เมื่อรินรดาถูกใส่ร้าย

"เอกสารชิ้นนี้ประทับตราอาคมโลหิตของสำนักวิญญาณทมิฬ... อาจารย์รินรดา ท่านจะปฏิเสธอย่างไรว่าไม่ได้เป็นผู้อยู่เบื้องหลังคดีฆกรรมบูชายัญที่หออัคคีบาป" เสียงของผู้อาวุโสเฟิ่งดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงพิพากษา แรงกดดันจากอาคมระดับสูงถูกปล่อยออกมาคุกคามจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับมีตะกั่วถ่วง ดวงตาทุกคู่ในห้องประชุมใหญ่ต่างพากันจับจ้องไปที่ร่างระหงของอาจารย์รินรดา ปรมาจารย์อาคมผู้เยือกเย็นและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของสำนัก ทว่าบนใบหน้าเรียบเนียนราวกระเบื้องเคลือบของนาง ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาคู่คมที่ฉายประกายความเย้ยหยันจางๆ ออกมาอย่างไม่เกรงกลัว กวินยืนอยู่เบื้องหลังอาจารย์ ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอันปั่นป่วนที่แผร่ออกมาจากป้ายหยกหลักฐานในมือของผู้อำนวยการสำนัก ในฐานะนักวิเคราะห์ข้อมูลและผู้ใช้ระบบ วิสัยทัศน์ของเขาถูกกระตุ้นให้ทำงานโดยอัตโนมัติ หน้าจอโปร่งใสสีฟ้าเข้มปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของกวินอย่างรวดเร็ว— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างข้อมูลพลังงานใน "ป้ายหยกหลักฐาน"] [วิเคราะห์ความสอดคล้อง: ลายเส้นอักขระถูกสร้างขึ้นด้วยเทคนิค "การปลอมแปลงเงาโลหิต" ซึ่งเป็นวิชาต้องห้ามของสำนักวิญญาณทมิฬ (ความน่าเชื่อถือของหลักฐาน: 3.4%)] [คำเตือน: นี่คือกับดักทางจิตวิทยาเพื่อทำลายชื่อเสียงและบีบให้เป้าหมายสูญเสียอำนาจในสภาอาคม] กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลความสัมพันธ์ของเหตุการณ์ต่างๆ ดั่งการเขียนโค้ดโปรแกรมที่ซับซ้อน ตั้งแต่การหายตัวไปของพยานปากเอกเมื่อวานนี้ จนถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของกลุ่มผู้อาวุโสสายรอง ทั้งหมดถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนเห็นภาพโครงสร้างของแผนการชั่วร้ายได้อย่างชัดเจน... มีคนต้องการกำจัดอาจารย์รินรดา เพื่อฮุบตำแหน่งผู้บัญชาการหอคอยทิศเหนือ "หลักฐานชิ้นนี้ช่างหยาบกระด้างเสียจริงค่ะ ท่านผู้อำนวยการ" เสียงหวานทุบทลายความเงียบงันในห้องโถง กวินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งยืนบังร่างของอาจารย์รินรดาไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังผู้อาวุโสเฟิ่งด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา อาจารย์รินรดาเหลือบสายตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของศิษย์หนุ่มที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า ภายในใจของหญิงสาวผู้เย็นชามาตลอดชีวิต กลับเกิดความรู้สึกระลอกคลื่นแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่เด็กหนุ่มผู้เคยเงอะงะในวันแรกที่ก้าวเข้าสำนัก เติบโตจนกลายเป็นโล่กำบังอันมั่นคงให้แก่เธอได้ถึงเพียงนี้ "เจ้าเป็นเพียงศิษย์สายใน มีสิทธิ์อันใดมาแทรกการไต่สวนระดับสูงของสภา!" ผู้อาวุโสเฟิ่งตบโต๊ะเสียงดังสนั่น พลังปราณกดดันระดับปรมาจารย์พุ่งเข้าใส่กวินโดยตรงหวังจะสั่งสอนให้รู้สำนึก เปรี๊ยะ! ก่อนที่พลังนั้นจะทันแตะต้องตัวกวิน หน้าจอระบบของเขาก็เรืองแสงวาบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ระบบเปิดใช้งานโหมด: เกราะป้องกันตรรกะวิญญาณ] [ทำการสะท้อนแรงกดดันกลับ 120%] คลื่นพลังงานสีทองจางๆ แผ่ขยายออกรอบตัวกวิน ชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันของผู้อาวุโสเฟิ่งก็ถูกตีกลับจนร่างชราต้องเซถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเหี่ยวย่นเผือดสีลงด้วยความตกใจและอับอาย ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง บรรดาผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีใครคาดคิดว่าศิษย์หนุ่มผู้นี้จะมีความสามารถในการต้านทานและสะท้อนอาคมระดับปรมาจารย์ได้ในพริบตาเดียว "ข้าไม่มีสิทธิ์พูดหรือคะ..." กวินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะพิพากษาทีละน้อย ฝีก้าวของเขามั่นคงและเต็มไปด้วยจังหวะจะโคน ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองเอกสารในมือของทุกคน "แต่ในฐานะผู้รับผิดชอบการตรวจสอบคลังอาคมของสำนัก ข้ามีข้อมูลที่น่าสนใจกว่าป้ายหยกปลอมๆ ชิ้นนั้นมานำเสนอค่ะ" กวินสะบัดมือเบาๆ ม้วนคัมภีร์บันทึกเวทจริงถูกดึงออกมาจากช่องเก็บของของระบบ มันลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก่อนจะกางออกเผยให้เห็นลายมือและร่องรอยพลังงานออร่าที่แท้จริงของผู้อาวุโสเฟิ่งเมื่อสามคืนก่อน "นี่คือบันทึกการเบิกใช้วัสดุต้องห้ามจากคลังทิศใต้ ซึ่งลงนามโดย... อักษรย่อของท่านผู้อาวุโสเฟิ่งเอง" กวินยิ้มเยาะ "การใส่ร้ายอาจารย์ของข้า ดูเหมือนจะลงทุนลงแรงไปมากทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ท่านลืมไปว่า... ข้อมูลดิจิทัลในคัมภีร์อาคมของสำนัก ไม่เคยโกหกใครค่ะ" สีหน้าของผู้อาวุโสเฟิ่งเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาว ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขาอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่อาจหาคำพูดใดมาแก้ต่างได้ทันที อาจารย์รินรดามองแผ่นหลังของกวินที่ยืนตระหง่านปกป้องเธอท่ามกลางสายตานับร้อย มุมปากหยักลึกของหญิงสาวปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่งดงามและหายากยิ่งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของฝั่งพวกเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินก็ต้องสะดุดลง [คำเตือนระดับฉุกเฉิน: ตรวจพบคลื่นความถี่พลังงานปริศนาภาระผูกพันระดับ SSS] [ระบบกำลังถูกรบกวน... แหล่งที่มา: ใต้พื้นห้องโถงพิพากษา] [ข้อความจากอนาคตที่ถูกส่งแทรกเข้ามา: "ระวัง... คนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ไม่ใช่เงาของเจ้า แต่คือผู้สร้างระบบนี้ตัวจริง"] พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของกวินและอาจารย์รินรดากลายเป็นสีดำสนิทในชั่วพริบตา รอยแยกรูปวงแหวนอักขระโบราณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในตำราเล่มใดค่อยๆ ปริแตกออก พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูของกวิน— *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... กาลเวลากำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง"* ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลี้ลับนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!