ความจริงในอดีตชาติ

รสชาติของความเงียบงันยามราตรีในห้องทำงานของสำนักอาคมตระกูลรินรดา ไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยสักครั้ง ยิ่งเมื่อเสียงกระซิบอันเลือนรางจากประโยคสุดท้ายของเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... กาลเวลากำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”* กวินก็ยิ่งมั่นใจว่า ปริศนาที่เขาพยายามถอดรหัสมาตลอด ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวของโลกใบนี้ แต่มันคือเส้นด้ายบางๆ ที่เชื่อมโยงตัวเขากับอดีตที่ถูกลบเลือน “เหม่ออะไรอยู่คะ กวิน” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์รินรพูดขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองลูกศิษย์คนโปรดด้วยความกังวลระคนสงสัย บนโต๊ะไม้สักโบราณตรงหน้า เต็มไปด้วยคัมภีร์ไสยเวทโบราณและหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงของระบบที่กำลังแสดงผลการวิเคราะห์พลังงานวิญญาณระดับสูง ซึ่งร,ันรดาไม่มีทางมองเห็นมันได้ด้วยตาเปล่า กวินละสายจากหน้าต่างที่สะท้อนเงาของตนเอง เขายกแก้วชาอุ่นขึ้นจิบเพื่อซ่อนอาการสั่นเทาเล็กน้อยปลายนิ้ว “เปล่าครับ... เอ่อ เปล่าค่ะอาจารย์ แค่รู้สึกว่าอาคมรอบตัวเราคืนนี้มันแปลกไป เหมือนมันกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไปค่ะ” เขินตัวแทบตายกับความเผลอไผลทางภาษา แต่รินรดาไม่ได้สังเกตเห็นข้อผิดพลาดนั้น เธอวางม้วนคัมภีร์ในมือลงแล้วถอนหายใจเบาๆ ไอความเย็นจากพลังอาคมรอบตัวทำให้เส้นผมสีดำสนิทของเธอไหววูบ “มันไม่ใช่แค่แปลกค่ะ กวิน... แต่ผนึกโบราณใต้สำนักกำลังสั่นไหว และตัวเลขดัชนีวิญญาณที่คุณเคยเขียนโค้ดระบบไว้เพื่อตรวจสอบ มันกำลังรวนไปหมด” กวินหันกลับมามองหน้าจอระบบทันที นิ้วเรียวยาวขยับพิมพ์คำสั่งอากาศเพื่อเรียกดู Log การทำงานของระบบวิเคราะห์วิญญาณ ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับไม่ใช่ตัวเลขโค้ดที่คุ้นเคย แต่เป็นชุดรหัสภาษาโปรแกรมแปลกปลอมที่เขาเคยเขียนขึ้นในชาติก่อน—ชาติที่เขาเป็นสถาปนิกซอฟต์แวร์ผู้โดดเดี่ยวบนโลกมนุษย์ยุคปัจจุบัน *ERROR 404: Memory Sector Not Found. Re-mapping user identity...* *Loading soul data from sector: Earth_2023_Project_Genesis...* หัวใจของกวินกระตุกวูบ ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เสียงรอบข้างราวกับถูกดึงให้จมดิ่งลงใต้น้ำ เสียงหอนของสายลมภายนอกกลายเป็นเสียงแต๊กๆ ของคีย์บอร์ดและเสียงประกาศเตือนภัยในออฟฟิศกระจกสูงระฟ้าที่กรุงเทพมหานคร กลิ่นอายของธูปเทียนและไสยเวทไทยโบราณถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกาแฟดำเย็นเฉียบและกลิ่นกระดาษเอกสารโครงการนับร้อยหน้าที่กองสุม *“กวิน! นายมัวทำโปรเจกต์นี้จนไม่ได้นอนอีกแล้วนะ รู้ตัวไหมว่าใกล้เส้นตายแล้ว”* เสียงของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งดังแวบเข้ามาในหัว พร้อมกับภาพสะท้อนในจอคอมพิวเตอร์ดับสนิทที่ไม่ได้มีใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่มในโลกไสยเวทแห่งนี้ แต่เป็นใบหน้าของชายหนุ่มร่างผอมเกร็ง ใต้ตาคล้ำดำจากการอดนอนหลายคืน... นั่นคือตัวเขาเอง ตัวตนที่แท้จริงก่อนที่จะก้าวเข้ามาสู่โลกใบนี้ “กวิน! ตั้งสติค่ะ!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นพร้อมกับแรงเขย่าที่หัวไหล่ ดึงกวินหลุดจากห้วงมิติแห่งความทรงจำอันยาวนาน แววตาคมกริบของอาจารย์รินรดาฉายแววตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธออยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าช่วยดึงสติของเขากลับคืนสู่ปัจจุบัน กวินหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขายกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดแปลบราวกับสมองกำลังจะระเบิด “อาจารย์... ผม... ฉันเห็นมันแล้วค่ะ” “เห็นอะไรคะ?” รินรดาถามเสียงเครียด มือเรียวบางเอื้อมมาแตะข้อมือของเขาโดยไม่รู้ตัว เพื่อถ่าย1ทอดกระแสพลังปราณอุ่นๆ เข้าไปช่วยปรับสมดุลวิญญาณที่กำลังปั่นป่วน “ชีพจรของคุณเต้นผิดจังหวะมาก พลังงานในตัวกำลังสะท้อนกับเขตแดนด้านล่างอย่างรุนแรง” “โลกเดิมของฉัน...” กวินเงยหน้าสบตาอาจารย์สาว แววตาของเขาสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยความกระจ่างแจ้งบางอย่างที่น่ากลัว “ฉันไม่ได้บังคับข้ามมิติมาที่นี่ตามความบังเอิญค่ะอาจารย์ ระบบอาคมทั้งหมด... โครงสร้างของวิญญาณคนบาป และกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ มันถูกเขียนขึ้นด้วยโครงสร้างภาษาคอมพิวเตอร์ที่ฉันเป็นคนออกแบบไว้เมื่อสามปีก่อน... ก่อนที่ฉันจะตายในห้องทำงานที่กรุงเทพฯ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที รินรดาชะงักค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะเป็นปรมาจารย์ด้านอาคมที่ผ่านเรื่องเหลือเชื่อมานับไม่ถ้วน แต่ถ้อยคำของกวินนั้นเกินกว่าขอบเขตของตำราไสยเวทเล่มไหนบนโลกใบนี้จะอธิบายได้ “คุณกำลังจะบอกว่า...” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “โลกที่เราอยู่... กฎแห่งกรรม วิญญาณ และสำนักอาคมทั้งหมดนี้... คือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากความนึกคิดหรือโค้ดโปรแกรมในโลกของคุณอย่างนั้นหรือคะ?” “ไม่ใช่แค่สร้างค่ะอาจารย์...” กวินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองที่เคยชินกับการวิเคราะห์ระบบเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งหลั่งไหลเข้ามา “แต่มันคือโปรแกรมจำลองการไถ่บาป ที่มีตัวฉันเองเป็นทั้งผู้สร้าง ผู้ทดสอบ... และผู้รับโทษ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าจออินเทอร์เฟซของระบบที่กวินควบคุมอยู่ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตัวอักษรสีฟ้าโปร่งแสงดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่กวินไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่อง *[WARNING: System Override Detected]* *[ACCESS GRANTED: Root Administrator privileges unlocked]* *[Welcome back, Creator. Initiating final protocol...]* พื้นห้องใต้สำนักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแจกันโบราณร่วงลงมาแตกกระจาย เสียงคำรามต่ำทุ้มราวกับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ดังขึ้นมาจากใต้พื้นดิน พร้อมกับไอสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลุรอยแยกของแผ่นไม้ขึ้นมาห่อหุ้มรอบตัวคนทั้งสอง รินรดาตวัดมือวาดอักขระกลางอากาศ สร้างม่านพลังสีทองอร่ามป้องกันการจู่โจมทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง “ดูเหมือนว่าความทรงจำของคุณไม่ได้ปลุกแค่ตัวตนเก่าขึ้นมานะคะกวิน... แต่มันปลุก ‘บางสิ่ง’ ที่คุณเคยซ่อนเอาไว้ใต้ก้นบึ้งของระบบนี้ด้วย” กวินมองกลุ่มควันสีดำที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของเงาร่างมนุษย์คุ้นตา—เงาร่างที่มีใบหน้าและรอยยิ้มเดียวกับเขาเองทุกประการในกระจกเงาแห่งโลกเดิม “ไม่ใช่แค่ฉันหรอกค่ะอาจารย์...” กวินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่มือข้างหนึ่งยกขึ้นเตรียมประสานอินทรีย์อาคมร่วมกับรินรดา “แต่ดูเหมือนว่า ‘บอสตนนอกระบบ’ ที่ฉันเขียนโค้ดทิ้งไว้เพื่อลบข้อมูลขยะในโปรแกรม... กำลังจะตื่นขึ้นมาทวงคืนร่างนี้แล้วค่ะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ ---