สัมผัสอันหนาวเหน็บ

"ปล่อยมือจากความเย่อหยิ่งของหล่อนเสียที วิเวียน... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจนต้องกระชากวิญญาณออกมาจากร่างเน่าเฟะนั่น!" น้ำเสียงของมินตราสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ เธอไม่ได้กรีดร้อง แต่มันกลับฟังดูน่าสะพรึงกลัวกว่าการตะโกน ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันของเลดี้วิเวียนที่ตอนนี้กำลังสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ความโกรธเกรี้ยวทำให้หล่อนดูไร้สติไปถนัดตาเลยนะ มินตรา" วิเวียนเอ่ยพลางขยับกายอย่างเชื่องช้า ชุดผ้าไหมสีดำสนิทของเธอเสียดสีกับพื้นหินอ่อนในห้องโถงกว้าง เสียงแผ่วเบานั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "หล่อนเรียกร้องหาความอบอุ่น แต่กลับถือมีดไว้ในมือเพื่อแทงคนที่พยายามมอบมันให้... ช่างน่าขันสิ้นดี" "อบอุ่นหรือ?" มินตราแค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยกลับไม่ได้แสดงถึงความอ่อนแอ หากแต่เป็นความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นจากขุมนรกในใจ "สิ่งที่หล่อนมอบให้มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลมหายใจ! หล่อนบงการชีวิตคนอื่นเหมือนเบี้ยบนกระดาน ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะของเล่นชิ้นหนึ่งที่หล่อนจะทำลายเมื่อไหร่ก็ได้!" บรรยากาศในห้องโถงที่เคยเงียบสงัดพลันหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไป วิเวียนก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าของเธอสง่างามดุจราชินีที่กำลังเดินไปสู่แท่นประหาร ทว่าในจังหวะที่มินตราเบี่ยงตัวหลบ ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานผิดธรรมชาติ พร้อมกับเสียงอุทานแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเลดี้วิเวียน ร่างสูงสง่าชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด มินตราเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายสีเงินวาววับปักลงที่หัวไหล่ของวิเวียน ของเหลวสีแดงฉานค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแผลนั้น ทว่ามันไม่ใช่สีแดงสดดั่งเช่นมนุษย์ทั่วไป แต่มันมืดคล้ำและส่งกลิ่นไหม้เกรียมราวกับถูกแผดเผาจากภายใน "เงิน... อาคม..." วิเวียนพึมพำ มือเรียวยาวสั่นเทาขณะแตะสัมผัสบาดแผล "ใคร?" มินตราหันขวับไปรอบด้าน ความหวาดระแวงเข้าเกาะกุมหัวใจ ใครบางคนกำลังซุ่มอยู่ในเงามืด ใครบางคนที่รู้จุดอ่อนที่แม้แต่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันมีอยู่จริง วิเวียนทรุดลงกับพื้น ร่างที่เคยดูแข็งแกร่งและอมตะกลับอ่อนปวกเปียกในพริบตา แสงสีฟ้าหม่นแผ่ออกมาจากบาดแผลนั้น ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกำลังล่ามพันธนาการตัวเธอไว้ ความหนาวเหน็บเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างของวิเวียน เปลี่ยนพื้นหินที่เคยเย็นเยียบให้กลายเป็นน้ำแข็งเกาะตัวอย่างรวดเร็ว "อย่า... อย่าเข้ามาใกล้" วิเวียนเอ่ยเสียงขาดห้วง เมื่อมินตราพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ อุณหภูมิในกายของวิเวียนต่ำลงจนน่าตกใจ ความเย็นที่แผ่ออกมาทำให้มินตราชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มือของเธอยังคงโอบกอดร่างนั้นไว้แน่น "เกิดอะไรขึ้นกับหล่อน วิเวียน? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!" มินตราเค้นเสียงถาม มือข้างหนึ่งพยายามจะดึงอาวุธนั่นออก ทว่าเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับมีดเงินอาคม กระแสไฟฟ้าที่รุนแรงก็แล่นผ่านร่างกายเธอจนต้องสะดุ้งสุดตัว "มันไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของเราแล้ว มินตรา" วิเวียนฝืนยิ้มแม้ใบหน้าจะซีดเผือดราวกับศพ "คนในตระกูลเก่าแก่ที่ฉันเคยสลัดทิ้ง... พวกเขาไม่เคยลืมบัญชีเลือดที่ฉันฝากไว้ในอดีต และตอนนี้... ดูเหมือนว่าพวกเขาจะหาเหยื่อล่อที่สมบูรณ์แบบได้แล้ว" "เหยื่อล่อ?" มินตราใจหายวาบเมื่อวิเวียนค่อยๆ เบือนสายตาไปทางเงามืดที่มุมห้อง ซึ่งเงาของใครบางคนกำลังขยับเขยื้อนอย่างเงียบเชียบ "หล่อนไงล่ะ..." วิเวียนกระซิบที่ข้างหูมินตรา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของใครคนหนึ่งจะดังขึ้นจากด้านหลังของมินตรา พร้อมกับปลายมีดอาคมที่จ่อเข้าที่ลำคอของเธออย่างแผ่วเบาจนรู้สึกถึงความเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก "ขอบใจนะที่ช่วยดึงความสนใจของนางให้จนสำเร็จ... แม่นกกระจิบตัวน้อย" มินตราตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเชื่อใจและโหยหามาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้... คนที่ถือครองกุญแจทุกดอกของกรงขังมยุราไว้ในกำมือ ขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดและพิสูจน์รอยร้าวแห่งความจริงไปกับมินตราในค่ำคืนนี้ แล้วเรามาพบกับความจริงที่จะกระชากวิญญาณในตอนหน้ากันนะคะ บลัดดี้แมรี่ค่ะ