แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“วางมันลงเสีย... ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นจะทำให้เจ้ากลายเป็นชิ้นส่วนประดับตกแต่งคฤหาสน์ไปอีกชิ้น” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงกระซิบของปีศาจดังขึ้นจากเงามืด วิเวียนยืนพิงกรอบประตูด้วยท่วงท่าสง่างาม หากแต่ในดวงตาคู่คมสีอเมทิสต์นั้นไร้ซึ่งร่องรอยของความเมตตา เธอไม่ได้มองมินตรา แต่กำลังจ้องมองไปที่กะโหลกศีรษะในมือของเงามืดตนนั้นด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มินตราชะงัก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง มือของเธอสั่นเทาขณะยึดเกาะบานประตูแน่น แหวนวงนั้น... แหวนมรกตประดับทองคำโบราณที่ส่องประกายวับวาวราวกับดวงตาของงูพิษภายใต้แสงเทียนสลัว มันคือสิ่งสุดท้ายที่ยืนยันว่าพ่อของเธอยังคงมีตัวตนอยู่ ไม่ใช่แค่เพียงความทรงจำที่เลือนหาย “นี่คือพ่อของฉัน...” เสียงของมินตราแหบพร่า “เขาตายแล้วใช่ไหม? หรือว่าเขายังถูกจองจำอยู่ในร่างไร้วิญญาณนี้กันแน่!” เงามืดนั้นไม่ได้ตอบ มันค่อยๆ ขยับกาย เผยให้เห็นร่างโปร่งแสงที่สูงตระหง่าน ชุดคลุมสีดำขาดวิ่นพริ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไร้ต้นทาง มันก้าวเข้ามาใกล้เธอ กลิ่นอายของความตายและสนิมเหล็กโชยมาแตะจมูกจนมินตราต้องกลั้นหายใจ ทันใดนั้น เงาร่างนั้นก็โยนวัตถุในมือทิ้งลงบนพรมเปอร์เซียเบื้องหน้าเธอ เสียงกะโหลกกระทบพื้นดัง *กึก* ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด วิเวียนก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างมินตรากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงที่ปลายคางของมินตรา บังคับให้หญิงสาวละสายตาจากกะโหลกอาถรรพ์นั้นมาสบตาเธอ “อย่ามองมัน มินตรา” วิเวียนกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอตัดกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศ “ความตายเป็นสิ่งล่อตาล่อใจที่งดงามเสมอ แต่มันเป็นกับดักที่จะฉุดเจ้าลงสู่ขุมนรก หากเจ้ายังไม่พร้อมจะแลกด้วยวิญญาณ... ก็จงถอยห่างจากเรื่องนี้เสีย” “คุณรู้อะไรใช่ไหม วิเวียน?” มินตราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “คุณไม่ใช่แค่เจ้าของคฤหาสน์ แต่คุณคือผู้เฝ้ากรงขังนี้... คุณซ่อนอะไรไว้ใต้ผืนพรมเหล่านี้กันแน่?” วิเวียนหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เธอผละออกจากมินตราแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเงามืดที่ยืนนิ่งสงบ “แขกของฉันไม่ได้ต้องการคำตอบจากเจ้าหรอกนะ” วิเวียนกล่าวกับเงามืดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จงออกไปจากห้องนี้ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนและฉีกกระชากมิตินี้ทิ้งเสีย” เงามืดนั้นสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด มันเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่วาดขึ้นจากแผลเป็นยาวเหยียดบนใบหน้าที่ไร้ผิวหนัง มันยกนิ้วชี้เรียวยาวขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะเลือนหายไปในอากาศธาตุ ราวกับหมอกควันที่สลายตัวยามแสงจันทร์ส่องกระทบ ทว่า... ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่า มินตราทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เธอคว้าแหวนวงนั้นขึ้นมาจากกะโหลกด้วยความรังเกียจและอาลัยในคราเดียวกัน ทันทีที่นิ้วของเธอสัมผัสโลหะเย็นเฉียบ ภาพความทรงจำก็พุ่งเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์—เสียงกรีดร้องในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก เสียงฝีเท้าของชายปริศนาในชุดคลุมสีเลือด และ... เสียงหัวเราะของวิเวียนที่ดังอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย! มินตราเงยหน้าขึ้นมองวิเวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและสับสน “คุณอยู่ในคืนนั้นด้วย” มินตราเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่น “คุณอยู่ในคืนที่ตระกูลของฉันถูกทำลาย... คุณคือผู้สมรู้ร่วมคิด หรือคุณคือฆาตกรกันแน่?” วิเวียนไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยืนนิ่ง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงฉาบไล้ใบหน้าของเธอให้ดูขาวซีดราวกระเบื้องเคลือบ เธอค่อยๆ โน้มตัวลงมาประคองใบหน้ามินตราไว้ในอุ้งมือ แววตาของเธอดูลึกล้ำและสั่นไหวชั่วขณะหนึ่ง “หากข้าเป็นคนฆ่าเขา... ป่านนี้เจ้าก็คงไม่มีลมหายใจที่จะมายืนถามคำถามฉันเช่นนี้แล้ว มินตรา” วิเวียนกระซิบ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน “แต่การที่เจ้าถือแหวนวงนั้น... มันคือการประกาศสงครามกับสิ่งที่เฝ้ามองเราอยู่จากมุมมืดของคฤหาสน์นี้” มินตราขมวดคิ้ว “สิ่งที่เฝ้ามอง? คุณหมายความว่าอย่างไร?” วิเวียนไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเธอเหลือบไปมองที่บานกระจกเงาบานใหญ่ตรงมุมห้อง มินตราหันไปมองตาม และหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ในเงาสะท้อนของกระจก นอกจากภาพของเธอและวิเวียนแล้ว ยังมีร่างของหญิงสาวอีกคนยืนซ้อนอยู่หลังหลังของพวกเธอ เธอคนนั้นสวมชุดกระโปรงสีขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าซีกหนึ่งหายไปราวกับถูกกัดกิน และในมือของเธอกำลังถือมีดสั้นที่เปรอะไปด้วยคราบสีเข้ม... และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ นัยน์ตาของเธอกำลังจ้องมองตรงมาที่มินตรา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง! มินตราหันขวับไปด้านหลัง ทว่าพื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า... แต่กลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลอยู่รอบตัวเธอกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดังขึ้นข้างหู *“กลับไปที่ที่เจ้าจากมา... หรือไม่ก็... อยู่เป็นเพื่อนข้าไปตลอดกาล”* บลัดดี้แมรี่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์ทุกท่านเต้นระทึกไปพร้อมกับมินตรานะคะ