ทฤษฎีความเป็นไปได้ที่ 0.01

"เสียงนาฬิกาควอนตัมไม่ได้กำลังเดินหน้า เรย์... มันกำลังถอยหลังต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวยาวของเอลล่ากดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสีฟ้าคราม แสงสะท้อนจากตัวเลขดิจิทัลที่กำลังกระพริบระยิบระยับสาดกระทบแว่นกรอบบางของเธอ ร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนใบหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่นั้นกลับประกายความมุ่งมั่นอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในห้องปฏิบัติการใต้ดินแห่งนี้ ผมยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง กลิ่นออนของสารละลายไอออนและโอโซนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ความเงียบงันระหว่างเราถูกคั่นกลางด้วยเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ขนาดจิ๋วที่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นเวลา "หมายความว่ายังไงครับอาจารย์" ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วกว่าปกติ "อัลกอริทึมพิฆาตเวลา... หรือที่เรารู้จักกันในนาม 'พาราด็อกซ์ซีรี่ส์' ถูกออกแบบมาเพื่อรีเซ็ตความเสียหายของโครงสร้างจักรวาลไม่ใช่หรือครับ ทำไมมันถึงถอยหลังล่ะ" เอลล่าหันกลับมามองผม ชั่วขณะหนึ่งผมสังเกตเห็นกล้ามเนื้อรอบดวงตาของเธอเกร็งเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังชั่งน้ำหนักว่าควรจะบอกความจริงทั้งหมด หรือเก็บมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของฐานข้อมูล "นั่นคือสิ่งที่องค์กรระดับสูงอยากให้พวกเราเข้าใจ เรย์" เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองผ่านหน้าจอข้อมูลที่ซับซ้อนซึ่งลอยอยู่กลางอากาศ "แต่ทฤษฎีความเป็นไปได้ที่เรากำลังทำ1วิจัยอยู่นี้... มันมีค่าความผิดพลาดที่ถูกซ่อนเอาไว้" เธอจิ้มไปที่กราฟเส้นโค้งสีแดงฉานที่กำลังดิ่งลงเหว "0.01 เปอร์เซ็นต์" เอลล่ากระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนทั่ง "ตัวเลขนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ แต่มันคือช่องว่าง... ช่องว่างที่อนุญาตให้เหตุการณ์ที่ควรจะเกิดขึ้น ถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้ และนั่นคือเหตุผลที่ลูปเวลาในย่าน 7 ของเขตมหานครนี้ไม่ยอมปิดตัวลงสักที" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ถูกป้อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว การคำนวณความน่าจะเป็นคือสิ่งที่ผมถนัดที่สุดตลอดชีวิตการทำงานในฐานะนักวิเคราะห์ แต่ทฤษฎีที่อาจารย์กำลังอธิบายอยู่นี้ขัดแย้งกับกฎพื้นฐานของฟิสิกส์เชิงอนุภาคโดยสิ้นเชิง "ถ้าค่า 0.01 นั้นไม่ใช่บั๊ก... แต่มันเจตนาถูกเขียนฝังไว้ตั้งแต่ต้นล่ะครับ" ผมตั้งข้อสังเกต พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมเพื่อตรวจสอบโค้ดต้นฉบับ "เหมือนกับว่า มีใครบางคนจงใจสร้างความไม่สมบูรณ์แบบนี้ขึ้นมา เพื่อให้ลูปเวลามันหมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เพื่อรอเวลาอะไรบางอย่าง" เอลล่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความโล่งใจและความเศร้าสร้อย "เธอฉลาดเสมอเลยนะ เรย์" เธอเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ผมเบาๆ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าแจ็คเก็ตนั้นอุ่นกว่าที่คิด "และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกเธอให้เข้ามามีส่วนร่วมในโครงการนี้ ตั้งแต่วันแรกที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น... วันที่ครอบครัวของเธอหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์" ชื่อของอุบัติเหตุครั้งนั้นเปรียบเสมือนลิ่มเหล็กที่ตอกย้ำความเจ็บปวดในใจผมตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า อาจารย์ไม่ได้กำลังพูดถึงแค่เรื่องทฤษฎีวิทยาศาสตร์ทั่วๆ ไป แต่มันคือเรื่องราวส่วนตัวที่เชื่อมโยงกับปมในใจของผมโดยตรง "อาจารย์รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นกันแน่ครับ?" ผมถาม เสียงเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อย ความเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ก่อนที่เอลล่าจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องปฏิบัติการ แสงไฟสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความรหัสแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านเต็มจอ [CRITICAL WARNING: SYSTEM ANOMALY DETECTED] [PROBABILITY MATRIX OVERRIDE: TARGET ACQUIRED] [UNKNOWN ENTITY ACCESSING QUANTUM CORE...] เอลล่าหน้าถอดสี เธอรีบหันกลับไปรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์สำรองอย่างลนลาน "แย่แล้ว... มันมาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้สามชั่วโมง!" "ใครครับ? ใครกำลังเข้าถึงระบบ?" ผมถามพลางดึงปืนพกพลังงานอัดประจุออกจากซองข้างเอว สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้าห้องปฏิบัติการที่เริ่มมีรอยร้าวจากความร้อนสูง "ไม่ใช่คนจากองค์กร..." เอลล่าหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นภาพที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเธอ "แต่เป็น 'เรย์' จากลูปเวลาถัดไป... คนที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากเรา" ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะก็ระเบิดออกเป็นชิ้นๆ ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและประกายไฟที่สาดกระเซ็น เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านม่านควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า ในมือถืออุปกรณ์ควอนตัมรุ่นต้นแบบที่ส่องแสงสีแดงฉานน่ากลัว และเมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นสบตาผม... ผมก็ต้องพบกับความจริงอันน่าตกตะลึงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ใบหน้านั้น... รอยแผลเป็นนั้น... และนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองนั้น... มันคือใบหน้าของผมเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางข้ามเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ