กลิ่นเลือดที่คุ้นเคย

“อย่าขยับไปไหนมินตรา... ถ้าไม่อยากเห็นเลือดของเธอไหลนองบนพรมราคาแพงผืนนี้แทนที่คนอื่น” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นราวกับกรงเล็บที่กำลังบีบหัวใจของมินตรา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาผิงที่มอดดับไปนานแล้ว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกสีสาดกระทบใบหน้าของเขา—ใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาสิบปีโดยไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดวงตาของมินตราเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่เผลอกำชายกระโปรงแน่นจนซีดเผือด “คุณ... ท่านอาร์เธอร์?” ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเธอเบาหวิวราวกับขนนก ทว่ามันกลับดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ราตรีสีเลือด ชายคนนั้นเหยียดยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่คุกคามสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวมินตรา “จำฉันได้งั้นหรือ? ช่างเป็นเด็กที่กตัญญูเสียจริง” อาร์เธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ “แม่ของเธอคงภูมิใจมาก... ถ้ารู้ว่าลูกสาวที่รักมีสายตาที่จดจำฆาตกรผู้ปลิดชีพนางได้อย่างแม่นยำขนาดนี้” ภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลทะลักเข้ามาในหัวของมินตราเหมือนเขื่อนที่พังทลาย คืนนั้น... คืนที่คฤหาสน์หลังเก่าโชกไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าอาเจียน เสียงกรีดร้องของแม่ที่ขาดหายไปในความมืด และชายคนนี้ที่ยืนถือมีดอาบเลือดอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นสนิมเหล็กที่โชยมาจากตัวเขาในวินาทีนั้น คือกลิ่นเดียวกับที่เธอกำลังสูดดมอยู่ตอนนี้ “แก... แกเป็นคนทำ” มินตราเค้นเสียงผ่านไรฟัน หยาดน้ำตาแห่งความแค้นรินไหลอาบแก้ม แต่ลึกๆ ในใจกลับมีความหวาดกลัวที่กัดกินความกล้าหาญของเธอจนหมดสิ้น “ทำไม? ฉันมอบความตายอันแสนหวานให้พวกเขานะ” อาร์เธอร์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงด้วยความพึงพอใจ “ครอบครัวของเธอไม่มีวันเข้าสู่กงล้อแห่งความทรมานที่ไม่มีจุดจบเหมือนอย่างฉัน... ฉันทำเพราะรักหรอกนะ มินตรา รักจนอยากจะกักขังเอาไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนพรากไปได้ แม้กระทั่งความตาย” “หุบปาก!” มินตราแผดเสียง เธอคว้าเชิงเทียนเงินบนโต๊ะข้างตัวขว้างใส่เขา แต่มันกลับพลาดเป้าไปอย่างน่าอนาถ อาร์เธอร์ไม่ได้หลบหลีก เขาเพียงแค่ยืนนิ่งปล่อยให้เชิงเทียนร่วงลงพื้นเสียงดังเพล้ง! ราวกับว่าเขามองเห็นอนาคตอยู่แล้ว “ความโกรธเกรี้ยวที่งดงาม” เสียงฝีเท้าของสตรีอีกคนหนึ่งดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังของอาร์เธอร์ เลดี้วิเวียนก้าวออกมาด้วยท่วงท่าสง่างามดุจราชินีแห่งความมืด ชุดผ้าไหมสีดำสนิทของนางพริ้วไหวตามจังหวะการเดิน แววตาของนางที่มองมาที่มินตรานั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนานและแฝงไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ดูสิมินตรา... เหยื่อคนโปรดของฉันเริ่มจะขัดคำสั่งเจ้าของแล้วนะ” “วิเวียน? นี่มันเรื่องอะไรกัน?” มินตราหันไปหาหญิงสาวผู้เป็นดั่งที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในคฤหาสน์แห่งนี้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มที่เย็นชาจนน่าขนลุกของวิเวียน “เรื่องอะไรน่ะหรือ?” วิเวียนเดินเข้าไปควงแขนอาร์เธอร์อย่างสนิทสนม นางกดจูบลงบนไหล่กว้างของชายที่เคยเป็นคนรักของแม่มินตราด้วยท่าทีที่เหนือกว่า “ก็แค่การทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของฉัน อาร์เธอร์ไม่ใช่ฆาตกรที่เธอกำลังตามหาหรอกมินตรา... เขาคือ ‘เครื่องมือ’ ที่ถูกกักขังไว้ในกรงขังมยุราแห่งนี้เพื่อคอยต้อนรับแขกที่หลงทางเข้ามาตายในวังวนที่ฉันสร้างขึ้นต่างหาก” หัวใจของมินตราเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบนั้นยิ่งกว่าฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุด อาร์เธอร์ไม่ใช่แค่ฆาตกร... เขาคือตุ๊กตาในมือของวิเวียน และตัวเธอก็ไม่ใช่แขกที่ได้รับเชิญมาเพื่อช่วยเหลือ แต่เป็นเพียงหมากอีกตัวที่ถูกวางไว้เพื่อให้ฉากโศกนาฏกรรมนี้สมบูรณ์แบบ “แก... แกหลอกฉันมาตลอด” มินตราทรุดลงกับพื้น แรงอาฆาตที่เคยมีมอดไหม้หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ขยายออกไปไม่สิ้นสุด “มาเถิดคนดี” วิเวียนก้าวเข้ามาใกล้แล้วเชยคางของมินตราขึ้นด้วยปลายนิ้วเย็นเยียบ “ในเมื่อเธอจำความหลังได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้อง ‘รับผิดชอบ’ ต่อความเจ็บปวดที่เธอเฝ้าถวิลหามาตลอดสิบปี” อาร์เธอร์ก้าวเข้ามาประกบข้างหลังวิเวียน เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของมินตรา เสียงนั้นแหบพร่าและกดดันจนมินตราต้องกลั้นหายใจ “และเพื่อให้ความทรงจำของเธอสมบูรณ์ที่สุด... ฉันควรจะบอกเธอเสียหน่อยนะว่า คืนนั้นที่ฉันฆ่าแม่ของเธอ... ฉันไม่ได้เป็นคนลงมือคนเดียว” สายตาของอาร์เธอร์เหลือบไปมองที่ประตูห้องโถงซึ่งเปิดออกช้าๆ อย่างไร้เสียง บานประตูไม้ขนาดมหึมาเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ในความมืดสลัว... ร่างที่มินตราไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องมาเผชิญหน้าในที่แห่งนี้ ความหวาดกลัวขั้นสูงสุดเข้าเกาะกุมวิญญาณเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นเงามืดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้มินตราแทบหยุดหายใจ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ