มิตรภาพที่เติบโตในควันไฟ

กลิ่นเหม็นไหม้ของเส้นใยธรรมชาติและกลิ่นอายความอาฆาตที่ถูกเผาจนเกรียมคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการอาคมเก่า กวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเขม่าควันสีดำที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอระบบสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวเลขสถานะพลังวิญญาณและระบบประเมินผลงานกำลังวิ่งพล่านราวกับบรรทัดโค้ดคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผลข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ "ถ้าเธอหยิบยันต์สลายวิญญาณช้าไปอีกครึ่งวินาที แขนเสื้อของฉันคงไม่ได้แค่ไหม้เป็นรอยด่าง แต่มันคงกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับวิญญาณอาฆาตตนนั้นแล้วนะคะ, กวิน" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย็นเยียบของอาจารย์รินรดาดังขึ้นจากมุมห้อง หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดคราบเขม่าออกจากใบมีดอาคมของเธอ ท่าทางของเธอดูสง่างามราวกับไม่ได้เพิ่งผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายกับวิญญาณระดับอาฆาตแค้นมาหมาดๆ กวินหันไปสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม "ผมแค่คำนวณความเร็วในการเคลื่อนที่ของไสยเวทสายนั้นพลาดไปนิดหน่อยครับ... อ๊ะ ขออภัยครับ ผมติดปากพูดคำว่า 'ครับ' ตามนิสัยเดิมไปเสียแล้ว... ผมหมายถึง 'นิดหน่อยนะคะ, อาจารย์'" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเธอขยับคล้ายจะอมยิ้มแต่ก็รีบดึงกลับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว "15 เปอร์เซ็นต์... นั่นคืออัตราความผิดพลาดที่ฉันคำนวณไว้สำหรับเด็กใหม่อย่างเธอ แต่สิ่งที่เธอทำเมื่อครู่... มันคือการใช้ตรรกะของคณิตศาสตร์มาหักล้างอาคมโบราณ เป็นวิธีที่สิ้นคิดและบ้าบิ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยค่ะ" "แต่มันได้ผลไม่ใช่เหรอคะ?" กวินย้อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องผ่อนคลายลง "ผมวิเคราะห์โครงสร้างอักขระอาคมของวิญญาณตนนั้นแล้ว มันถูกสร้างขึ้นจากความแค้นที่ถูกกดทับด้วยกฎเกณฑ์ของโรงเรียนแห่งนี้มานานนับร้อยปี การใช้พลังเข้าปะทะตรงๆ มีแต่จะทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการ 'รีเซ็ต' วงจรความทรงจำของมันต่างหาก เหมือนกับการเขียนโค้ดแก้บั๊กในโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั่นแหละค่ะ" ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้สักเก่าแก่ของห้องปฏิบัติการก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเพื่อนร่วมชั้นคนสำคัญอย่าง 'ธน ์' ที่หอบหายใจจนตัวโยน ในมือของเขากำศิลาอาคมที่แตกละเอียดครึ่งหนึ่ง "กวิน! อาจารย์รินรดา! ทางฝั่งโถงทางเดินหลักแย่แล้วครับ... เอ๊ด... หมายถึงแย่แล้วนะคะ! พวกวิญญาณเร่ร่อนจากชั้นใต้ดินกำลังพากันแห่ขึ้นมา เพราะแรงสั่นสะเทือนจากการปลดปล่อยอาคมเมื่อครู่นี้!" กวินหรี่ตาลงทันที สมองของเขาเริ่มประมวลผลสภาพแวดล้อมภายนอกห้องทันทีผ่านความทรงจำและแผนผังโครงสร้างของอาคารแห่งนี้ "ไม่ได้การ... ถ้าปล่อยให้พวกมันขึ้นมาถึงชั้นนี้ โครงข่ายอาคมคุ้มGกันของหอพักจะพังทลายลงทั้งหมด อาจารย์คะ, ธรณ์คะ เราต้องร่วมมือกันตั้งแนวป้องกัน ณ จุดคอคอดของบันไดเวียน" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหันมามองเด็กหนุ่มที่กำลังออกคำสั่งด้วยความมั่นใจ แม้สถานะของเธอจะเป็นถึงปรมาจารย์ผู้ดูแลหอพักวิญญาณ แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ เธอกลับพบว่าตนเองคล้อยตามการวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนของเด็กหนุ่มคนนี้อย่างน่าประหลาดใจ "ตามใจเธอค่ะ... แต่ถ้าแผนของเธอพลาดแม้แต่นิดเดียว ฉันจะลงโทษเธอด้วยการให้คัดตำราอาคมโบราณหนึ่งพันจบ" "รับรองว่าไม่มีพลาดหรอกค่ะ, อาจารย์" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น ทั้งสามคนก้าวออกจากห้องปฏิบัติการมุ่งตรงไปยังบันไดเวียนโบราณ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของวิญญาณนับร้อยตนพุ่งทะลักขึ้นมาจากเบื้องล่าง เสียงโหยหวนและเสียงกรีดร้องบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปตามผนังหินปูน ธนณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือคฑาอาคมสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อหันไปเห็นรอยยิ้มที่สงบและมั่นคงของกวินที่ยืนอยู่เคียงข้าง ความกลัวในใจของเขาก็พลันมลายหายไปครึ่งหนึ่ง "เราไม่ได้สู้ตามลำพังนะธรณ์... หมายถึง 'นะคะ'" กวินกระซิบเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปแตะไหล่เพื่อนร่วมชั้น "นายคุมพื้นที่ด้านซ้าย ฉันจะคุมพื้นที่ด้านขวา ส่วนอาจารย์รินรดาจะเป็นแนวหลังคอยสนับสนุนและปิดผนึกจุดอ่อน..." "ตกลงตามนี้ค่ะ" รินรดาชักกระบี่อาคมออกจากฝัก แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นขับไล่ความมืดมิดรอบตัว บรรยากาศรอบกายของอาจารย์สาวเต็มไปด้วยจิตสังหารอันทรงพลังที่กดดันจนอากาศรอบข้างแทบหยุดนิ่ง "อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ, เด็กๆ" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว ฝูงวิญญาณแค้นนับสิบตนก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด กวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบหน้าจอที่กำลังรัวแจ้งเตือนรัวเร็ว มือเรียวประสานอินทรีย์อาคมผสมผสานกับตรรกะการคำนวณในหัวอย่างรวดเร็ว มิตรภาพ ความไว้วางใจ และกลยุทธ์อันล้ำ3เลิศ ได้หลอมรวมกันเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการรับมือกับความมืดมิดเบื้องหน้า โดยที่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า... การปลดปล่อยอาคมเพื่อปราบวิญญาณแค้นในครั้งนี้ จะไปกระทบเข้ากับ 'ผนึกโบราณ' ชั้นลึกที่สุดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ดินมานานนับพันปี *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกพิกัดลับระดับ SSS - 'ห้องใต้ดินต้องห้าม' กำลังเปิดใช้งาน] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตหรือวิญญาณโบราณที่ไม่ปรากฏนาม กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล...] รินรดาชะงักกึก สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เธอหันขวับมามองกวินด้วยแววตาตื่นตระหนก "ไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อน... มีบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นกำลังถูกปลุกขึ้นมา!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับกวินและอาจารย์รินรดานะคะ