ขีดจำกัด SSS

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบนาสิก ความกดอากาศต่ำในอาณาเขตวงแหวนอาคมโบราณกำลังบีบอัดแก้วหูของทุกคนให้แตกเป็น กวินกวาดสายตาผ่านหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่กระพริบเตือนด้วยอักษรสีแดงฉานเป็นระยะ อัตราการเต้นของหัวใจเขาไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือความนิ่งสงบแบบนักวิเคราะห์ที่กำลังประมวลผลโค้ดสุดท้ายก่อนระบบจะล่มสลาย เบื้องหน้าของเขาคือเงาสีดำทมิฬของบอสวิญญาณระดับตำนานที่แผ่ไออาคมมืดทะทะยานเสียดฟ้า แรงกดดันจากวิญญาณบาปนับหมื่นดวงที่ถูกกลืนกินกำลังกัดเซาะเขตอาคมป้องกันชั้นนอกจนเกิดรอยร้าวราวีดั่งใยแมงมุม "กวิน... ถอยไปซะ เด็กโง่!" เสียงของอาจารย์รินรดาตวาดลอดไรฟัน ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทเปรอะเปื้อนคราบโลหิตและหยาดเหงื่อ ปลายกระบี่โบราณในมือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ พลังปราณและอาคมที่นางสะสมมาครึ่งชีวิตถูกผลาญจนแทบไม่เหลือหยดสุดท้ายเพื่อยื้อเวลาไว้ให้อีกฝ่าย "ถ้าผมถอย อาจารย์ก็คงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เก็บหรอกค่ะ" กวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล ดวงตาคู่คมประกายแสงวาบ เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับก้าวเท้าขึ้นไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับอาจารย์สาวอย่างมั่นคง นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบื้องหน้าอย่างไร้เสียงเพื่อเรียกอินเตอร์เฟซลับที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดในระบบวิญญาณอมตะ [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ขีดจำกัดความเสียหายเกิน 94%] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: การเสียสละแห่งพันธะสัญญา (Sacrificial Resonance)] [คำเตือน: การใช้งานฟังก์ชันนี้เกินพิกัด SSS จะส่งผลกระทบย้อนกลับต่อสภาพจิต and ร่างกายของผู้ใช้ระดับวิกฤต ท่านยังต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของกวิน เขามองหน้าต่างระบบนั้นราวกับมันเป็นเพียงบรรทัดโค้ดแก้บั๊กชิ้นสุดท้าย "ดำเนินการต่อค่ะ" เขาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ฉับพลันนั้น อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงคำรามกึกก้องของวิญญาณร้ายพลنينเงียบงันลงชั่วขณะ เมื่อคลื่นพลังงานสีทองอร่ามบริสุทธิ์ระเบิดทะลักออกจากร่างของกวิน พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาราวกับเสาเพลิงแห่งบรรพกาล อาจารย์รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางหันมามองศิษย์หนุ่มผู้มักจะสุขุมและอยู่ในการควบคุมเสมอ ร่างของกวินในตอนนี้กำลังเปล่งแสงสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม เส้นผมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ "กวิน... นี่เธอ..." น้ำเสียงของปรมาจารย์ผู้เยือกเย็นสั่นพร่าเป็นครั้งแรก นางสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของตนเองอย่างไร้รอยต่อ ช่วยฟื้นฟูพลังอาคมที่เหือดแห้งให้กลับมาทรงพลังยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว "ผมบอกแล้วไงคะว่าผมคำนวณไว้หมดแล้ว" กวินหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้ นางเห็นประกายความอ่อนโยนและความมุ่งมั่นที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ม่านพลังสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็แผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตรในพริบตา มันไม่ใช่แค่บาตรป้องกันธรรมดา แต่เป็นโครงสร้างอาคมระดับ SSS ที่ถักทอขึ้นจากตรรกะและจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ ทุกสัมผัสของม่านพลังนี้สสกัดกั้นไอทมิฬทั้งหมดไม่ให้รุกล้ำเข้ามาได้แม้แต่กระเบียดนิ้ว เหล่าวิญญาณบาปที่พุ่งเข้ามาชนม่านพลังต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ แรงสะท้อนจากการกางม่านพลังทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของกวิน แต่นัยน์ตากลับยังคงนิ่งสงบและทรงพลัง "ทุกคน ถอยไปตั้งหลักหลังม่านนี้ค่ะ!" กวินตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ดังก้องไปทั่วอาณาเขต ในวินาทีที่ทุกคนกำลังถอยร่นเข้ามาสู่ความปลอดภัย อาจารย์รินรดากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา มือเรียวบางคว้าแขนของกวินไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนความรู้สึกมากมายที่อัดอั้นอยู่ในใจ "เธอทำบ้าอะไร... ร่างกายเธอกำลังจะรับไม่ไหวแล้วนะ!" นางเอ็ดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใย ซึ่งเป็นมุมที่นางไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน "ผมแค่วางเดิมพันด้วยสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดค่ะอาจารย์..." กวินตอบพร้อมกับกระอักเลือดคำโตออกมา สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับงดงามและมั่นคงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทว่า ในขณะที่ม่านพลังระดับ SSS กำลังแผ่ขยายจนถึงขีดสุดเพื่อปกป้องทุกคนไว้นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่กวินไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ได้มาจากระบบหลัก แต่มันเป็นเสียงกระซิบที่เย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด [ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานภายนอก: 'สถาปนิกแห่งความตาย'] [ระบบกำลังถูกรีเซ็ต... เป้าหมาย: ลบตัวตนของ 'กวิน' ออกจากสารบบอาคมอมตะ] กวินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที เมื่อเงาสีดำทมิฬที่ควรจะสลายไป กลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์สวมหน้ากากอนูบิส พร้อมกับก้าวทะลุม่านพลัง SSS เข้ามาประชิดตัวเขาในระยะประชิด โดยที่ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ล่วงหน้าจากระบบเลยแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และส่งแรงใจให้กวินกับอาจารย์รินรดามาจนถึงวินาทีอันตรายนี้ด้วยนะคะ