หมากที่เหนือความคาดหมาย

กลิ่นอายความชื้นของศิลาโบราณผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า กวินมิได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองของอักขระโบราณนับพันที่กำลังหมุนวนเป็นวงกว้างราวกับพายุเฮอร์ริเคน ในห้วงความคิดของเขาเวลานี้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบกำลังรัวกระหน่ำราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะหัวใจให้เต้นระรัว *(แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของบอสลับ—ผู้ทรยศแห่งสำนักวิญญาณโบราณ และเป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายผนึก แต่เป็นการ... ล่อลวงเจ้าเข้าสู่กับดัก!)* แสงสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ร่างของ “ผู้ทรยศแห่งสำนักวิญญาณโบราณ” ที่ยืนอยู่เบื้องบนแท่นบูชาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก ตรงกันข้าม ริมฝีปากแห้งผากนั้นกลับแยยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาที่ลึกลงไปในเบ้าตาลึกโหลเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เด็กน้อย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาอาคมที่เจ้าเพียรศึกษามาแรมปี จะต่อกรกับโครงสร้างพลังที่ถูกวางรากฐานมาเป็นพันปีได้?" เสียงแหบพร่าดั่งเสียงเสียดสีของโลหะดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำ แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนไหล่ทั้งสองข้างของกวินจนกระดูกลั่นกรอบ ข้างกายเขา อาจารย์รินรดาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นศิลา มือเรียวบางที่ถือกระบี่อาคมสั่นระริก ปลายกระบี่หยดหยาดโลหิตสีแดงสดหยดแล้วหยดเล่าลงบนพื้นหิน ใบหน้าเย็นชาตามธรรมชาติบัดนี้ซีดเผือด ไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยจับจ้องร่างของบอสลับด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "กวิน... ถอยไป..." เสียงของอาจารย์รินรดาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ไม่เคยเอ่ยปากบ่อยนัก "โครงข่ายอาคมนี้... มันไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่มันคือการกลืนกินจิตวิญญาณ... เจ้าสู้มันไม่ได้หรอก" กวินไม่ตอบคำถาม เขาปรายหางตามองอาจารย์สาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่เพียงความสุขุมลุ่มลึกที่มักจะปรากฏยามเมื่อเขาต้องเผชิญกับสถานการณ์วิกฤต มือขวายกขึ้นแตะที่ขมับเบาๆ สมองของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับหน่วยประมวลผลกลางที่กำลังรันโค้ดชุดสุดท้ายเพื่อแก้ปัญหาบั๊กตัวฉกาจ "อาจารย์จำเค้กส้มที่ทานเมื่อวานนี้ได้ไหมคะ?" จู่ๆ กวินก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียด น้ำเสียงราบเรียบและติดจะผ่อนคลายเสียด้วยซ้ำ รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ ศิษย์หนุ่มถึงเอ่ยถึงของหวานไร้สาระขึ้นมาได้ "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าในยามนี้กัน!" "ข้าแค่กำลังจะบอกว่า... ทุกระบบ ไม่ว่าจะซับซ้อนหรือเก่าแก่แค่ไหน มันย่อมมี 'ช่องโหว่' เสมอค่ะ" กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้บอสลับบนแท่นบูชาถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ไว้วางใจ ในมุมมองของกวิน โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยปาฏิหาริย์เพียงอย่างเดียว แต่มันถูกถักทอขึ้นด้วยกฎเกณฑ์ รูปแบบ และอัลกอริทึมทางพลังงานที่สามารถแกะรอยและเขียนทับได้ อาคมพันปีของผู้ทรยศรายนี้ แม้จะทรงพลังและไร้เทียมทานในสายตาของคนทั่วไป แต่ในมุมมองของโปรแกรมเมอร์อย่างเขา มันก็เป็นเพียงแค่ 'สปาเก็ตตี้โค้ด' (Spaghetti Code) ขนาดยักษ์ที่มีความซ้ำซ้อนและมีจุดบกพร่องซ่อนอยู่เต็มไปหมด กวินหลับตาลงชั่วพริบตา ในห้วงจิตใต้สำนึก หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบปรากฏขึ้นพร้อมกับโค้ดอักขระจำนวนมหาศาลที่วิ่งผ่านรวดเร็วดั่งสายฝน นิ้วมือทั้งสองข้างของเขากระดิกสลับไปมาในอากาศราวกับกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดเสมือนจริง *กำลังวิเคราะห์รูปแบบอาคมโบราณ... 98%... 99%... ตรวจพบจุดเชื่อมต่อพลังงานหลักที่บริเวณฐานศิลาทิศอุดร...* "แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่!" บอสลับแผดเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด เมื่อสัมผัสได้ว่ากระแสพลังงานรอบตัวเริ่มสั่นไหวผิดปกติ อักขระสีแดงฉานที่ควรจะควบคุมทุกอย่างในห้องโถงเริ่มกะพริบและติดๆ ดับๆ ราวกับกระแสไฟตก "กำลังรีแฟกเตอร์โค้ด (Refactor Code) ให้ท่านยังไงล่ะคะ" กวินลืมตาขึ้น ดวงตาส่องประกายสีฟ้าเรืองรองวับวาว เขาตวัดมือซ้ายวาดออกไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นด้ายอาคมสีทองอร่ามพวยพุ่งออกจากปลายนิ้ว พุ่งตรงเข้าแทรกแซงตามจุดเชื่อมต่อพลังงานที่เขาคำนวณไว้ได้อย่างแม่นยำราวนิติวิทยาศาสตร์ "เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!" เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วถ้ำ แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหิมะตก บอสลับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อโครงข่ายอาคมที่มันสะสมพลังมานานนับร้อยปีถูกกระชากและเขียนทับด้วยชุดคำสั่งใหม่ที่ทรงพลังกว่า อาคมควบคุมวิญญาณกลับตาลปัตร กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างกายของกวินและอาจารย์รินรดาแทน รินรดากลั้นหายใจ นางมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก พลังอาคมที่เคยเหือดแห้งกลับฟื้นคืนมาอย่างล้นปรี่ บาดแผลตามร่างกายสมานตัวอย่างรวดเร็วภายใต้การไหลเวียนของกระแสพลังงานที่ถูกจัดระเบียบใหม่โดยฝีมือของศิษย์หนุ่มผู้นี้ "เป็นไปไม่ได้! วิชาของสำนักวิญญาณโบราณ... เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ ไฉนจึงควบคุมมันได้!" บอสลับคำรามลั่น ร่างกายโปร่งแสงเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงสะท้อนกลับของระบบอาคมที่พังทลาย กวินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก แต่รอยยิ้มมั่นใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นบูชาทีละก้าวอย่างมั่นคง ปลายเท้าหยุดลงห่างจากร่างที่กำลังจะสลายไปเพียงไม่กี่คืบ "เพราะท่านยึดติดกับอดีตมากเกินไปค่ะ..." กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "สิ่งเก่าแก่ไม่ได้แปลว่าถูกต้องเสมอไป บางครั้ง... การลบมันทิ้งแล้วเขียนขึ้นใหม่ อาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้นะคะ" สิ้นเสียงของกวิน ร่างของบอสลับก็กรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองแสงสีดำนับล้านชิ้นที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ความมืดมนที่ปกคลุมห้องโถงมาเนิ่นนานเริ่มถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอ่อนๆ จากคริสตัลธรรมชาติบนผนัง ถ้ำโบราณกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนทั้งสอง รินรดายืนนิ่งงัน นางมองแผ่นหลังของกวินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งความทึ่ง ความเคารพ และบางสิ่งที่อบอุ่นจนแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในหัวใจ อาจารย์สาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ "เจ้า... ไปเรียนรู้วิธีการบิดเบือนโครงสร้างอาคมเช่นนี้มาจากที่ใดกันแน่ กวิน?" กวินหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ นางเอกสาวผู้เย็นชา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่รู้ว่าดังมาจากที่ใดก็ลอยล่องเข้ามาในโสตประสาท *(แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุดครั้งใหม่: ตรวจพบ 'เจ้าของที่แท้จริง' ของคุกวิญญาณแห่งนี้กำลังตื่นขึ้น และ... เขากำลังยืนอยู่ข้างหลังท่านในขณะนี้)* กวินและอาจารย์รินรดาชะាំងงัน ร่างกายแข็งทื่อในทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกที่กระซิบข้างใบหู... "เก่งมาก... เจ้าหนู ขอบคุณที่ช่วยปลดล็อกกุญแจให้ข้าออกจากกรงขังนี้นะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ