สถาบันสืบสวนวิญญาณ

"แฟ้มประวัติของเธอดูน่าเบื่อเกินกว่าจะเป็นฆาตกรต่อเนื่อง และสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นนักไสยเวทฝึกหัด... กวิน" เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของกระดาษเก่าและหมึกจีน กวินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่กำลังรัวนิ้วป้อนคำสั่ง โค้ดดิ้งวิเคราะห์พลังงานวิญญาณระดับสามสิบชั้นถูกเรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบในหัวสมอง ก่อนที่เขาจะปัดหน้าต่างนั้นทิ้งอย่างไม่ใส่ใจเมื่อเอกสารตัวจริงถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักตรงหน้า นี่คือ "สถาบันสืบสวนวิญญาณ" หน่วยงานลับใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดัง กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยความกดดันจากไออาคมโบราณที่ผสมผสานเข้ากับเทคโนโลยีการตรวจสอบทางนิติวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ ผนังห้องรอบด้านบุด้วยแผ่นยันต์โลหะกันกระแสจิตและกล้องวงจรปิดที่จับตาดูทุกย่างก้าว แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ข้ามมิติมาด้วยระบบวายร้ายอมตะรู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย เขากลับมองว่าที่นี่เป็นเหมือนห้องแล็บขนาดยักษ์ที่มีตัวแปรน่าสนใจเต็มไปหมด "ถ้าประวัติของฉันสะอาดเกินไป แปลว่าระบบการคัดกรองของสถาบันคุณยังมีช่องโหว่ค่ะ, ผู้กองเฉิน" กวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาสสีดำสนิทเงยขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่มยศสารวัตรผู้รับผิดชอบดูแลหลักสูตรนักศึกษาฝึกงานลับในครั้งนี้ อีกฝ่ายมีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านสันจมูกและดวงตาคมกลาที่พราวระยับด้วยความท้าทาย เฉินหลงหัวเราะในลำคอเบาๆ เขานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังสีเข้ม "ปากกล้าสมคำร่ำลือ... อาจารย์รินรดาคงปวดหัวไม่น้อยที่มีศิษย์แบบเธอ แต่อย่าลืมว่าการเข้ามาฝึกงานที่นี่ในฐานะ 'คนนอก' ที่ไม่มีทะเบียนราษฎร์ในระบบไสยเวท เท่ากับเธอเอาชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นด้าย คดีฆาตกรรมวิญญาณสลายที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน... เหยื่อทุกรายถูกควักเอาแก่นวิญญาณออกไปอย่างไร้ร่องรอย และเบาะแสเดียวที่เรามีคือกลิ่นอายอาคมระดับสูงที่ใกล้เคียงกับตำราต้องห้ามที่เธอถือครองอยู่" กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลทันที *คดีฆาตกรรมวิญญาณสลาย? แก่นวิญญาณถูกควัก? กลิ่นอายคล้ายตำราที่อาจารย์รินรดามอบให้?* นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มีคนจงใจโยนความผิดนี้มาให้เขา หรือไม่ก็พยายามชักใยให้สถาบันแห่งนี้กำจัดเขาตั้งแต่ยังไม่เริ่มฝึกงาน [ติ๊ง! ระบบตรวจพบภารกิจเฉพาะกิจระดับ A: "ไขปมคดีฆาตกรรมวิญญาณสลายภายในสถาบันสืบสวนวิญญาณ" เงื่อนไข: ค้นหาตัวการที่แท้จริงก่อนหมดเวลา 48 ชั่วโมง รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรสวรรค์ขั้นที่ 2 และแต้มวิญญาณ 5,000 แต้ม บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกผนึกพลังถาวรและขับไล่ออกจากสถาบัน] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท กวินระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เฉินหลงถึงกับขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงต้องรีบไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแล้วล่ะค่ะ ก่อนที่ผู้กองจะเข้าใจผิดว่าฉันเป็นฆาตกรจริงๆ" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมสีเข้มให้เข้ารูปอย่างเนิบนาบ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู ทว่า ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสกับลูกบิดประตูโลหะ ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิท กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศในห้องอุณห็ภูมิลดฮวบลงทันที อาจารย์รินรดาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีเทานิ่งสนิทกวาดมองผู้กองเฉินและกวินด้วยสายตาดั่งคมมีด "ศิษย์ของฉัน... ฉันเป็นคนรับรองเอง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาตั้งข้อหาเขา ลับหลังฉัน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบกังฟานไปทั่วห้อง อาจารย์รินรดายืนขนาบข้างกวินอย่างปกป้อง แม้ใบหน้าจะไร้รอยยิ้ม แต่มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อกลับกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด—เป็นปฏิกิริยาที่ฟ้องชัดเจนว่าเธอโกรธแค่ไหนที่ลูกศิษย์คนโปรดถูกเพ่งเล็ง เฉินหลงยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างรวดเร็ว "โอ้ ใจเย็นก่อนครับอาจารย์รินรดา ผมแค่หยั่งเชิงเด็กใหม่ตามธรรมเนียมเท่านั้น... ในเมื่อเธอได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมทีมสืบสวนแล้ว ก็เชิญพาไปดูสถานที่เกิดเหตุที่ตึกร้างทิศเหนือได้เลยครับ" อาจารย์รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะคว้าข้อมือของกวินแล้วดึงให้ออกจากห้องพักผู้กองทันที แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเย็นชา ระหว่างทางเดินทอดยาวที่เชื่อมไปยังตึกร้าง บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจ กวินมองข้อมือตัวเองที่ถูกเรียวมือกุมไว้ ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะนิดๆ "อาจารย์เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" ร่างบางชะงักฝีเท้า หันขวับกลับมามองค้อนด้วยสายตาที่เฉียบคมจนเกือบจะบาดผิว "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก กวิน... ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกศิษย์ที่ฉันเพิ่งสอนวิธีปรุงยาพิษต้องมาตายโง่ๆ ในตึกร้าง เพราะถ้าเธอตาย ใครจะช่วยฉันตรวจทานตำราอาคมโบราณเล่มนั้นล่ะ?" กวินอมยิ้มบางๆ กับคำแก้ตัวที่ไม่เนียนเอาเสียเลย เขารู้ดีว่าภายใต้เกราะกำบังที่เย็นชาและเข้มงวด อาจารย์รินรดามักจะแพ้ทางความซื่อตรงและการหยอกเย้าของเขาเสมอ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นมักจะหลบตาหรือหาเรื่องเปลี่ยนเรื่องคุยทุกครั้งที่เขาจี้ใจดำได้ "เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเราไปดูความจริงที่ตึกร้างกันเถอะ... ฉันชักอยากจะรู้แล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนเล่นสนุกกับวิญญาณของคนอื่น" ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตตึกร้างทิศเหนือ แสงไฟฉายฉาดส่องผ่านความมืดเผยให้เห็นร่องรอยการต่อสู้และคราบอาคมสีดำที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้น กวินคุกเข่าลงใช้ปลายนิ้วแตะคราบพลังงานนั้น สมองเริ่มวิเคราะห์โครงสร้างอาคมเหมือนการแกะโค้ดไวรัส ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะเข้าถึงแก่นข้อมูลสำคัญ กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยก็พุ่งทะยานเข้าใส่จากมุมมืดของเพดาน! "ระวัง!" อาจารย์รินรดากรีดร้องลั่น พร้อมกับสะบัดพัดเหล็กอาคมสร้างม่านบาตรป้องกันในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... สิ่งที่พุ่งลงมาจากความมืดไม่ใช่เงาสัตว์อสูรหรือวิญญาณอาฆาต หากแต่เป็นร่างไร้วิญญาณของนักศึกษาฝึกงานอีกคนหนึ่งที่ถูกแขวนคอด้วยสายสิญจน์เลือด ดวงเบิกโพลงจ้องมองตรงมาที่กวิน และที่น่ากลัวที่สุดคือ... บนหน้าผากของศพนั้น มีรอยสลักตัวอักษรโบราณที่สลักไว้ด้วยลายมือเดียวกับตำราในห้องของกวินเป๊ะๆ! ดวงตาของกวินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นปนความอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ขณะที่อาจารย์รินรดาหน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักว่านี่ไม่ใช่คดีธรรมดา แต่เป็น "กับดัก" ที่ถูกวางไว้เพื่อป้ายสีพวกเขาโดยเฉพาะ และในความมืดมิดเบื้องบนนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ แผ่วเบาก็ลอยละลิ่วลงมา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมฮู้ดสีขาวที่ก้าวออกมาจากเสาต้นใหญ่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นภายใต้เงาฮู้ด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรก... น้องชายฝาแฝดผู้ถูกลืมของฉัน" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความเร้นลับไปกับกวินและอาจารย์รินรดานะคะ]