ร่องรอยของผู้บงการ

เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังกังวานสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดินชื้นแฉะ กลิ่นอายความตายและคราบเลือดเก่าแก่ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสติของกวินกลับไม่ใช่ความน่ากลัวของสถานที่ หากแต่เป็นหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า—หน้าต่างที่กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากร่องรอยอาคมและชิ้นส่วนหลักฐานที่พวกเขาเพิ่งรวบรวมมาได้ "อย่าแตะต้องมันเด็ดขาด กวิน!" เสียงเตือนอันเย็นเยียบของอาจารย์รินรดาแฝงความกังวลไว้ลึกๆ แม้ภายนอกเธอจะยังคงยืนถือคทาอาคมนิ่งสงบ ร่างเพรียวระหงบังร่างของศิษย์หนุ่มเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบเพื่อระวังการซุ่มโจมตีจาก 'รุ่นพี่ผู้ทรยศ' ที่เพิ่งหลบหนีไปเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ กวินไม่ได้ถอยหนี นิ้วเรียวยาวของเขาขยับกลางอากาศราวกับกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เสมือนจริง ดวงตาสีนิลกวาดมองตัวเลขและโค้ดพลังงานที่วิ่งพล่านบนหน้าต่างระบบด้วยสมาธิขั้นสูงสุด สมองของเขาทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงทุกคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดขึ้นในเขตมหาวิทยาลัยและย่านการค้าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา [ระบบกำลังวิเคราะห์จุดร่วมของคดี... 10%... 45%... 80%... สำเร็จ!] [แจ้งเตือน: ตรวจพบรูปแบบการลงอักขระเวทมนตร์ซ้ำซ้อนในจุดเกิดเหตุทั้ง 7 แห่ง ลักษณะการเดินพลังงานสอดคล้องกับตำราต้องห้าม 'บันทึกโลหิตทมิฬ' หน้าที่ 104] กวินสูดลมหายใจเข้าลึก รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ผมเจอแล้วค่ะอาจารย์..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้อาจารย์สาวหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ "เธอหมายความว่าอย่างไร?" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ แสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "คดีเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความแค้นส่วนตัว หรือแม้แต่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตสติหลุดอย่างที่พวกเราเคยคาดการณ์ไว้ในตอนแรกค่ะ" กวินหันไปสบตากับอาจารย์สาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ผ่านการกลั่นกรองมาอย่างถี่ถ้วน "ทุกๆ ศพ... ทุกๆ ร่องรอยพลังวิญญาณที่ถูกพรากไป ถูกใช้เป็น 'วัตถุดิบ' ในการหล่อเลี้ยงวงแหวนอาคมขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของเมืองนี้ และถ้าการคำนวณของผมไม่ผิดพลาด..." กวินกวาดนิ้วมืออีกครั้ง หน้าต่างระบบขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นแผนที่สามมิติของเมืองที่แสดงจุดพิกัดสีแดงระยิบระยับเป็นตาข่ายโยงใย "...เป้าหมายที่แท้จริงของผู้บงการเบื้องหลัง ไม่ใช่การสร้างกองทัพผีดิบอย่างที่สมาคมอาคมคาดการณ์ไว้ แต่เป็นการ 'เปิดประตูมิติ' เพื่อดึงเอาตัวตนบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในห้วงนรกขุมลึกให้หวนคืนสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเงียบสงบลงอย่างน่ากลัว มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดังเป็นจังหวะย้ำเตือนถึงเวลาที่กำลังจะหมดลง รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ ความสามารถในการวิเคราะห์ของลูกศิษย์หนุ่มคนนี้เกินมาตรฐานของนักศึกษาปีสามไปไกลลิบลิ่วแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอทั้งทึ่งและหวั่นใจในเวลาเดียวกัน "ถ้าสมมติฐานของเธอถูกต้อง..." รินรดากล่าวเสียงเครียด มือเรียวกระชับด้ามคทาแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "หมายความว่า คนที่อยู่เบื้องหลังการตายทั้งหมด... รวมถึงอาจารย์อาวุโสที่หายตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็คือหนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม 'สภาคณาจารย์เงา' ที่แทรกซึมอยู่ในสมาคมของเรามานานหลายปี" "ถูกต้องค่ะ และเบาะแสล่าสุดที่ระบบเพิ่งถอดรหัสออกมาได้เมื่อครู่นี้..." กวินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงเมื่อเห็นข้อมูลใหม่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าต่างสีฟ้าใส "...บ่งบอกว่าพิธีกรรมขั้นสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้า ณ ใจกลางหอสมุดโบราณของมหาวิทยาลัย" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ทันวางแผนเคลื่อนไหว เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังเสาหินทึบ *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการวิเคราะห์ที่ยอดเยี่ยมและเฉียบคมเสียจริง... กวิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากของชายผู้เป็นทั้งรุ่นพี่และผู้ทรยศ ดวงตาของเขากลับกลายเป็นสีแดงก่ำไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ในวินาทีที่กวินหันกลับไปเผชิญหน้า หน้าต่างระบบสีฟ้าใสตรงหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ใช้ระบบเงา' ระดับสูงกว่า] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับ 'ต้นแบบที่แท้จริง' ของระบบ] [เงื่อนไขล้มเหลว: วิญญาณถูกผนึกถาวร] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับกวินและอาจารย์รินรดานะคะ