ความห่วงใยที่ไม่พูดออกไป

กลิ่นอับของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันโบราณคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง กวินกำลังกวาดสายตา วิเคราะห์โครงสร้างอักขระอาคมที่บิดเบี้ยวบนผนังอิฐมอญทีละบล็อกราวกับกำลังดีบั๊กโค้ดโปรแกรมที่กำลังจะพังทลาย หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าเข้มของระบบยังคงกะพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ใช้ระบบเงา' ระดับสูงกว่า]* *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับ 'ต้นแบบที่แท้จริง' ของระบบ]* *[เงื่อนไขล้มเหลว: วิญญาณถูกผนึกถาวร]* "โครงสร้างไสยเวทชุดนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อกักขัง... แต่ถูกเขียนขึ้นเพื่อลบตัวตนทิ้งตั้งแต่แรกเริ่ม" กวินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าขณะที่เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นิ้วเรียวยาวขยับวาดอากาศเพื่อจำลองเส้นทางพลังงาน แต่ทว่า— *ฉับพลัน!* อากาศรอบตัวเกิดรอยปริแตกคล้ายกระจกร้าว เสียงหวีดแหลมของคลื่นความถี่ต่ำบาดแก้วหูจนเลือดสีชาดซึมออกจากปลายประสาทสัมผัส เงาสีดำสนิทที่ไร้รูปร่างชัดเจนพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตรรกะทางฟิสิกส์ มันคือคมดาบแห่งความมืดที่ควบแน่นด้วยจิตสังหารอันบริสุทธิ์ เป้าหมายของมันคือจุดตายบริเวณก้านคอของกวินในเสี้ยววินาทีที่เขาไม่ทันตั้งตัว! กวินเบิกตากว้าง สมองของเขาประมวลผลความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล เขาทำได้เพียงมองดูความมืดที่กำลังกลืนกินทัศนวิสัยเบื้องหน้า... *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ร่างของใครบางคนพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างกวินกับคมดาบแห่งความมืดนั้นอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กวินล้มกลิ้งไปตามพื้นอิฐ ก่อนจะรีบดันตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปยังเบื้องหน้า หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างของอาจารย์รินรดายืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเธอ ในมือบางถือยันต์กระดาษสีทองอร่ามที่บัดนี้ไหม้เกรียมไปครึ่งแถบ ไอพลังอาคมสีครามเข้มแผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอดุจคลื่นพายุหมุน ทว่า ที่มุมปากของอาจารย์สาวกลับมีหยาดโลหิตสีแดงสดไหลรินลงมาตัดกับผิวขาวซีดของเธอ "อาจารย์!" กวินอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยสุขุมและราบเรียบมาตลอดกลับสั่นเครือเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยนิยามพุ่งพล่านขึ้นมาในอก รินรดาไม่หันกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขม็งไปยังเงาสีดำเบื้องหน้าที่กำลังรวมตัวใหม่อีกครั้ง แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง แม้ว่าอาคมคุ้มGantoเมื่อครู่จะทำให้ปราณภายในของเธอปั่นป่วนจนลมหายใจติดขัดก็ตาม "อย่าส่งเสียงดัง... เจ้าเด็กโง่" เสียงหวานเย็นชาเอ่ยขึ้นลอดไรฟัน รินรดาปาดเลือดที่มุมปากออกลวกๆ "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าล่อเข้าไปในเขตอาคมชั้นในสุด... ทำไมถึงไม่เคยฟังคำเตือนของข้าเลยสักครั้ง?" น้ำเสียงนั้นแม้จะเจือด้วยความดุและร่องรอยความหงุดหงิด แต่น้ำหนักของมันกลับเต็มไปด้วยความปกป้องคุ้มครองอย่างสุดกำลัง กวินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดและบางสิ่งที่อบอุ่นจนร้อนผ่าวตีรวนอยู่ในอก เขาเป็นคนคำนวณพลาดเอง คิดว่าระบบเงากำลังทดสอบขีดจำกัด แต่กลับกลายเป็นว่ามันคือหลุมพรางที่ออกแบบมาเพื่อตัดตอนเขาโดยเฉพาะ หากไม่มีรินรดาที่เฝ้าสังเกตการณ์และตามแกะรอยเขามาอย่างเงียบๆ ป่านนี้วิญญาณของเขาคงถูกผนึกถอยหลังลงคลองไปแล้ว "ผมขอโทษครับ... เอ๊ย... ผมขอโทษครับ... ไม่สิ หมายถึง..." กวินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเกือบเผลอหลุดคำเคยชินออกมา รินรดาเหลือบสายตากลับมามองเขาแวบหนึ่งด้วยหางตา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่ มีเพียงความอ่อนล้าและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "เก็บคำแก้ตัวไว้ใช้ตอนที่พวกเรายังมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่จะดีกว่า" รินรดาตวัดปลายนิ้ววาดอักขระกลางอากาศ ยันต์ทองคำนับสิบลอยเคว้งคว้างรอบตัวพวกเขาทั้งสอง "เจ้าเด็กนี่... ชอบหาเรื่องใส่ตัวให้ข้าต้องตามเช็ดตามล้างอยู่เรื่อย ถือว่าติดหนี้บุญคุณข้าครั้งใหญ่หลวง... เข้าใจไหม?" กวินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติกลับมาควบคุมระบบตรรกะในหัวอีกครั้ง แววตาของเขากลับมาคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเมื่อมองไปที่แผ่นหลังบางของอาจารย์สาว เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เธออย่างไม่ลังเล พร้อมกับยกมือขึ้นประสานอินทร์ปลุกพลังลมปราณของตัวเองให้ประสานเข้ากับค่ายกลของรินรดา "ครับ... ผมติดหนี้อาจารย์" กวินกระซิบเสียงต่ำข้างกายเธอ "และผมจะไม่ยอมให้อาจารย์ต้องมารับดาบแทนผมแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สองแน่" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่มั่นคงและอบอุ่นที่แผ่มาจากเด็กหนุ่มข้างกาย หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของปรมาจารย์สาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ *ตูม!* เงาสีดำตรงหน้าคำรามลั่น มันขยายร่างใหญ่โตขึ้นจนชนเพดานห้องใต้ดิน พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่เปิดขึ้นพร้อมกันบนความมืดมิดนั้น เสียงกระซิบเยือกเย็นดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของพวกเขาทั้งคู่ ราวกับเสียงของมัจจุราชที่กำลังประกาศิตวันอวสาน *[ระบบตรวจพบการตื่นของ 'ต้นแบบที่แท้จริง' ระดับสมบูรณ์]* *[คำเตือน: ตัวตนของท่านกำลังถูกเขียนทับด้วยข้อมูลจากผู้ใช้ระดับสูงกว่าในอีก...]* *[3...]* *[2...]* กวินจ้องมองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยสายตานิ่งสงบ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมข้อมือของรินรดาที่กำลังร่ายอาคมอย่างแน่นหนาเพื่อถ่าย "อาจารย์... เชื่อใจผมไหมครับ?" กวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลั้นหายใจวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมเบนมาสบตากับเขาในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ก่อนที่มุมปากบางจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ถ้าเจ้าทำให้ข้าตายอยู่ที่นี่... ข้าจะลากวิญญาณเจ้ามาลงทัณฑ์ในนรกด้วยแน่..." พูดไม่ทันขาดคำ พื้นดินเบื้องล่างก็ยุบตัวลงพร้อมกับแสงสีดำสนิทที่กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งคู่ลงสู่ห้วงมิติที่ลึกยิ่งกว่าเดิม... *** ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อาจารย์รินรดาและกวินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!