เงาที่คืบคลาน

"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ตัวฉันในโลกคู่ขนาน" เสียงแหบพร่ากระซิบก้องสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ยังไม่ทันที่คลื่นความสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณจะจางหายไป กวินก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของโครงสร้างอาคมรอบตัว แสงสีครามจากหน้าต่างสถานะระบบที่เคยนิ่งสงบ กลับกระพริบถี่รัวราวกับตัวเครื่องกำลังจะรับภาระไม่ไหว กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยจากคดีฆาตกรรมวิญญาณคนบาปเมื่อหลายบทก่อน กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ณ ใจกลางห้องสมุดโบราณแห่งนี้อย่างหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รอยยิ้มบนริมฝีปากของเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ไม่ได้เป็นของกวินอีกต่อไป แต่มันกำลังแย้มยิ้มกว้างขึ้นด้วยความรู้สึกสนุกสนาน "ระวังตัวค่ะ กวิน!" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์รินรดาตวัดขัดขึ้นพร้อมกับเสียงสะบัดชายผ้าคลุม อาคมป้องกันชั้นสูงสีทองอร่ามถูกกางออกครอบคลุมร่างของทั้งสองคนไว้ในเสี้ยววินาที แรงปะทะมหาศาลพุ่งเข้าชนบาตรอาคมจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท เศษฝุ่นผงจากหนังสือโบราณนับพันเล่มปลิวว่อนคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ กวินไม่รอช้า ดวงตาคู่คมกวาดมองวิเคราะห์รูปแบบการจัดเรียงพลังงานที่แผ่ออกมาจากเงาลึกลับราวกับกำลังประมวลผลโค้ดโปรแกรมที่กำลังรันคำสั่งอันตราย ระบบภายในหัวใจของเขาส่งเสียงเตือนรัวเรี่ย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'สถาปัตยกรรมจิตวิญญาณ' ระดับสูง] [คำเตือน: รูปแบบอาคมกำลังถูกเขียนทับโดยผู้ใช้งานรหัสลับนิรนาม] [คำแนะนำ: ถอยร่นและหาจุดเชื่อมโยงของโหนดพลังงานหลักในรัศมีสามเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ทันที] "อาจารย์คะ รูปลักษณ์ของมันไม่ใช่แค่ภาพสะท้อน แต่มันกำลังใช้โค้ดอาคมโบราณชุดเดียวกับที่เราเคยเจอในบันทึกของตระกูลผู้สร้าง!" กวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาสุขุมแต่แฝงด้วยความเร่งรีบ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบื้องหน้าเพื่อเรียกหน้าต่างอินเทอร์เฟซระบบออกมาสนับสนุนการต่อสู้ รินรดาปรายตามองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง แววตาคู่สวยที่ปกติมักจะเย็นชาและเรียบเฉย บัดนี้กลับฉายประกายความจริงจังอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางของเธอกำด้ามกระบี่อาคมแน่นจนข้อต่องอขาว "อย่ามองข้ามความละเอียดอ่อนของมันเชียวค่ะ กวิน เจ้าสิ่งนี้ไม่ได้ต้องการแค่ทำลายเรา แต่มันกำลัง 'คัดลอก' ข้อมูลวิญญาณและความทรงจำของเราไปใช้เป็นกุญแจเปิดประตูมิติอีกด้านหนึ่ง" คำพูดของอาจารย์สาวทำให้กวินต้องฉุกคิด ระบบไม่ได้แค่สุ่มสร้างบททดสอบขึ้นมาลอยๆ แต่มันมี 'ผู้อยู่เบื้องหลัง' กำลังควบคุมกลไกทั้งหมดนี้อยู่ เบื้องหลังม่านหมอกแห่งความลี้ลับนี้ ใครบางคนกำลังเฝ้ามองพวกเขาราวกับหมากบนกระดาน เงาดำที่เคยจำกัดอยู่เพียงในกรอบกระจก ค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านพื้นผิวแก้วออกมาทีละน้อย ร่างของมันบิดเบี้ยวและซ้อนทับกันไปมาระหว่างโครงร่างของกวินเองกับอสุรกายไร้หน้า กลิ่นอายความมืดแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง บีบอัดออกซิเจนในห้องจนรินรดาต้องรีบซัดยันต์อัคคีสวรรค์เพื่อเปิดทางหายใจ "ถอยไปก่อนค่ะ กวิน ฉันจะรับมือมันเอง" รินรดาขยับตัวยืนบังร่างของเด็กหนุ่มไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าเธอจะขึ้นชื่อว่าเป็นปรมาจารย์ผู้แข็งแกร่ง แต่ความรู้สึกอ่อนไหวลึกๆ ที่มีต่อความปลอดภัยของลูกศิษย์คนนี้กลับทำให้เธอเลือกที่จะยอมรับความเสี่ยงด้วยตัวเอง แต่กวินกลับส่ายหน้าช้าๆ เขาขยับก้าวขึ้นมาเคียงข้างเธอ ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังจุดอ่อนไหวตรงหน้าอกของเงาลึกลับ ที่ซึ่งมีรหัสอาคมสีเลือดกระพริบช้าๆ อยู่ "เราไม่มีเวลาผลัดกันปกป้องหรอกค่ะอาจารย์..." กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมเขียนทับข้อมูลนัก งั้นเราก็มาดูกันว่า... โค้ดของใครจะล่มก่อนกัน" สิ้นคำพูดของกวิน หน้าต่างระบบสีครามก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลการวิเคราะห์นับแสนบรรทัดไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามเส้นประสาท แต่มันแลกมาด้วยตำแหน่งจุดตายของโครงข่ายอาคมทั้งหมดที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน กวินยกมือขึ้นประสานอินทรีย์ตามตำราที่เคยศึกษาคู่กับอาจารย์ รินรดาเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า เธอผสานพลังอาคมของตนเองเข้ากับกระแสข้อมูลที่กวินกำลังควบคุม ท่วงท่าการร่ายรำอาคมของทั้งคู่ประสานกันอย่างลงตัวราวกับเต้นรำอยู่บนเส้นAลวดแห่งความเป็นความตาย แสงสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นกลางห้องสมุดโบราณ แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกันจนชั้นหนังสือไม้สักพังทลายลงมาเป็นแถบๆ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของเงาลึกลับดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าแผนการที่มันวางไว้มาอย่างยาวนานกำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของคนทั้งสอง ทว่า... ในจังหวะที่กลุ่มควันสีดำกำลังจะสลายตัว และหน้าต่างระบบกำลังรายงานผลความสำเร็จระดับ A กวินกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลสุดท้าย รหัสลับที่ควรจะดับลง กลับถูกรีเซ็ตใหม่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงจากผู้ดูแลระบบระดับสูง - Root Access] [คำเตือน: เป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการ "ดาวน์โหลด" ตัวตนของคุณ...] เสียงแจ้งเตือนครั้งนี้ไม่ได้มาจากหน้าต่างระบบทั่วไป แต่มันดังขึ้นด้วยน้ำเสียงของใครบางคน... เสียงที่กวินคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร เสียงของตัวเขาเองจากโลกฝั่งโน้นที่กำลังหัวเราะเบาๆ อยู่ข้างหู "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างของกวินก็หยุดนิ่งสนิท ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และก่อนที่เธอจะเอ่ยปากเรียกชื่อเขา มือข้างหนึ่งของกวินที่ถูกความมืดกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง ก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กหนุ่ม "อาจารย์คะ..." เสียงของกวินเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเย็นชา "ดูเหมือนว่า... บทเรียนบทต่อไป เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วล่ะค่ะ" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลุ่มก้อนความมืดนี้ไปด้วยกันนะคะ