ฟังก์ชันสแกนวิญญาณทำงาน

"ยินดีต้อนรับสู่เกมจับผิดฆาตกร... ตัวหมากทุกตัว อยู่ในกระดานหมดแล้วนะ" ประโยคปริศนายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกวิน ราวกับเสียงกระซิบจากความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง แม้ว่าเสียงนั้นจะจางหายไปตั้งแต่ที่เขาหลุดพ้นจากห้วงมิติพิศวงเมื่อคืนก่อน แต่ความเย็นยะเยือกของมันยังคงเกาะกุมอยู่บริเวณต้นคอ ในห้องสืบสวนขนาดเล็กของสถานีตำรวจท้อง กลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าและคราบฝุ่นบนโต๊ะไม้สักสะท้อนภาพของความจริงอันน่าหดหู่ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ตำรวจทางโลกสรุปว่าเป็นฝีมือของ 'ฆาตกรต่อเนื่องจิตวิปริต' กำลังดำเนินไปอย่างไร้ทิศทาง เพราะหลักฐานที่พวกเขามี เป็นเพียงเศษซากทางกายภาพที่ไร้ซึ่งวิญญาณแห่งความจริง กวินปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า—หน้าต่างระบบที่คนธรรมดามองไม่เห็น มันคือ "บันทึกคดีวิญญาณคนบาปฉบับวายร้ายอมตะ" อินเทอร์เฟซที่ถูกออกแบบมาคล้ายกับระบบดีบักโค้ดโปรแกรม แต่มันกลับเต็มไปด้วยอักขระไสยเวทและเส้นสายพลังงานสีเทาหมองคล้ำที่เต้นตุบๆ ราวกับสิ่งมีชีวิต "มองอะไรอยู่คะ? สีหน้าเคร่งเครียดแบบนั้น หรือว่าระบบประหลาดนั่นกำลังรายงานว่าคุณกำลังจะตายภายในสามนาทีนี้" เสียงราบเรียบทว่าแฝงความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากมุมห้อง อาจารย์รินรดากำลังยืนกอดอกพิงชั้นวางแฟ้มคดี ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรง Cat-eye จ้องมองกวินด้วยความประเมิน ในมือเรียวบางของเธอนั้นไม่ได้ถือเครื่องรางหรือกริชอาคมอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือถ้วยพุดingรสคาราเมลที่เพิ่งเปิดฝา—ภาพลักษณ์ของปรมาจารย์ผู้แข็งแกร่งมักจะพังทลายลงทุกครั้งเมื่อของหวานเข้ามาเกี่ยวข้อง และกวินเองก็มักจะแพ้ทางความย้อนแย้งนี้อยู่เสมอ "อาจารย์คิดว่า... คนตายสามารถเขียนโค้ดทิ้งไว้ในความทรงจำของคนเป็นได้ไหมครับ... เอ๊ย... ได้ไหมคะ" กวินเกือบหลุดปากใช้สรรพนามเดิม รีบแก้คำลงท้ายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ ให้ผู้มีพระคุณ รินรดาเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ตักพุดดิ้งเข้าปากไปคำหนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ "ถ้าหมายถึงร่องรอยจิตตกค้างที่ถูกฝังไว้ด้วยอาคมโบราณ... มันไม่ใช่แค่เขียนได้หรอกค่ะ แต่มันถูกโปรแกรมมาให้เล่นงานจิตใจของเหยื่อซ้ำๆ ต่างหาก สิ่งที่คุณเจอเมื่อคืน ไม่ใช่แค่เสียงกระซิบธรรมดา แต่มันคือ 'มารยาจิต' ที่ถูกส่งผ่านโครงข่ายไสยเวทบางอย่าง" คำว่า 'โครงข่ายไสยเวท' ทำให้ดวงตาของกวินเป็นประกายขึ้นมาทันที ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่ทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่ไสยเวทกับเทคโนโลยีผสานกันอย่างบิดเบี้ยว เขามองเห็นความเชื่อมโยงที่คนอื่นมองไม่เห็น กวินไม่ได้มองว่าอาคมเป็นเรื่องงมงายไร้เหตุผล แต่มันคือ 'ภาษาคอมพิวเตอร์' รูปแบบหนึ่ง—มีเงื่อนไข (Condition) มีลูป (Loop) และมีช่องโหว่ (Vulnerability) ที่รอให้ผู้เชี่ยวชาญเข้าไปแก้ไข "ถ้ามันคือโค้ด... งั้นเราก็แค่ต้องดีบักมัน" กวินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบห้องสืบสวนที่ตำรวจกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมเอกสารสำหรับลงพื้นที่เกิดเหตุครั้งใหม่ เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศว่างเปล่าเบาๆ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบสภาพแวดล้อมที่สอดคล้องกับเงื่อนไขการใช้งาน] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: 'สแกนร่องรอยอาคมวิญญาณ' (Soul Trace Scanner - Version 1.0)] [ระดับการใช้พลังงานมานา: 15% ต่อนาที] พริบตานั้น โลกทัศน์ของกวินก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องสืบสวนที่เคยสว่างไสวด้วยหลอดไฟนีออน กลับกลายเป็นสีเทาหม่น เส้นสายพลังงานสีดำและสีแดงเข้มโยงใยไปทั่วราวกับใยแมงมุม มันคือร่องรอยของอารมณ์ด้านลบ ความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และบาปหนาที่ผู้คนในสถานที่แห่งนี้หลงเหลือทิ้งไว้ แต่สิ่งที่ทำให้กวินต้องสะดุ้งสุดตัว คือเส้นใยสีเลือดที่พาดผ่านโต๊ะทำงานของสารวัตรผู้รับผิดชอบคดี—เส้นใยเหล่านั้นไม่ได้มาจากคนเป็น แต่มันพุ่งตรงมาจาก 'แฟ้มคดี' ที่วางอยู่บนสุด! "กวินคะ? สีหน้าคุณซีดลงไปเยอะนะ หายใจทันหรือเปล่า" เสียงของรินรดาใกล้เข้ามา เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาด้วยความรวดเร็ว มือเรียวเอื้อมมาแตะที่หัวไหล่เพื่อประคอง แต่นั่นกลับทำให้กวินมองเห็นบางสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า รอบตัวของอาจารย์รินรดา... มีออร่าสีทองจางๆ ห่อหุ้มอยู่เพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย แต่มันกลับมีรอยร้าวเล็กๆ สีดำปรากฏขึ้นตรงบริเวณหัวไหล่ข้างที่เธอกำลังแตะตัวเขา! *เกิดอะไรขึ้น? อาคมของอาจารย์กำลังถูกกัดเซาะงั้นเหรอ? หรือว่า...* "อาจารย์ครับ อย่าเพิ่งขยับ..." กวินกระซิบเสียงเครือ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อระบบประมวลผลข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว [คำเตือน! ตรวจพบร่องรอยอาคมสะกดวิญญาณระดับสูง: 'ทัณฑ์โลหิตเจ็ดมรณะ'] [เป้าหมาย: ผูกมัดวิญญาณเหยื่อให้กลายเป็น 'ตุ๊กตาอาคม' สำหรับควบคุมระยะไกล] [จุดกำเนิดของสัญญาณ: พบรหัสคำสั่งซ้อนทับในแฟ้มคดีหมายเลข 404 — พื้นที่เกิดเหตุ: โกดังร้างริมท่าเรือทิศใต้] กวินหันขวับไปมองหน้าอาจารย์รินรดา สายตาของเขาสื่อความจริงจังที่ไร้ซึ่งความล้อเล่นใดๆ ทั้งสิ้น รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอลดมือลงจากไหล่ของเขา แววตาที่เคยราบเรียบเริ่มฉายแววระแวดระวังขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม "คุณเห็นอะไรคะ กวิน" เสียงของเธอแผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความกดดัน "ผมเห็น... จุดเชื่อมต่อของโค้ดครับอาจารย์" กวินสูดหายใจเข้าลึก ระงับอาการวิงเวียนศีรษะจากการใช้งานระบบสแกนเป็นครั้งแรก "ตำรวจกลุ่มนี้ไม่ได้กำลังสืบสวนคดีฆาตกรรมหรอกครับ... แต่พวกเขากำลังเดินตามคำสั่งที่ถูกฝังไว้ในหลักฐาน เพื่อส่งเหยื่อรายต่อไปเข้าไปใน 'กับดัก' ที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า" ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงประกาศเตือนภัยจากวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานของสารวัตรก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ *"ด่วน! ได้รับแจ้งเหตุพบศพใหม่... ลักษณะการตายเหมือนกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทุกประการ จุดเกิดเหตุคือ โกดังร้างริมท่าเรือทิศใต้ กำลังส่งกำลังเจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบ..."* กวินหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ [ภารกิจเร่งด่วนระดับ A: 'ถอดรหัสกับดักวิญญาณท่าเรือ'] [เงื่อนไข: เดินทางไปยังสถานที่เกิดเหตุและขัดขวางพิธีกรรมก่อนที่เส้นตายจะหมดลง (เวลาเหลือ: 14 นาที 59 วินาที)] [บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณของเป้าหมายรายถัดไปจะถูกกลืนกิน และหนึ่งในผู้เล่นบนกระดานจะสูญเสียสิทธิ์ในการเชื่อมต่อระบบถาวร] ดวงตาสีดำของกวินหรี่แคบลง รอยยิ้มมุมปากที่คล้ายคลึงกับเสียงกระซิบปริศนาเมื่อคืนผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในเมื่ออีกฝ่ายส่งตัวหมากมาเปิดเกมบนกระดานนี้แล้ว เขาก็พร้อมที่จะเป็นคน 'รีเซ็ต' กระดานนี้ด้วยมือของตัวเอง "อาจารย์ครับ..." กวินหันไปสบตากับหญิงสาวข้างกาย น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่ทรงพลังอย่างประหลาด "เราคงต้องไป 'ดีบัก' นอกสถานที่กันหน่อยแล้วล่ะครับ" รินรดาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของกวินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก เธอดึงถ้วยพุดดิ้งที่ทานหมดแล้วโยนลงถังขยะอย่างแม่นยำ พร้อมกับหยิบไม้เท้าอาคมหัวกะโหลกสีเงินที่ซ่อนไว้ข้างชั้นวางขึ้นมาถือ "ระวังคำพูดของคุณให้ดีนะคะ กวิน..." รินรดาก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้าง รังสีพลังอาคมรอบตัวแผ่ขยายออกจนอากาศรอบห้องสั่นไหวเล็กน้อย "เพราะถ้าโค้ดที่คุณเขียนมันพังขึ้นมา ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจับคุณมาทำโทษด้วยมือตัวเอง" ทั้งสองก้าวออกจากห้องสืบสวนท่ามกลางสายตาของเหล่าตำรวจที่ยังคงไร้เดียงสาต่อภัยมืด แต่ในขณะที่กวินกำลังจะก้าวพ้นประตูทางออก ระบบโฮโลแกรมตรงหน้าก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง พร้อมกับข้อความใหม่ที่สลักขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีเลือดสด... [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้เล่นคนที่สาม' — เป้าหมายกำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ] กวินชะงักกึก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่ขมับ ขณะที่ลมหายใจอุ่นร้อนอันแปลกประหลาดเป่ารดต้นคอของเขา พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นติดใบหู... *"เช็คอิน... สำเร็จแล้วนะ เจ้าหนูโปรแกรมเมอร์"* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารักษาความเร้นลับไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!