วิชาบังคับหรือวิชาเวรกรรม

"ถอนชื่อออกไปเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ทำ! ต่อให้ต้องดรอปวิชานี้เพื่อไปเรียนใหม่ปีหน้า ฉันก็จะไม่ยอมเอาชีวิตไปทิ้งไว้กับคนแบบนาย!" เสียงแหลมสูงของ 'ริน' ดังลั่นห้องแล็บรวมจนนักศึกษาที่นั่งทำโปรเจกต์อยู่รอบๆ ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว เธอสะบัดมือถือหน้าจอแสดงรายชื่อสมาชิกกลุ่มโปรเจกต์วิชา 'บูรณาการโครงสร้างและการออกแบบ' ไปตรงหน้าผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ 'คินน์' หนุ่มวิศวะปี 3 เจ้าของฉายาปากร้ายประจำคณะ ปรายตามองหน้าจอที่สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทมากกว่าจะเป็นมิตร "ใจเย็นยัยสถาปัตย์ แรงเยอะขนาดนี้ไปแบกเหล็กเส้นแทนคานตึกไหมครับ? อีกอย่าง... ระบบมันสุ่มมาแล้ว ต่อให้เธอจะกรีดร้องจนเสียงหลงจนแล็บแตก อาจารย์เขาก็ไม่เปลี่ยนชื่อให้หรอก" "แต่นายมันมีประวัติ! ใครๆ ก็รู้ว่านายมันพวกชอบดองงาน แถมยังชอบแก้แบบคนอื่นมั่วซั่ว ฉันต้องส่งโปรเจกต์จบตัวนี้เพื่อรักษาเกียรตินิยมนะ ถ้ามาพังเพราะนาย ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!" รินชี้นิ้วใส่หน้าเขา มืออีกข้างกำกระเป๋าใส่แบบแปลนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเกลียดที่สุดคือความไม่เป๊ะ และคินน์... ผู้ชายที่ดูเหมือนจะใช้ชีวิตด้วยความ 'ชิล' เกินเหตุคนนี้ คือหายนะที่เธอไม่ต้องการที่สุดในชีวิต คินน์หัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่มากกว่าเกือบคืบของเขาทำให้รินต้องเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายนั้นอยู่ใกล้ในระยะที่รินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดๆ ที่ขัดกับนิสัยเสียๆ ของเจ้าตัวโดยสิ้นเชิง "ปากดีแบบนี้ระวังจะเผลอแพ้ทางคนอย่างฉันเข้าสักวันนะริน" คินน์กระซิบเสียงต่ำ "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้ดองงาน ฉันแค่ชอบทำในสิ่งที่มัน 'ดีกว่า' ที่คนอื่นคิดไว้ ถ้าเธออยากให้โปรเจกต์นี้ออกมาเป๊ะแบบที่เธอกลัวมันจะพัง ก็ลองเปิดใจให้คนอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่กางอาณาเขตเหมือนแมวขู่ฟ่อแบบนี้" "ไอ้...!" "คินน์! ริน! เงียบๆ หน่อยพวกเธอ สองคนนี้แหละคือตัวท็อปของคณะ โชคดีแล้วนะที่ได้จับคู่กัน" เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาที่เดินผ่านมาพอดีขัดจังหวะความตึงเครียด รินทำหน้าเหมือนกลืนก้อนหินลงคอ ในขณะที่คินน์ทำเพียงยักไหล่แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งเข้ามือถือของรินทันที เธอขมวดคิ้วก่อนจะก้มลงอ่าน **[Kin_K]:** รำคาญเสียงโวยวายของเธอแล้วว่ะ **[Kin_K]:** เย็นนี้เจอกันที่คาเฟ่หน้ามอ เอาแบบแปลนมาด้วย ถ้ามาสาย... หักคะแนนความประพฤติส่วนตัวนะจ๊ะแม่สาวสถาปัตย์ :) "ไอ้คนฉวยโอกาส!" รินกัดฟันกรอด พิมพ์ตอบกลับด้วยนิ้วที่สั่นด้วยความโกรธ **[Rin_Archi]:** นายไม่มีสิทธิ์มาสั่ง! **[Rin_Archi]:** แล้วฉันจะมาสายหรือไม่สาย มันก็เรื่องของฉัน! คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วขยิบตาให้หนึ่งที ก่อนจะเดินผ่านเธอไปพร้อมกับ 'ท็อป' เพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาตบไหล่เขาแล้วหัวเราะร่า "เอาเรื่องว่ะเพื่อน คู่ปรับตลอดกาลได้มาจับคู่กันแบบนี้ งานนี้บันเทิงแน่" ท็อปแกล้งตะโกนดังๆ ให้รินได้ยิน "มินนี่! ดูเพื่อนเธอสิ! ทำไมฉันต้องมาเจอเวรกรรมแบบนี้ด้วย!" รินหันไปโวยวายใส่ 'มินนี่' ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมา "เอาน่าริน... อย่างน้อยเขาก็ฉลาดนะเว้ย โปรเจกต์วิศวะกับสถาปัตย์ที่ต้องเป๊ะขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่คินน์ใครจะเอาอยู่? ถึงปากจะเสียไปหน่อย แต่เห็นว่างานเขาเนี้ยบระดับมิลลิเมตรเลยนะแก" มินนี่พยายามกล่อม แต่รินกลับทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ "เนี้ยบกับบ้ามันห่างกันแค่เส้นกั้นบางๆ นะมินนี่! นายคนนั้นมันพวกบ้าพลัง จะพังตึกฉันแน่ๆ!" ... เย็นวันนั้น ณ คาเฟ่เจ้าประจำ รินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอเตรียมทุกอย่างมาพร้อมสรรพ ทั้งสมุดบันทึก ปากกาเขียนแบบ และเครื่องดื่มเย็นๆ ที่เธอสั่งมาหวังจะดับอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเอง แต่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง คนที่นัดไว้ก็ยังไม่ปรากฏตัว "ไหนบอกว่าห้ามสาย... ตัวเองยังไม่โผล่หัวมาเลยสักนาที" รินบ่นพึมพำขณะพลิกดูแปลนโครงสร้างในมือ ทันใดนั้น แรงกดทับเบาๆ บนเก้าอี้ตรงข้ามก็ทำให้เธอเงยหน้าขึ้น คินน์เดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาพับแขนลวกๆ ดูยุ่งเหยิงกว่าตอนกลางวันเล็กน้อย เขาวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเธอ "สายไป 15 นาที... ลบจากคะแนนความประทับใจของเธอไปเลยหนึ่งแต้ม" คินน์พูดหน้าตาย "นายต่างหากที่สาย! นายมันนิสัยเสีย!" "โอเคๆ ยอมรับว่าสาย" เขาขยับเก้าอี้นั่งลงพลางหยิบแท็บเล็ตออกมา "แต่ที่สายเพราะไปคุยกับอาจารย์เรื่องโครงสร้างตึกที่เธอออกแบบมานั่นแหละ... ริน" รินชะงักไป คำพูดของเขาดูจริงจังขึ้นจนเธอดึงจังหวะไม่ถูก "โครงสร้างที่เธอออกแบบตรงส่วนฐานมันเสี่ยงเกินไป ถ้าเธอไม่แก้... โปรเจกต์นี้ไม่ผ่านตั้งแต่เริ่มแน่นอน" คินน์เลื่อนภาพจำลองโครงสร้างที่เขาวาดขึ้นใหม่ให้รินดู ลายเส้นของเขาคมชัดและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในวิศวกรรมที่ลึกซึ้ง รินมองมันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความโกรธเคืองค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความตกใจ... เขาทำโปรเจกต์นี้มาตั้งแต่วันที่รู้ว่าจะได้คู่กับเธอเลยเหรอ? "นี่นาย..." "ไม่ต้องซึ้ง" คินน์ขัดจังหวะทันที "ฉันแค่ไม่อยากได้เกรด C เพราะความดื้อของเธอ" รินเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธกำลังตีรวนในอก ทั้งความหมั่นไส้และความรู้สึกแปลกๆ ที่เหมือนจะเริ่มไว้วางใจผู้ชายคนนี้ขึ้นมานิดๆ เธอหยิบปากกาขึ้นมาเตรียมจะแก้แบบตามที่เขาบอก แต่แล้วข้อความหนึ่งก็เด้งเข้ามือถือของเขา... คินน์เหลือบไปเห็นมันพอดี ใบหน้ากวนประสาทเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาฉับพลัน เขาหันไปมองหน้าต่างร้านด้วยแววตาที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและปิดกั้น "ฉันขอตัวไปรับสายแม่แป๊บนึง... เธอแก้ตรงฐานให้เสร็จก่อน" คินน์ลุกเดินออกไป ทิ้งให้รินนั่งงงกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอหันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตของเขาที่ยังไม่ได้ล็อกหน้าจอ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันไม่ใช่รูปงาน... แต่มันคือรูปถ่ายแอบถ่ายของเธอเมื่อตอนเช้า ตอนที่เธอกำลังยืนโมโหเขาหน้าแล็บ ในรูปนั้นรินดูโวยวาย แต่คินน์กลับเขียนข้อความไว้ข้างๆ รูปว่า... *'ถ้าเธอยังไม่รู้ตัวว่าเธอน่ารักตอนโวยวายขนาดไหน... ฉันก็คงต้องรอให้เธอรู้เองสินะ'* นิ้วของรินสั่นระริก เธอทำมือถือตัวเองหลุดมือจนกระแทกพื้นดัง *เคร้ง!* ทันทีที่คินน์เดินกลับเข้ามาในร้านพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกัน... ความลับที่ถูกเปิดเผยทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาตึงเครียดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า "ริน... เธอ... เห็นแล้วเหรอ?" คินน์หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ มือที่กำสายโทรศัพท์แน่นดูเหมือนเขากำลังสับสนอย่างหนักที่จะตัดสินใจว่าจะ 'แกล้งทำเป็นไม่รู้' หรือจะ 'ยอมรับตรงๆ' ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่! รินได้แต่ยืนอึ้ง พูดไม่ออก บอกไม่ถูก... นี่มันวิชาเรียน หรือมันคือวิชาเวรกรรมที่กำลังเล่นตลกกับหัวใจของเธอกันแน่! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับ "ชาพีชหวานน้อย" ในตอนแรกนะคะ!)