ศัตรูในคราบมิตร

"กวิน..." เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากริมฝีปากของภูตพราย แต่กลับดังก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทส่วนลึกของกวินอย่างแม่นยำ ดวงตาของเด็กหนุ่มชะงักกึก ประกายความระแวดระวังไหววับอยู่ในม่านตาคู่นั้น ร่างกายของเขานิ่งค้างไปชั่วขณะราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอาตรัยโบราณ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้าด้วยข้อมูลดิบในหัว—กวินไม่เคยบอกชื่อจริงของตนเองกับใครในสถาบันแห่งนี้เลยแม้แต่คนเดียว ตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาข้ามมิติมายังโลกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายไสยเวทและวิญญาณคนบาปแห่งนี้ นาม "กวิน" ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ร่มเงาของสถานะนักเรียนฝึกหัดไร้ชื่อเสียงเรียงนามมาโดยตลอด แล้วบุคคลปริศนาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ภายใต้เงาสลัวของระเบียงทางเดินโบราณกาลนี้ล่วงรู้ได้อย่างไร? กวินสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเงียบงัน ควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในระดับปกติ ขณะที่สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดภายในเสี้ยววินาที—*นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ* ระบบแจ้งเตือนภายในจิตสำนึกของเขาไม่มีการตอบสนองต่อจิตสังหาร นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายในทันที หรือไม่... ฝ่ายตรงข้ามก็มีระดับพลังที่สูงมากเสียจนระบบอัจฉริยะของเขายังไม่สามารถประเมินภัยคุกคามได้ "ดูเหมือนว่าคุณจะระแวดระวังตัวมากกว่าที่ฉันคิดนะคะ, กวิน" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและคุ้นเคยอย่างประหลาด ร่างในเงาขยับก้าวออกมาสู่แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงอาคมที่แขวนประดับอยู่ตามผนังหินแกรนิต ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของกวินสะดุดไปวูบหนึ่ง รุ่นพี่ 'ธน ภัทร'—ประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อม อัธยาศัยดี และเป็นที่พึ่งพาของรุ่นน้องเสมอมา รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าในวินาทีนี้ รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้สันหลังของกวินเย็นวาบ "รุ่นพี่ธน..." กวินเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ พยายามรักษาอาการตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุม "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังอยู่ที่ตึกวิจัยอาคมโบราณนี่ล่ะคะ? แล้วก็... เรื่องชื่อของผม..." ธนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มนุ่ม แต่มันกลับก้องกังวานแปลกประหลาดในโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่ราวกับกำลังนับถอยหลังลมหายใจของกวิน "ชื่อของคุณเหรอคะ? มันไม่ใช่ความลับอะไรที่น่าตื่นเต้นหรอกค่ะ, กวิน... สำหรับคนที่เฝ้ามองดูการเติบโตของคุณมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในสถาบันแห่งนี้" ธนหยุดยืนห่างจากกวินเพียงแค่ช่วงแขก สายตาคู่คมที่มักจะมองมาด้วยความเอ็นดูเสมอ บัดนี้กลับทอประกายล้ำลึกและว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณสงสัยใช่ไหมล่ะคะว่าทำไมระบบวิญญาณของคุณถึงมีความผิดปกติ? ทำไมพลังอาคมสายมืดถึงตอบสนองกับตัวคุณได้ดีกว่าใคร?" กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองเริ่มทำงานหนักเพื่อเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกัน ข้อมูลจากบันทึกคดีวิญญาณคนบาปที่เขาเคยไขปริศนามา คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในหอพักเมื่อสัปดาห์ก่อน รอยผนึกอาคมที่ถูกแกะแก้โดยผู้เชี่ยวชาญ และ... ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างมีพิรุธของธนในช่วงนี้ *ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกันแล้ว* "รุ่นพี่ไม่ได้แค่มองดูเฉยๆ สินะคะ" กวินเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง "รอยผนึกของคดีวิญญาณคนบาปบทที่สิบสอง... ร่องรอยพลังอาคมที่หลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ มันเป็นรูปแบบเดียวกับที่ท่านอาจารย์รินรดาเคยบันทึกไว้ในตำราต้องห้าม... ซึ่งมีเพียงสมาชิกสภานักเรียนระดับสูงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง" ธนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นอีกนิด แววตาฉายแววพึงพอใจอย่างไม่ปิดบัง "ฉลาดสมกับที่เป็นเด็กในคาถาของอาจารย์รินรดาจริงๆ ค่ะ... แต่บางครั้ง ความฉลาดเกินไปก็อาจจะนำภัยมาสู่ตัวเร็วกว่าที่คิดนะคะ, กวิน" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันจากพลังอาคมมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของธนจนอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบือน เงาตะคุ่มตามผนังเริ่มขยับไหวราวกับมีชีวิต วิญญาณเร่ร่อนนับสิบตนปรากฏร่างขึ้นจากความว่างเปล่า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่กวินเป็นตาเดียว นี่ไม่ใช่การมาทักทายยามวิกาล... แต่นี่คือการต้อนรับสู่กับดักที่ถูกวางไว้อย่างแนบเนียนโดยคนที่กวินเคยไว้วางใจที่สุดในฐานะ 'รุ่นพี่ผู้แสนดี' ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายทางเดินอีกด้าน พร้อมกับรัศมีพลังอาคมสีครามเข้มที่แผ่พุ่งเข้ากดทับพลังมืดของธนจนกระเจิงในพริบตาเดียว "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... ประธานสภานักเรียนผู้ทรงเกียรติกำลังทำอะไรอยู่กับลูกศิษย์ของฉันหรือคะ?" น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานีดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์รินรดาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างกวิน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองธนด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดอาคม ธนหุบยิ้มลงทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที ทว่าไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบพอกัน "อาจารย์รินรดา... ผมแค่กำลังต้อนรับน้องใหม่ให้รู้จักกับความจริงของโลกใบนี้เท่านั้นเองค่ะ" กวินเหลือบมองอาจารย์รินรดาที่ยืนอยู่ข้างกาย สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายและเต็มไปด้วยการหักหลัง แต่เขากลับไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลยแม้แต่น้อย [ติ๊ง!] [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: เผชิญหน้ากับผู้บงการเบื้องหลัง 'ศัตรูในคราบมิตร'] [ระดับความยาก: SSS] [คำเตือน: ความลับเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของโฮสต์กำลังจะถูกเปิดเผย จงตัดสินใจเลือกเส้นทางของคุณในทันที!] หน้าต่างระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังย้ำเตือนสติ กวินสูดลมหายใจเข้าลึก มือขวาจับด้ามมีดอาคมที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแน่น สายตาสลับมองระหว่างรุ่นพี่ผู้ทรยศและอาจารย์สาวผู้ปกป้อง เกมกระดานนี้กำลังจะเดินมาถึงตาเดินที่สำคัญที่สุดแล้ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากไปด้วยกันนะคะ บทต่อไปรับรองว่าเดือดระอุจนวางไม่ลงแน่นอนค่ะ!