เหยื่อรายแรกคือคำตอบ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของโคลนตมในห้องเก็บศพใต้ดินโรงชันสูตร ไม่ได้ทำให้กวินรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงขยับพลิกเปลือกตาของร่างไร้วิญญาณตรงหน้าอย่างใจเย็น ดวงตาสีฟ้าหม่นของศพหญิงสาวรายนี้เบิกโพลงค้าง ราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งลี้ลับบางอย่างที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ "สภาพศพภายนอกไร้รอยช้ำจากการต่อสู้ แต่กระดูกซี่โครงด้านซ้ายร้าวผิดรูป..." กวินพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปกับผนังปูนเปลือย ดวงตาคมก్రిบกวาดมองทุกรายละเอียดราวกับกำลังตรวจเช็กโค้ดโปรแกรมที่มีบั๊กซ่อนอยู่ "ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์แน่ๆ แรงกระแทกนี้มาจากพลังงานด้านลบที่พุ่งทะลวงเข้าสู่ช่องอกโดยตรง" "วิเคราะห์เก่งไม่เบานี่ นายมนุษย์ต่างมิติ" เสียงทุ้มหวานแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งดังขึ้นที่มุมห้อง อาจารย์รินรดายืนกอดอกพิงผนัง ใบหน้างามคมคายราบเรียบไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ ดวงตาคู่คมจับจ้องลูกศิษย์จำเป็นผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในฐานะปรมาจารย์อาคมผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก นางย่อมรู้ดีว่าร่องรอยไสยเวทบนศพนี้ซับซ้อนเกินกว่าเด็กหนุ่มผู้เพิ่งถูกดึงเข้ามาในโลกใบนี้จะเข้าใจได้—เว้นแต่ว่าสมองของเขาจะทำงานด้วยระบบตรรกะที่น่ากลัวบางอย่าง "ผมไม่ได้เก่งหรอดยัย... เอ๊ย อาจารย์ครับ... เอ่อ อาจารย์ค่ะ" กวินเกือบหลุดปากเรียกตามความคุ้นเคย รีบเปลี่ยนคำลงท้ายให้ถูกต้องตามกฎเหล็กในใจอย่างรวดเร็ว "ผมแค่ใช้หลักการอนุรักษ์พลังงานมาเทียบเคียงกับอาคมของที่นี่ก็เท่านั้นเองค่ะ รอยไหม้รูปวงกลมที่แผ่นหลังของเหยื่อ ไม่ใช่รอยไฟไหม้ธรรมดา แต่เป็น 'ยันต์ตรึงวิญญาณ' ขั้นสูงที่ถูกลบเลือนด้วยคาถาลบความทรงจำ" รินรดาลืมตาขึ้นเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดในแววตาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว นางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าศพ กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรและดอกไม้ยามค่ำคืนโชยมาแตะจมูกกวิน กลบกลิ่นคาวเลือดไปเสียสนิท "พูดต่อสู้ซิ กวิน" นางเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าตรรกะของนายบอกว่านี่คือการฆาตกรรมอำพรางด้วยอาคม แล้วใครคือผู้ลงมือ และทำไมเหยื่อรายนี้ถึงกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้พวกเราตกเป็นผู้ต้องสงสัย" กวินไม่ตอบทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้สติปัญญาและระบบประเมินผลภายในหัวทำงานอย่างเต็มรูปแบบ หน้าต่างระบบสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเพื่อช่วยวิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้น แต่กวินเลือกที่จะมองข้ามมันไปและใช้ 'ดวงตา' ของตัวเองในการสังเกต "หลักฐานชิ้นสำคัญไม่ได้อยู่ที่รอยแผลภายนอกค่ะอาจารย์" กวินยื่นปลายคีบโลหะคีบบางสิ่งออกมาจากซอกเล็บของศพสาว "เศษผงทองคำผสมขี้เถ้าอาถรรพ์... สิ่งนี้มีขายแค่ที่ตลาดมืดเขตสาม และคนที่ใช้คาถาธาตุไฟชำระล้างความทรงจำเหยื่อแบบนี้ได้ มีอยู่ไม่เกินสามคนในสมาคมผู้ใช้คุณไสย" รินรดาก้มลงมองเศษผงในมือลูกศิษย์ แววตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันขึ้นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "นายกำลังจะบอกว่า... ผู้อาวุโสในสมาคมกำลังเล่นตลกสินะ" "ผมไม่ได้บอกนะคะว่าใครเป็นคนทำ แต่ศพนี้กำลัง 'พูดความจริง' ผ่านสภาพความเสียหายของร่างกาย" กวินวางเครื่องมือลง ถอดถุงมือยางออกด้วยความนุ่มนวล ดวงตาเป็นประกายด้วยความมั่นใจ "เหยื่อไม่ได้ถูกฆ่าตายเพราะความแค้นส่วนตัว แต่เธอถูกฆ่าเพื่อปิดปากไม่ให้บอกว่า 'ใคร' เป็นคนขโมยตำราโบราณเล่มนั้นไป และบังเอิญว่า... รอยนิ้วมือเวทมนตร์ที่หลงเหลือในศพ มีคลื่นความถี่ตรงกับเครื่องรางที่ท่านเจ้าสำนักมอบให้ผมเมื่อวานนี้พอดี" นี่คือการจัดฉากโยนความผิดอย่างสมบูรณ์แบบ! กวินตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ฉลาดและมีอำนาจมากในโลกใบนี้ รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก นางเอื้อมมือไปหยิบลูกอมรสมินต์รสโปรดขึ้นมาแกะทานเพื่อขบคิดเรื่องเครียดๆ ตามนิสัยเวลาใช้ความคิด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ฉลาดมาก... นายมองเกมขาดกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก กวิน" รินรดากล่าว พลางสบตากับเขาตรงๆ "แต่การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยคำพูดแค่นี้ยังไม่พอ ในสายตาของสมาคม นายยังเป็นแค่คนนอกที่น่าสงสัย" "ผมรู้ค่ะอาจารย์" กวินยิ้มรับอย่างไม่ย่อท้อ เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกนิดจนได้กลิ่นหอมจางๆ นั้นชัดเจนขึ้น "เพราะฉะนั้น... เราถึงต้องไปหาหลักฐานชิ้นสุดท้าย ที่คนร้ายคาดไม่ถึงว่ามันยังหลงเหลืออยู่" "ที่ไหนล่ะ?" รินรดาลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยเมื่อพบว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าชักจะเข้าใกล้ระยะปลอดภัยของนางเกินไปเสียแล้ว "ห้องทำงานส่วนตัวของรองหัวหน้าสมาคม... ในคืนนี้เลยค่ะ" กวินยังไม่ทันได้อธิบายแผนการขั้นต่อไป เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นในหัวก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน—ไม่ใช่เสียงระบบปกติทั่วไป แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินสีแดงฉานที่สั่นสะท้อนจนแก้วหูแทบแตก [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับปลดล็อก: ผู้เล่น 'กวิน' และผู้ชี้นำ 'รินรดา' ได้ค้นพบความจริงของเหยื่อรายแรกสำเร็จ] [ระบบกำลังประเมินความเสี่ยงระดับ SSS...] [คำเตือน: ผู้บุกรุกนิรนามกำลังเข้าใกล้ห้องเก็บศพ ระยะทาง 50 เมตร... 40 เมตร... 30 เมตร...] [ประกาศจากระบบ: บอสลับแห่งสมาคมไสยเวท 'เงาทมิฬพันปี' ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล และเป้าหมายแรกของมันคือ... ศพตรงหน้าคุณ!] บรรยากาศในห้องเก็บศพใต้ดินพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เปลวไฟบนผนังดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ลมหายใจของรินรดาชะงักไปชั่วขณะ นางคว้าด้ามกระบี่อาคมที่ข้างเอวทันทีด้วยสัญชาตญาณนักรบ ประตูกลางห้องเก็บศพถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาในความมืด และเงาร่างมหึมาที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนหายใจไม่ออกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... (รี้ดเดอร์ขา เตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนหน้าได้เลยนะคะ รับรองว่าเดือดแน่นอนค่ะ!) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอ่านและสนับสนุน "นภากระซิบผี" เสมอมานะคะ!