ห้องสมุดต้องห้าม

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับควันธูปจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของหอดูดาวใต้ดิน กวินหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับความสลัวของแสงจากตะเกียงเวทมนตร์ ปลายนิ้วเรียวยาวไล่ไปตามสันปกหนังสือหนังแท้ที่เรียงรายอยู่บนชั้น ทว่าสมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษรบนสันหนังสือเหล่านั้น หากแต่จดจ่ออยู่กับเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ก้าวตามมาติดๆ "ถ้าคุณยังเดินวนอยู่ที่เดิมแบบนี้อีกรอบ ฉันเกรงว่าเราคงจะได้ใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะเพื่อนร่วมห้องของโครงกระดูกบรรพจารย์พวกนี้แทนนะคะ" เสียงราบเรียบเย็นชาแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากด้านหลัง อาจารย์รินรดายืนกอดอกพิงผนังหินชื้นแฉะ เส้นผมสีรัตติกาลยาวสลวยคลอเคลียอยู่กับปกเสื้อคลุมสีเข้ม ดวงตาคู่สวยภายใต้เงาแสงตะเกียงพินิจพิเคราะห์ท่าทางของลูกศิษย์หนุ่มด้วยความสนใจระคนขัน กวินชะงักมือที่กำลังแตะชั้นไม้ เขาหันกลับมาสบตากับอาจารย์สาว พลอยส่งรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้าจากการถอดรหัสอักษรรูนโบราณตลอดสามชั่วโมงเต็ม "ผมไม่ได้วนครับ... เอ่อ ดิฉันไม่ได้วนค่ะอาจารย์ เพียงแต่กำลังคำนวณรูปแบบการจัดเรียงของชั้นหนังสือตามหลักคณิตศาสตร์เวทต่างหากค่ะ" เขารีบแก้คำสรรพนามในใจแทบไม่ทัน เมื่อตระหนักได้ว่าเผลอใช้ความคุ้นเคยจากโลกเก่าหลุดปากออกมา รินรดายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย—รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งถึงจะปรากฏบนใบหน้าเรียบเฉยนั้น—ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายอาคมบริสุทธิ์โชยเข้าจมูกของกวินจนชีพจรเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "ตรรกะและการเขียนโค้ดอะไรของคุณนั่นแหละค่ะ ที่ทำให้เราหาทางลับใต้หอสมุดนี้เจอ" รินรดากวาดสายตามองไปเบื้องหน้า "แต่จำไว้ว่า ตำราอาคมที่ถูกผนึกไว้ใน 'ห้องสมุดต้องห้าม' แห่งนี้ ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้อ่านด้วยสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไป ถ้าคุณเปิดหน้ากระดาษผิดประเภท วิญญาณของคุณอาจจะถูกดึงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของหมึกพิมพ์ได้นะคะ" คำเตือนนั้นไม่ใช่คำขู่ กวินรู้ดีจากหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนสีแดงฉานเป็นระยะในครรลองสายตาของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังอาคมระดับสูง เกินกว่าขีดจำกัดความปลอดภัย 78%] [คำเตือน: อัตราการสูญเสียสติสัมปชัญญะเพิ่มขึ้น 0.5% ทุก ๆ 1 นาทีที่อยู่ในอาณาเขตนี้] กวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลุกสมาธิทั้งหมดให้กลับมาจดจ่อกับเป้าหมายสำคัญของภารกิจในค่ำคืนนี้—การค้นหา 'ตำราปราบวิญญาณบรรพกาล' ตำราอาคมที่สูญหายไปกว่าสามร้อยปี ซึ่งเป็นกุญแจดอกเดียวที่จะไขปริศนาตัวตนที่แท้จริงของเขาในโลกใบนี้ได้ "ทางนั้นค่ะ" กวินชี้ไปยังมุมอับสายตาที่ลึกที่สุดของห้องโถง ซึ่งมีตู้เหล็กกล้าโบราณลงอักขระผนึกแน่นหนายิ่งกว่าจุดอื่น ลวดลายบนตู้สลักเป็นรูปอสรพิษพันรอบคัมภีร์ที่ส่งเสียงขู่ฟ่อแผ่วเบาออกมาจากความว่างเปล่า รินรดาหรี่ตาลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นในทันที นางยื่นมือเรียวออกไปเบื้องหน้า รวบรวมพลังปราณอาคมสีครามเข้มไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ เข้าที่แม่กุญแจเวทมนตร์ เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาคลุ้งกระจาย แต่ม่านพลังก็ยอมสลายตัวเปิดทางให้อย่างยากลำบาก กวินไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปใกล้ตู้เหล็กนั้นแล้วใช้มีดสั้นอาคมที่ได้รับมาจากภารกิจก่อนหน้ากรีดลงบนฝ่ามือ หยดโลหิตสีแดงฉานหยดลงบนร่องอักขระตามเงื่อนไขของระบบที่วิเคราะห์ไว้ *แกร๊ก... ครืด...* บานประตูเหล็กหนักอึ้งค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก เผยให้เห็นแสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ ที่ลอดออกมาจากเล่มคัมภีร์ปกหนังสีดำสนิท ไร้ซึ่งฝุ่นเกาะแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันเพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อวานนี้เอง กวินเอื้อมมือออกไปสัมผัสสันปกคัมภีร์ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยียบราวน้ำแข็งก็แล่นพล่านขึ้นมาตามแขน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวจนแทบระเบิด [ติ๊ง! ค้นพบเป้าหมายระดับตำนาน: "บันทึกหัตถ์สวรรค์พลิกนรก"] [สถานะ: ปลดล็อกความลับขั้นที่ 3 สำเร็จ!] [คำเตือนพิเศษจากระบบ: เจ้าของเดิมของตำราเล่มนี้กำลังรับรู้ถึงการตื่นขึ้นของมัน... และเขากำลังเดินทางมา] กวินชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเวทมนตร์ เขารีบหันไปมองอาจารย์รินรดาที่ตอนนี้ใบหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา "รินรดา... นั่นเสียงอะไร?" กวินกระซิบถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก้าวที่กำลังดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องบน—เสียงฝีเท้าที่ไม่มีทางเป็นของมนุษย์เดินดินอย่างแน่นอน ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูหินบานใหญ่ที่ปิดตายของห้องสมุดต้องห้ามก็ถูกกระชากกระเด็นออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาสูงตระหง่านในชุดเกราะโบราณขึ้นสนิม ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบเล่มยักษ์หยดเลือดสีดำสนิท และดวงตาสีเพลิงที่จ้องตรงมายังคัมภีร์ในมือของกวินเพียงผู้เดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับกวินและอาจารย์รินรดานะคะ