แชตเดือดเลือดพล่าน

"จะให้ไปทำโปรเจกต์ที่ห้องสมุดคณะวิศวะเนี่ยนะ? นายบ้าหรือเปล่าคะคุณคินน์!" รินจิ้มหน้าจอโทรศัพท์จนแทบทะลุ นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความโกรธขณะพิมพ์โต้ตอบในกลุ่มแชตที่มีชื่อโปรเจกต์งานกลุ่มห้อยท้ายด้วยตัวเลขรุ่นที่ดูน่ารำคาญใจ **[โปรเจกต์บูรณาการ สถาปัตย์ x วิศวะ]** **คินน์:** ก็ที่นั่นแอร์เย็น วิวดี แถมโต๊ะกว้างพอให้ยัยคนขี้โวยวายเอาโมเดลจิ๋วๆ มาวางได้ไม่เกะกะไงครับ หรือจะให้ไปที่คณะสถาปัตย์ฯ ดี? ผมกลัวคนแถวนั้นจะตกใจถ้าเห็นผมใส่ช็อปเข้าไปเดินน่ะ **มินนี่:** อุ๊ย แรงอยู่นะคะคินน์ เพื่อนฉันไม่ได้ขี้โวยวายสักหน่อย แค่เป็นคนจริงจังกับงานต่างหาก! **ริน:** ใช่! แล้วที่นั่นไม่ใช่ที่ของฉัน มันไกล แสงก็ไม่ได้ แถมเสียงดังน่ารำคาญด้วย! เปลี่ยน! ไปห้องสมุดกลางเท่านั้นค่ะ ถ้าไม่ไป ฉันจะถือว่านายสละสิทธิ์รับผิดชอบโครงสร้างไปเลย! **ท็อป:** ใจเย็นครับคุณริน คินน์มันแค่แหย่เล่น (หรือเปล่า?) เอาน่า ที่ห้องสมุดคณะมันมีปลั๊กไฟรองรับโปรแกรมที่พวกเราใช้ด้วยนะ ไม่ดีกว่าเหรอ? รินกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาด เธอรู้อยู่เต็มอกว่าไอ้หมอนั่นมันไม่ได้จะทำเพื่อความสะดวกหรอก แต่มันกำลังพยายาม ‘กวนประสาท’ ให้เธอสติแตกเล่นต่างหาก ทุกครั้งที่เห็นชื่อ ‘คินน์’ เด้งขึ้นมาในแชต ใจเธอมันก็เต้นผิดจังหวะแปลกๆ ไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว แต่มันเป็นความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกที่ดันแพ้ทางคนปากเสียแบบเขา **คินน์:** ถ้าอยากได้ห้องสมุดกลาง งั้นต้อง ‘แลก’ ครับ **ริน:** แลกอะไร? อย่ามาเล่นตลกนะ! **คินน์:** แลกกับอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมยอมใจอ่อน... อ้อ หรือจะให้ไปรับที่คณะตอนหกโมงเย็นแล้วค่อยไปห้องสมุดด้วยกันดีล่ะ? จะได้ถือโอกาสพาไปกินข้าวเย็นด้วยเลย เผื่อคุณจะอารมณ์ดีขึ้น รินถึงกับสำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอรีบพิมพ์ตอบกลับทันที **ริน:** ฝันไปเถอะ! ใครจะไปกับนาย! แค่ต้องร่วมงานด้วยก็ถือว่าเป็นเวรกรรมที่สุดในชีวิตปีสามของฉันแล้ว! **คินน์:** แรงจังนะ... โอเค ไม่ไปรับก็ได้ แต่ถ้าถึงห้องสมุดแล้ว ผมเห็นคุณถือโมเดลมาไม่ครบ ผมจะหักคะแนนส่วนที่เสนอหน้าสั่งงานผมแทนนะ ยัยคนขี้โวยวาย รินโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ในสตูดิโอคณะสถาปัตย์จนเกิดเสียงดังปึก มินนี่ที่นั่งข้างๆ มองเพื่อนรักด้วยสายตาจับผิดพลางอมยิ้ม "แหม... ดูออกเลยนะว่าเขากำลังจีบ หรือจะเรียกว่ายั่วประสาทให้เธอหวั่นไหวเล่นกันแน่" มินนี่ว่าพลางจิ้มแก้มเพื่อนที่กำลังแดงก่ำ "เขาเรียกว่ากวนประสาทค่ะมินนี่! ไม่ได้จีบ! คนอะไรปากเสียขนาดนั้น ใครจะไปชอบลง!" รินเถียงกลับเสียงแข็ง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด ในขณะที่เธอกำลังจะพิมพ์ด่ากลับไปอีกชุด เสียงแจ้งเตือนกลุ่มแชตก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปภาพบางอย่างที่ทำให้รินต้องหยุดชะงัก **คินน์:** (ส่งรูปภาพ: รูปเธอกำลังยืนกอดอกทำหน้ายุ่งในห้องเรียนเมื่อตอนเช้า พร้อมข้อความเขียนแปะในรูปว่า 'โกรธเก่งระวังแก่ไวนะครับ') **คินน์:** พิมพ์ด่าผมในแชตไม่สะใจเหรอครับ ถึงต้องทำหน้ายักษ์ใส่กล้องวงจรปิดคณะผมแบบนั้น? รินเบิกตากว้าง นี่เขาไปเอารูปมาจากไหน? หรือว่าเขามีตากล้องส่วนตัวที่คอยส่องดูเธออยู่ตลอดเวลา? ความรู้สึกหน้าร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นปนหวั่นไหว เธอไม่รอช้า พิมพ์ตอบโต้ด้วยความเร็วแสง **ริน:** นายมันโรคจิต! ไปเอารูปมาจากไหน! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คนปากเสีย! **คินน์:** ไม่ลบ... รูปน่ารักดี เอาไว้ดูแก้เหงาตอนต้องรอคุณมาทำโปรเจกต์ รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือแต่ความวูบวาบในอกที่เธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ เธอพิมพ์ยิกๆ ลงไปว่า ‘นายมันคนบ้า! ฉันไม่คุยกับนายแล้ว!’ แต่ก่อนที่จะกดส่ง นิ้วของเธอกลับไปโดนปุ่มกดถ่ายรูปหน้าตัวเองโดยไม่ตั้งใจ และมันก็เผลอกดส่งไปให้คินน์เสียอย่างนั้น ภาพที่รินทำหน้าเหวอสุดขีดในห้องสตูดิโอส่งออกไปในกลุ่มแชตเรียบร้อยแล้ว **คินน์:** ... **ท็อป:** ... **มินนี่:** ... **คินน์:** หึ... น่ารักกว่าที่คิดนะเนี่ย แบบนี้สิถึงค่อยน่าพาไป ‘เดต’ ในห้องสมุดหน่อย รินมือไม้อ่อนจนโทรศัพท์ร่วงลงพื้น สตินึกคิดหลุดลอยไปชั่วขณะ เพราะในวินาทีถัดมา ข้อความจากคินน์ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความส่วนตัวที่ทำให้เธอต้องตาค้าง **คินน์:** พรุ่งนี้หกโมงเย็น... อย่าให้ผมต้องไปตามถึงสตูดิโอ แล้วก็... อย่าลืมเตรียมใจไว้ด้วย เพราะผมตั้งใจจะ ‘จีบ’ คุณจริงๆ ไม่ใช่แค่กวนประสาท หน้าจอโทรศัพท์ค้างอยู่ที่ข้อความนั้น รินนิ่งค้างไปเหมือนโดนสาป แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือเสียงเคาะกระจกหน้าต่างห้องสตูดิโอชั้นสาม... ซึ่งไม่ควรจะมีใครขึ้นมาถึง! รินหันขวับไปมองที่หน้าต่าง เห็นเงาร่างสูงโปรดิวส์ที่คุ้นตา ยืนโบกมือให้อยู่บนระเบียงด้านนอกด้วยรอยยิ้มที่ดู ‘เหนือชั้น’ ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา! *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของยัยสถาปัตย์กับวิศวะจอมกวนคนนี้ด้วยกันนะคะ*