คืนล้างบาป

"ปล่อยมือจากคอของฉัน... วิเวียน หรือเธออยากจะให้เลือดในกายของเธอต้องหลั่งรินลงบนพรมเปอร์เซียผืนนี้เสียเดี๋ยวนี้?" เสียงของมินตราเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง นัยน์ตาสีรัตติกาลของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย มือเรียวบางที่สั่นเทาพยายามยื้อยุดกับลำแขนที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของเลดี้วิเวียน ซึ่งกำลังบีบคั้นลำคอของเธอจนแทบจะขาดใจ เลดี้วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับใบมีดโกน เธอกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีกนิดจนมินตราต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กลิ่นหอมจางๆ ของกุหลาบดำและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความสูญเสีย "ความแค้นของเธอช่างน่าลิ้มลองเสียจริง มินตรา" วิเวียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเธอกลิ่นเหมือนความตายที่เย้ายวน "เธอก็รู้ดีว่าที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับความเมตตา... ยิ่งเธอโหยหาความอบอุ่นมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องเจ็บปวดกับการถูกทรยศมากเท่านั้น นี่ไม่ใช่หรือที่เธอต้องการ? การได้เผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าโลกนี้ไม่ได้มีไว้ให้ผู้ที่อ่อนแออย่างเธอ" มินตราไม่ได้ตอบโต้ออกไปเป็นคำพูด เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระแทกส้นรองเท้าเข้าที่หน้าแข้งของอีกฝ่ายจนวิเวียนเผลอคลายมือออกเพียงเสี้ยววินาที มินตราอาศัยจังหวะนั้นคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อตวัดเข้าใส่ร่างสูงโปร่งตรงหน้า แต่ทว่า... เลดี้วิเวียนไวกว่า เธอเอี้ยวตัวหลบคมมีดได้อย่างสง่างาม ราวกับกำลังร่ายรำในงานเต้นรำมรณะ ก่อนจะใช้มือเพียงข้างเดียวปัดป้องและพลิกตัวตลบหลังมินตรา กดร่างของหญิงสาวลงกับโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงข้าวของบนโต๊ะแตกกระจายดั่งเสียงกระดูกที่ลั่นเปรี๊ยะ "เธอพยายามจะฆ่าฉันด้วยอาวุธที่ฉันเป็นคนมอบให้เนี่ยนะ?" วิเวียนกดใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน" บรรยากาศในคฤหาสน์หนาทึบไปด้วยไอน้ำและความตึงเครียด โคมไฟแชนเดอเลียร์ด้านบนแกว่งไกวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะร่วงหล่นลงมาทุกขณะ มินตราหอบหายใจถี่ สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่วิเวียนเพียงอย่างเดียว แต่มองเลยไปยังภาพวาดบรรพบุรุษที่บัดนี้ดวงตาของพวกเขาดูเหมือนจะจ้องมองเหตุการณ์นี้ด้วยความสมเพช "ฉันไม่ได้ทำเพื่อฆ่าเธอ..." มินตราเค้นเสียงออกมาพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มเอ่อคลอ "ฉันทำเพื่อปลดปล่อยตัวเอง... ปลดปล่อยจากเงาที่เธอสร้างขึ้น ปล่อยจากกรงขังมยุราที่เธอใช้ขังหัวใจของฉันมานานเกินไป" วิเวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวอย่างยากจะคาดเดา เป็นความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความโกรธเกรี้ยวกับความหลงใหลที่ยากจะตัดขาด เธอไล้ปลายนิ้วผ่านโหนกแก้มของมินตราอย่างแผ่วเบา ผิวสัมผัสเย็นเยียบของเธอยิ่งทำให้อุณหภูมิในใจของมินตราพลุ่งพล่าน "เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น มินตรา... เพราะเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเธอ มันเรียกหาฉันทุกครั้งที่เธอหลับตา" วิเวียนกระซิบ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสที่ไร้ซึ่งความรัก ทว่าเต็มไปด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ถูกกระแทกจนแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วคมกริบปลิวว่อนไปทั่วห้องพร้อมกับสายลมหนาวเหน็บที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงอสูร ร่างของชายในชุดคลุมดำลึกลับก้าวผ่านเศษซากความพินาศเข้ามา ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นหีบเพลงไม้เก่าแก่ที่ส่งเสียงดนตรีโหยหวนบาดใจ "เลดี้วิเวียน..." เสียงทุ้มต่ำของชายลึกลับดังขึ้น กลบเสียงลมพายุที่กำลังคลั่ง "ถึงเวลาชำระแค้นที่คฤหาสน์หลังนี้เก็บงำไว้มานานนับศตวรรษแล้ว" วิเวียนผละออกจากมินตราทันที ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับทับทิมอาบเลือด เธอมองชายแปลกหน้าด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด ในขณะที่มินตราทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นสิ่งที่ชายคนนั้นถืออยู่ในมือ... มันคือจี้ห้อยคอรูปนกยูงที่แม่ของเธอเคยสวมใส่ในคืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนั้น จี้รูปนกยูงชิ้นนี้... มันหายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวของเธอถูกฆ่าตาย แล้วเหตุใดมันถึงมาอยู่ในมือของคนที่วิเวียนดูเหมือนจะหวาดกลัวเสียจนสั่นเทาเช่นนี้ได้? หญิงสาวขยับกายเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาชายปริศนา แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร มือของวิเวียนก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าได้เข้าใกล้เขา... มินตรา เพราะสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้านี้ ไม่ใช่คน แต่คือเศษเสี้ยวของวิญญาณที่เธอเองก็มีส่วนในการสร้างมันขึ้นมาในคืนล้างบาปเมื่อสิบปีก่อน" บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ