เลือดที่ไหลริน

"เจ้ากำลังทำลายพันธสัญญาของตัวเจ้าเองอยู่ มินตรา... เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าการมอบเลือดให้คนอย่างข้า มันคือการผูกมัดวิญญาณไปจนกว่าความตายจะมาพราก" เสียงแหบพร่าของเลดี้วิเวียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านในห้องโถงก้นบึ้งของคฤหาสน์ ใบหน้าอันงดงามราวกับรูปสลักของเธอบัดนี้ซีดเผือดราวกับหิมะ ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวและพร่าเลือน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกจากร่างของเธอไม่ได้เกิดจากอากาศ แต่เกิดจากพิษร้ายที่กำลังกัดกินกายสังขารอมตะของเธอจากภายใน มินตราไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่ก้าวเข้ามาหาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว แววตาที่เคยเย็นชาและโศกเศร้าถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว เธอหยิบมีดเงินเล่มเล็กที่สลักลวดลายกุหลาบหนามขึ้นมา จากนั้นกดคมมีดลงบนข้อมือซ้ายของตนเองอย่างไร้ความลังเล หยาดเลือดสีแดงสดรินไหลออกจากแผลสด หยดลงสู่พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบราวกับหยดน้ำตาแห่งโชคชะตา มินตราก้าวเข้าไปใกล้เลดี้วิเวียนมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย เธอประคองใบหน้าของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์เอาไว้ด้วยมือที่เปื้อนเลือด "พันธสัญญาหรือคะ?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "สำหรับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปในคืนที่สีของเลือดกลายเป็นสีเดียวกับรัตติกาลอย่างข้า พันธสัญญาที่ยึดเหนี่ยววิญญาณไว้กับใครสักคน... มันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในกรงขังมยุราแห่งนี้อีกต่อไปหรอกค่ะ" วิเวียนชะงักไป ดวงตาที่พร่าเลือนจ้องมองหยาดเลือดที่ไหลรินจากข้อมือของมินตรา กลิ่นคาวหวานลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นขึ้น แต่มันก็เป็นกลิ่นที่เตือนให้วิเวียนรู้ว่า มินตรากำลัง 'เสียสละ' สิ่งที่สำคัญที่สุดเพื่อช่วยชีวิตศัตรูที่เธอกำลังหลงใหล "เจ้ามันโง่เง่า..." วิเวียนพึมพำขณะพยายามขัดขืนความกระหาย แต่แรงโน้มถ่วงแห่งความตายกำลังฉุดดึงเธอลงสู่ห้วงลึก "ถ้าเจ้าให้เลือดข้า เจ้าจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของข้าไปตลอดกาล เจ้าจะสูญเสียเจตจำนง... เจ้าจะไม่มีวันได้เป็นอิสระอีก" "อิสระคืออะไรหรือคะ?" มินตราถามขณะที่เธอกดข้อมือลงบนริมฝีปากที่แห้งผากของวิเวียน บังคับให้เลือดอุ่นๆ ไหลรินเข้าสู่โพรงปากของหญิงสาวตรงหน้า "ถ้าอิสระหมายถึงการที่ต้องเห็นคนที่ข้า... ที่ข้าเฝ้ามองมาตลอดต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตา ข้าก็ขอเลือกที่จะเป็นหุ่นเชิดให้ท่านดีกว่า" รสชาติของเลือดมินตราเปรียบเสมือนน้ำอมฤตที่ร้อนแรง มันไหลผ่านลำคอของวิเวียน ปลุกเร้าพลังชีวิตที่กำลังมอดไหม้ให้กลับมาโชติช่วงอีกครั้ง ดวงตาของเลดี้วิเวียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ สัญชาตญาณนักล่ากลับมาเยือนอีกครั้ง เธอคว้าข้อมือของมินตราแน่น ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อตักตวงทุกหยาดหยดแห่งชีวิต ในจังหวะที่หัวใจของมินตราเริ่มเต้นช้าลงตามปริมาณเลือดที่เสียไป แสงสลัวในห้องโถงเริ่มสั่นไหว ผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดที่กั้นระหว่างความจริงและความลวงเริ่มฉีกขาด บรรยากาศกดดันจนน่าอึดอัด ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้า... ไม่ใช่เสียงของคนในคฤหาสน์นี้ เลดี้วิเวียนชะงัก เธอผละออกจากข้อมือของมินตราด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น กลิ่นอายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง มันเป็นกลิ่นของความตายที่ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ แต่มันคือกลิ่นของ 'นักล่า' อีกตัวที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตามาโดยตลอด มินตราเซถลาลงกับพื้น ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการสูญเสียเลือด แต่สายตาของเธอยังคงจดจ้องไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่ค่อยๆ แง้มออกด้วยฝีมือของผู้มาเยือนที่ไม่มีใครคาดคิด "เจ้าทำพลาดแล้ว มินตรา" วิเวียนกระซิบเสียงสั่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด "สิ่งที่เจ้าปลุกขึ้นมาด้วยเลือดของเจ้า มันไม่ใช่แค่ข้า... แต่มันคือ 'เจ้าของ' ที่แท้จริงของโซ่ตรวนเส้นนี้" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความมืดมิด ชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับภาพวาดของบรรพบุรุษที่มินตราเคยเห็นในห้องลับเขาก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่กรีดลึกถึงใบหู ในมือของเขาถือดาบเล่มเดียวกับที่สังหารครอบครัวของมินตราในคืนโศกนาฏกรรมนั้น "ขอบใจมากนะ... แม่กวางน้อย" ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายของมินตราเย็นเยียบ "ที่รินเลือดปลุกท่านหญิงให้ตื่นขึ้น และปลุก... 'ตัวฉัน' ให้กลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยเสียไป" มินตราเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่ข้อมือกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความจริงที่กระชากวิญญาณตรงหน้า เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่เธอจำได้แม่นที่สุดว่าเป็นคนลงมือฆ่าพ่อแม่ของเธอด้วยมือคู่นี้เอง แล้วการดวลเลือดในค่ำคืนนี้ ก็กลายเป็นการเปิดประตูสู่ฝันร้ายที่ไม่อาจย้อนกลับคืน... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปพร้อมกับมินตรานะคะ บลัดดี้แมรี่ค่ะ