผลกราฟิกการลงทุนหรืออัตราความผันผวนของตลาดพลังงานเหมือนอย่างทุกวันที่ผ่านมา แต่ทว่า ตัวเลขชุดหนึ่งกำลังกระโดดข้ามพาร์ทิชันของระบบอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฝูงมดตื่นตระหนกที่กำลังวิ่งหนีไฟป่าในห้องทดลองปิดตาย "ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์สี่วินาที... มันคลาดเคลื่อนไปอีกแล้วครับอาจารย์" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาออกจากโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดที่ไหลผ่านหน้าจอเนตรทิพย์ นิ้วมือเรียวยาวขยับเคาะคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อตรึงเสถียรภาพของอัลกอริทึมพยากรณ์ความน่าจะเป็นที่ผมใช้เวลาพัฒนามาแรมปี ความเงียบงันภายในห้องทำงานใต้ดินของสถาบันวิจัยกาลเวลาทอดยาว มีเพียงเสียงฮัมเบา ๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมขนาดจิ๋วที่มุมห้องเป็นเพื่อน เอลล่า อาจารย์สาวผู้ดูแลโครงการพิเศษเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารกระดาษยุคเก่า เธอดันแว่นกรอบทองบางเบาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงความลึกซึ้งราovก้นมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของผม กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นที่มักจะช่วยดึงสติผมให้กลับมาจากห้วงความคิดอันดำมืดเสมอ "ความผิดปกตินี้ไม่ได้เกิดจากระบบของเราหรอกนะเรย์" เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นของเธอเอ่ยขึ้น ขณะวางแก้วชาอุ่น ๆ ลงข้างข้อศอกของผม "มันคือเศษเสี้ยวของบางสิ่งที่ถูกลบออกไปจากบันทึกประวัติศาสตร์ต่างหากล่ะ" ผมหยุดมือที่กำลังพิมพ์ หันไปมองอาจารย์สาวด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ตั้งแต่คืนที่อุบัติเหตุปริศนาพรากครอบครัวไปจากชีวิตผมเมื่อสามปีก่อน เอลล่าคือคนเดียวที่ดึงผมขึ้นมาจากหลุมพรางแห่งความสิ้นหวัง และสอนให้ผมรู้จักใช้คณิตศาสตร์เป็นเกราะป้องกันความโหดร้ายของโลกใบนี้ แต่บ่อยครั้ง... เธอกลับรู้ดีเกินไป ราวกับว่าเธอยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเส้นเวลาที่ผมกำลังพยายามวิ่งไล่ตาม "เศษเสี้ยว? อาจารย์หมายความว่า โครงสร้างเวลาของมหานครนيو-ไคโร กำลังถูกปรับแต่งอย่างจงใจงั้นหรือครับ" ผมถาม น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่แฝงความตึงเครียดไว้ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพ "มากกว่านั้น..." เอลล่าหันไปมองหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟนีออนของเมืองหลวงยามวิกาล "มีใครบางคนกำลังรันโปรแกรม 'ย้อนรอยศูนย์' (Zero-Point Reset) ในระดับโครงสร้างพื้นฐาน ถ้าอัลกอริทึมนั้นทำงานเสร็จสิ้น ความทรงจำของทุกคนในเมืองนี้... รวมถึงตัวตนของพวกเรา จะถูกเขียนทับให้หายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง" หัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีจางของรอยยิ้มสุดท้ายจากมารดาในคืนที่ฝนตกหนักแวบเข้ามาในหัว สมองของผมประมวลผลความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่เอลล่าพูดเป็นจริง นั่นหมายความว่าความพยายามทั้งหมดของผมในการตามหาความจริงเบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนั้นจะสูญเปล่า และที่แย่ไปกว่านั้น... ตัวผมเองอาจจะกลายเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีใครจดจำ "เราต้องทำอะไรสักอย่างครับ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด" ผมกล่าวพร้อมกับดึงอินเทอร์เฟซหลักเข้ามาใกล้ตัว เตรียมรันคำสั่งสแกนหาจุดกำเนิดของสัญญาณรบกวน "ใจเย็น ๆ ก่อนสิเรย์ การพุ่งเข้าใส่ปัญหาโดยไม่รู้โครงสร้างของศัตรู มีแต่จะทำให้เราติดกับดักในลูปเวลาที่ถูกสร้างขึ้น" เอ,ล่าเอื้อมมือมาแตะที่หลังมือของผมเบา ๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยระงับความร้อนรนในใจผมลงได้อย่างน่าประหลาด "ก่อนอื่น... นายต้องดูนี่" เธอกดรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะ หน้าจอหลักขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นแผนผังโครงข่ายคมนาคมและระบบสาธารณูปโภคของเมืองนีโอ-ไคโร แต่ทว่า ใจกลางของแผนผังนั้นกลับปรากฏจุดสีแดงกะพริบถี่ รูปร่างของมันไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคโนโลยี แต่มันคือสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่ผมคุ้นเคยดี—มันคือสมการเดียวกับที่พ่อของผมเคยเขียนไว้ในสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต สติของผมชาหนึบไปชั่วขณะ สมองพยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน พ่อของผมเกี่ยวข้องอะไรกับระบบรีเซ็ตเวลานี้? และเอลล่า... รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม? ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องแล็บ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวับวาบสลับกับความมืด *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะสว่างวาบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนจอด้วยฟอนต์ตัวอักษรที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในระบบใด ๆ ในโลก **[เตือนภัยระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าถึง 'คอร์เวลา' โดยบุคคลนิรนาม]** **[รหัสผ่านยืนยันตัวตน: เรย์ & เอลล่า... ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นของจุดจบ]** **[เวลาที่เหลือก่อนการลบข้อมูลสมบูรณ์: 00:03:59 และกำลังนับถอยหลัง]** ประตูห้องแล็บนิรภัยด้านหลังส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* พร้อมกับร่างเงาสูงโปร่งของใครบางคนก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่สะท้อนผ่านแสงไฟสีแดง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้นะครับ