คนหนึ่งกวน อีกคนโวย

"บอกว่าอย่าเพิ่งแตะไงคะคุณพี่!" เสียงหวีดแหลมปรี๊ดของรินดังลั่นห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จนมินนี่ที่กำลังนั่งจิบชาไทยไข่มุกถึงกับสำลักพรวดออกมาเลอะชีทเรียนวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตย์ รินในสภาพผมเผ้ากระ세มกระสาย ขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าเพราะไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม พุ่งตัวเข้าชาร์จร่างสูงโปร่งของนายคินน์ วิศวะปีสามตัวแสบที่ถือวิสาสะเดินดุ่มๆ เข้ามาในอาณาเขตโปรجีต์ของเธอหน้าตาเฉย แถมยังทำท่าจะยื่นนิ้วก้อยอ้วนๆ (ในสายตาเธอตอนนี้) มาจิ้มลงตรงโมเดลกระดาษชานอ้อยที่เธอกรีดคัตเตอร์จนนิ้วแทบล็อค "โอ๊ะๆ ใจเย็นก่อนสิครับคุณสถาปัตย์ หน้าตาดุเหมือนยักษ์วัดแจ้งแบบนี้ ระวังตีนกาขึ้นร่องแก้มไม่รู้ตัวนะ" คินน์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นยอมจำนนแบบขอไปที แต่ขายาวๆ กลับก้าวถอยหลังไปพิงโต๊ะเขียนแบบของรินอย่างไร้ความเกรงใจ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้เธอนั่นแหละ คือสิ่งที่รินอยากจะเอาไม้บรรทัดเหล็ก T-Square ฟาดหน้าให้หลุดสักทีสองที ก็นั่นแหละค่ะ... หลังจากที่อีตาบ้านี่โผล่หน้ากวนประสาทมาโบกมือหยอยๆ อยู่ที่ระเบียงห้องทำงานของเธอเมื่อคืน พอเช้าวันนี้ อีตาคินน์ก็ส่งข้อความมาบอกว่า *‘อาจารย์มอบหมายให้เด็กวิศวะปีสามมาดูงานร่วมกับฝั่งสถาปัตย์ เพื่อประสานงานเรื่องโครงสร้างตึกคณะใหม่’* และซวยซ้ำซวยซ้อนที่คณะบ้าบออะไรไม่รู้ ดันจับฉลากให้เธอกับไอ้มนุษย์วิศวะปากเสียคนนี้ต้องมาเป็นพาร์ทเนอร์กัน! "ใครยักษ์! แล้วใครอนุญาตให้เข้ามาในโต๊ะฉันยะ ออกไปเลยนะ! พื้นที่ตรงนี้ห้ามคนนอกเข้าเขตเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกวิศวะสมองกล้ามเนื้อแบบนาย!" รินชี้หน้าคาดโทษ ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความโกรธ ทั้งเหนื่อยงาน ทั้งง่วงนอน แถมยังต้องมาปะทะคารมกับตาบ้านี่ตั้งแต่แปดโมงเช้า "โห แรงมากกก สมองกล้ามเนื้ออะไรล่ะครับ วิศวะยุคนี้เขาใช้ AI กับสมองซีกซ้ายประมวลผลระดับนาโนนะคุณ" คินน์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะก้มลงมองโมเดลตรงหน้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เพิ่งใส่) หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความจริงจังที่แวบเข้ามาจนรินเกือบตั้งตัวไม่ทัน "แล้วนี่... สเกลโมเดล 1:100 เหรอครับ?" "ใช่ ทำไมยะ จะติว่าเบี้ยวหรือไง ฉันเช็คมาสามรอบแล้วนะ!" "เปล่าครับ ไม่ได้จะติ..." คินน์ลากเสียงยาว มือหนายื่นออกไปหยิบฉากสามเหลี่ยมพลาสติกบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "แค่จะบอกว่า... ถ้าคุณผู้หญิงเอาเสาพยุงน้ำหนักตรงโถงกลางไปไว้มุมนั้น รับรองว่าตึกถล่มตั้งแต่วันแรกที่เปิดใช้งานชัวร์ๆ แผ่นดินไหวเบาๆ ทีเดียวคือราบเป็นหน้ากลอง ไม่ต้องเรียนจบสถาปัตย์ก็รู้ว่ามันรับน้ำหนักไม่ได้" บรรยากาศในห้องสตูดิโอนิ่งงันไปชั่วขณะ รินอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนฉุนเฉียว เธอรีบก้าวเข้าไปกระชากไม้บรรทัดในมือเขากลับมาทันที "พูดอะไรไม่คิด! ตรงนั้นฉันคำนวณตามหลักวิศวกรรมโครงสร้างพื้นฐานมาแล้วนะ นายเรียนวิศวะปีสามก็จริง แต่โครงสร้างสถาปัตย์มันซับซ้อนกว่าตึกแถวบ้านนายเยอะ!" "อ้าว ไม่เชื่อเหรอครับ?" คินน์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาท้าทายที่ทำเอารินใจสั่นแปลกๆ อย่างไม่มีสาเหตุ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนรินต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "ถ้าไม่เชื่อ... คืนนี้ไปติวเข้มเรื่องสเกลกับโครงสร้างที่ห้องผมไหมล่ะครับคุณสถาปัตย์ รับรองว่า... จะสอนให้เข้าใจลึกซึ้งถึงแก่นเลยทีเดียว" "ไอ้... ไอ้คนทะลึ่ง! ถอยไปเลยนะ!" รินหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู มือเล็กระดมทุบไหล่กว้างของอีกฝ่ายรัวๆ แก้เขิน แต่นายคินน์กลับหัวเราะร่าอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเธอจนเสียอาการ ในจังหวะที่รินกำลังจะเงื้อมือฟาดแขนเขาอีกรอบ ประตูห้องสตูดิโอก็ถูกผลเปิดผางเสียงดังปัง! มินนี่ที่ยืนเคี้ยวไข่มุกค้างอยู่มุมห้อง สะดุ้งโหยงเมื่อเห็นร่างสูงสู่น่าเกรงขามของ 'ศาสตราจารย์ธ าดา' อาจารย์ประจำภาควิชาโครงสร้างก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด "ริน! คินน์!" เสียงทรงอำนาจของอาจารย์เอ่ยเรียกชื่อทั้งคู่ ทำเอาสองร่างที่ยืนประชิดกันอยู่ต้องรีบดีดตัวออกจากกันแทบไม่ทัน รินหน้าซีดเผือด ขณะที่คินน์ยังคงตีสีหน้านิ่งสงบได้อย่างน่าหมั่นไส้ อาจารย์ธาดากวาดสายตามองโมเดลตรงหน้าสลับกับหน้าลูกศิษย์ทั้งสองคน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "โปรเจกต์ร่วมนี้... เปลี่ยนโจทย์ใหม่แล้วนะ พวกเธอสองคน... *ต้องย้ายไปทำงานร่วมกันที่บ้านพักรับรองริมทะเลของคณะสถาปัตย์* เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม เริ่มเย็นนี้เลย!" สิ้นเสียงประกาศนั้น รินหันขวับไปมองหน้าคินน์ทันทีด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่นายคินน์กลับส่งยิ้มมุมปากแบบที่เธอเกลียดที่สุดมาให้ พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างหูที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเธอสองคน "แล้วเจอกันนะครับ... พาร์ทเนอร์ตัวแสบ" *(อ่านต่อตอนที่ 4: คืนแรกใต้ชายคาเดียวกัน)* . . . ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและเอ็นดูก๊วนเด็กสถาปัตย์กับวิศวะคนนี้นะคะ!