อาจารย์สาวผู้ไม่เชื่อใจคน

กลิ่นอายความเย็นเยือกของสนิมเหล็กและหยดเทียนไขที่มอดดับ คลุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู "เช็คอิน... สำเร็จแล้วนะ เจ้าหนูโปรแกรมเมอร์" เสียงกระซิบแหบพร่าที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกวิน ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นสัญญาณเตือนสีแดงฉานที่กระพริบวابอยู่บนเรตินาของเขา หน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงของระบบลึกลับฉายรหัสโค้ดชุดใหม่ขึ้นมาทับซ้อนกับทัศนียภาพตรงหน้า มันคือลอการิทึมของไสยเวทโบราณที่ถูกแปลความหมายออกมาเป็นภาษาซีพลัสพลัสได้อย่างน่าขนลุก กวินสูดหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ทรยศความสุขุมที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตโปรแกรมเมอร์หนุ่ม เขายืนอยู่กลางห้อง โดยมีร่างของอาจารย์รินรดา—หญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งสำนักวิชาอาคมบูรพา—ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ เงาสีดำทอดยาวทับร่างของเขา แววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของอาจารย์สาวจ้องมองตรงมาที่ดวงตาของกวินโดยไม่กะพริบ ปลายเรียวลิ้นของเธอดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนภัยอันเป็นเอกลักษณ์ที่เด็กในสำนักต่างรู้ดีว่า "ความอดทนของอาจารย์กำลังจะหมดลงแล้ว" "นายเป็นใครกันแน่... กวิน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และทรงพลัง จนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา "คนธรรมดาที่หลงเข้ามาในเขตอาคมระดับเจ็ด ไม่มีทางยืนรับแรงกดดันจากวิญญาณอาฆาตตระกูลหลี่ได้นานถึงสามนาทีโดยที่ชีพจรไม่เต้นผิดปกติ แถมเมื่อครู่... ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกปลอมที่วิ่งวนอยู่ในระบบประสาทของนาย มันไม่ใช่ทั้งลมปราณและไม่ใช่ทั้งอาคมสายเลือด" กวินไม่ถอยหลัง เขาสบตากับอาจารย์สาวนิ่ง สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วราวกับกำลังประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด การโกหกคนระดับรินรดาด้วยคำแก้ตัวตื้นๆ มีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง เพราะเธอไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกได้ด้วยคารมคมคาย "ถ้าผมบอกว่าผมเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ตกงานที่บังเอิญทำโค้ดหลุดเข้าไปในมิติที่ผิดพลาด อาจารย์จะเชื่อไหมล่ะครับ—อ๊ะ" กวินเกือบหลุดปากใช้คำพูดคุ้นชิน แต่เมื่อตระหนักได้ว่าคู่สนทนาคือใคร เขาจึงรีบเปลี่ยนคำลงท้ายในใจทันที "อาจารย์จะเชื่อฉันไหมคะ... เอ๊ย หมายถึง อาจารย์จะเชื่อดิฉันไหมคะ?" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เปลี่ยนสรรพนามได้น่าเกลียดมาก กวิน นายกำลังลุกลี้ลุกลน นั่นคืออาการของคนที่มีความลับ" นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเงินโบราณสลักอักขระยันต์ ยกขึ้นแตะที่ปลายคางของกวินเบาๆ แรงกดดันจากอาคมคุ้ม1กายของเธอแผ่ซ่านจนผิวหนังของกวินรู้สึกชาแปลบ รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกโมกผสมกับกลิ่นอายธูปหอมโบราณจากตัวเธอ มันเป็นความหอมที่อันตรายและชวนให้หลงใหลในเวลาเดียวกัน "ฉันเกลียดคนโกหกที่สุด" รินรดากระซิบชิดริมหู เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "โดยเฉพาะคนที่เข้ามาในอาณาเขตของฉัน พร้อมกับ 'ระบบ' แปลกปลอมที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังนาย คิดว่าฉันมองไม่เห็นหน้าต่างแสงสีฟ้านั่นรึไง?" กวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด อาจารย์รินรดาไม่ได้แค่วิเคราะห์ความผิดปกติทางกายภาพของเขา แต่เธอ... มองเห็นอินเทอร์เฟซของระบบด้วยอย่างนั้นหรือ? นี่มันเหนือกว่าที่อัลกอริทึมของเขาเคยคำนวณไว้! [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวละครระดับสูง (รินรดา) - เกราะป้องกันจิตใจลดลง 14%] [ระบบกำลังทำการปรับเทียบข้อมูล... กรุณารักษาสถานะความสัมพันธ์กับเป้าหมายให้อยู่ในระดับปลอดภัย] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของกวินอีกครั้ง แต่เขายังคงนิ่งสงบภายนอก ชายหนุ่มตัดสินใจใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย นั่นคือความจริงใจที่เจือด้วยความท้าทายแบบฉบับคนรุ่นใหม่ "อาจารย์เห็นมันจริงๆ สินะครับ... เอ๊ย ค่ะ" กวินสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้าอาจารย์เห็นหน้าต่างนั่น ก็น่าจะรู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนา้าย ผมถูกดึงเข้ามาในโลกนี้โดยไม่มีสิทธิ์เลือก และถ้าผมไม่ทำตามเงื่อนไขของ 'ระบบ' บ้าๆ นี่ ชีวิตของผมก็คงไม่ต่างอะไรจากเศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำ... ผมไม่รู้ว่าอาจารย์ไม่ไว้ใจผมเพราะอะไร แต่ถ้าเราลองร่วมมือกัน... บางทีเราอาจจะแก้ปัญหาคดีวิญญาณคนบาปที่กำลังกัดกินเมืองนี้ได้เร็วกว่าการมานั่งสอบสวนกันแบบนี้นะคะ" รินรดาเงียบไปนาน ดวงตาสลักลึกคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของกวิน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความจริงและความลโกหกในเครื่องชั่งมองไม่เห็น บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ ผ่านไปชั่วอึดใจ รินรดาก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความร่าเริง แต่มีความน่าสนใจเจืออยู่ "ร่วมมืออย่างนั้นเหรอ? เด็กใหม่อย่างนายเนี่ยนะ จะมาช่วยฉันสะสางคดีที่ตำรวจเวทมนตร์ยังจนปัญญา?" รินรดาผละตัวออกไปยืนกอดอก มองกวินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมินใหม่ "แต่ก็นะ... ตั้งแต่สำนักนี้เปิดมา นายเป็นคนแรกที่มองหน้าฉันตรงๆ โดยไม่สติแตกไปเสียก่อน และที่สำคัญ..." อาจารย์สาวชะงักไปนิด แววตาเยือกเย็นเมื่อครู่ไหววับคล้ายมีความลังเลบางอย่างฉายผ่าน ก่อนที่เธอจะหยิบลูกอมรสมิ้นท์สมุนไพรออกมาแกะเปลือกแล้วโยนเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการบางอย่าง "...และที่สำคัญ ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มที่นายวางไว้บนโต๊ะทำงานฉันเมื่อเช้า มันรสชาติไม่เลวเลยทีเดียว" กวินลอบถอนหายใจยาวในใจ ระบบประเมินความชอบของอาจารย์สาวที่เขาแอบไปสืบมาจากบันทึกเก่าในห้องสมุดเมื่อวานนี้ ใช้งานได้ผลจริงๆ! ทว่า ก่อนที่กวินจะได้ทันยิ้มรับชัยชนะครั้งใหญ่ เสียงระฆังโบราณที่แขวนอยู่หน้าประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น "ก๊องงง!" สามครั้งติดต่อกันด้วยความรุนแรง รินรดาขมวดคิ้วฉับ รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไปกับตา บรรยากาศรอบตัวเธอกลับมาคุกรุ่นและหนาแน่นด้วยไสยเวทสีดำสนิทอีกครั้ง ลูกน้องฝึกหัดของสำนักพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม หายใจหอบกระชั้น เสื้อผ้าขาดวิ่นราวกับเพิ่งผ่านสนามรบมา "อาจารย์รินรดาครับ!แย่แล้วครับ! ศพของนายทุนตู้ทองที่ถูกฆ่าควักหัวใจเมื่อคืน... มัน... มันลุกขึ้นมาเดินได้แล้วครับ!แถมมันกำลังมุ่งหน้ามาที่สำนักของเรา พร้อมกับกองทัพวิญญาณเร่ร่อนนับร้อย!" รินรดาหันขวับมามองกวินทันที แววตาของเธอคมกริบราวกับจะทะลุร่างเขา "ดูเหมือนว่า 'ระบบ' ของนายจะไม่ได้มีแค่เรื่องสนุกๆ ให้เล่นแล้วนะ กวิน" กวินไม่รอช้า หน้าต่างระบบเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: กวาดล้างกองทัพศพคนบาป] [เงื่อนไข: ปกป้องสำนักอาคมบูรพาและค้นหา 'ต้นตอ' ของคำสาปภายใน 30 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบความทรงจำทั้งหมดและถูกผนึกวิญญาณชั่วนนิรันดร์] กวินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเป็นประกายวับวายด้วยความท้าทาย เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบให้ขยายกว้างขึ้นจนกลายเป็นแผนผังดิจิทัลสามมิติของเมืองที่ลอยอยู่กลางอากาศ "ถ้าอย่างนั้น..." กวินหันไปสบตากับอาจารย์สาวผู้ไม่เคยเชื่อใจใคร พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ "เรามาเริ่มเขียนโค้ดล้างบางพวกมันกันเถอะครับ... เอ๊ย! ค่ะ, อาจารย์รินรดา!" รินรดาชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเกินพิกัดของเด็กหนุ่ม ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่งดงามและอันตรายที่สุดเท่าที่กวินเคยเห็นมา... --- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลลิ่นอายเร้นลับและไหวพริบของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!*