กำแพงที่พังทลาย

"มินตรา... ถ้าการมีชีวิตอยู่คือความทรมานที่สุด พี่ว่าเรามาจบเรื่องนี้ด้วยน้ำมือของพี่ไม่ดีกว่าหรือ?" ปลายมีดสีเงินเย็นเยียบกรีดผ่านลำคอระหงของมินตราเพียงแผ่วเบา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมของดอกกุหลาบดำที่อบอวลไปทั่วห้องโถงลับใต้ดิน มินตรานิ่งงัน แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังสั่นระริก เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะสัมผัสที่ปลายนิ้วของเลดี้วิเวียนนั้น... มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่กัดกินหัวใจ "พี่วิเวียน..." มินตราเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจขาดห้วง "พี่บอกว่าพี่กลับมารับหนู ในฐานะเหยื่อ... หรือในฐานะคนรักกันแน่คะ?" วิเวียนขยับยิ้ม มุมปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีเลือดกดลึก ดวงตาสีอำพันของนางวาวโรจน์ขึ้นในความมืด นางโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหู กลิ่นอายของความตายและความสูงศักดิ์ผสมปนเปกันอย่างน่าประหลาด "ถ้าพี่บอกว่าทั้งสองอย่างล่ะ?" วิเวียนกระซิบ ก่อนจะลดมีดลงแล้วบรรจงใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวขากรรไกรของหญิงสาวตรงหน้า "เหยื่อที่พี่ทะนุถนอมที่สุด เพื่อให้กลายเป็นสมบัติเพียงหนึ่งเดียวที่จะไม่มีวันเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา" มินตราเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือของวิเวียนกลับประคองใบหน้าของเธอไว้มั่น บังคับให้ต้องสบตากับขุมนรกที่แสนงดงามนั้น ความทรงจำในคืนที่คฤหาสน์หลังนี้อาบไปด้วยสีชาดเมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมา ความตายของครอบครัว ความอัปยศที่เธอแบกรับไว้คนเดียว... มินตรากระชากคอเสื้อของวิเวียนเข้าหาตัวอย่างลืมตัว "พี่ฆ่าพวกเขา... พี่เป็นคนสั่งให้พวกเขาทิ้งหนูไว้ในกองเลือดนั่น!" "ใช่ พี่เป็นคนสั่ง" วิเวียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย มีเพียงความหลงใหลที่เข้มข้นขึ้น "เพราะถ้าวันนั้นครอบครัวของเธอไม่ตาย เธอก็จะไม่มีวันเติบโตมาเป็นมินตราที่เย็นชาและงดงามเช่นนี้... และที่สำคัญที่สุด เธอจะไม่มีวันได้มาเป็นของพี่อย่างสมบูรณ์แบบ" มินตรานิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยเชื่อว่าพังทลายไปนานแล้วกลับเต้นระรัวอย่างเจ็บปวด เธอพยายามจะผลักวิเวียนออก แต่เรียวขาของเธอกลับอ่อนแรงจนเกือบจะทรุดลงไปกับพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงสด วิเวียนคว้าเอวบางเอาไว้ ดึงร่างของมินตราเข้าแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน "พี่ไม่ได้แค่พาหนูมาเพื่อสังเวย แต่พี่กำลังจะมอบอำนาจให้หนู" วิเวียนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลอย่างประหลาด นางบรรจงจูบที่ขมับของมินตราเบาๆ "อำนาจที่จะได้เห็นทุกอย่างพังพินาศไปพร้อมกับพี่... แต่ก่อนหน้านั้น" วิเวียนเอื้อมมือไปที่รอยสักรูปมยุรากลางแผ่นหลังของตัวเอง ก่อนจะฉีกชุดราตรีสีดำออกเผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวจัดจนเกือบโปร่งแสง ที่ใจกลางหน้าอกนั้นมีรอยแผลเป็นประหลาดที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มันไม่ใช่รอยแผลของมนุษย์ แต่มันคือตราประทับของ 'สิ่งอื่น' ที่แฝงเร้นอยู่ในตัววิเวียน "นี่คือตัวตนที่แท้จริงที่พี่ซ่อนไว้จากคนทั้งโลก" วิเวียนกระซิบ เสียงของนางเริ่มสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดจากการเปิดเผย "เลือดที่ไหลเวียนในกายพี่ไม่ใช่เลือดของมนุษย์ และมินตรา... ถ้าเธอเลือกจะอยู่กับพี่ เธอต้องรับมันไป... ครึ่งหนึ่งของความอมตะที่เต็มไปด้วยคำสาป" มินตรามองดูรอยแผลนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง รอยแผลขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาจนอากาศรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เธอกำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสรอยแผลนั้น แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังกึกก้องมาจากทางเข้าห้องโถงลับ ประตูบานยักษ์ที่ควรจะปิดตายกลับถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบองครักษ์คฤหาสน์ที่มินตราคุ้นเคยดีก้าวเข้ามา พร้อมกับปืนพกอาคมที่เล็งตรงมายังวิเวียน แต่สิ่งที่ทำให้มินตราต้องหยุดหายใจไม่ใช่ชายผู้นั้น... ทว่าคือเงาร่างของหญิงสาวอีกคนที่เดินตามหลังเขาเข้ามา หญิงสาวที่ควรจะตายไปแล้วในคืนนั้นเมื่อสิบปีก่อน—พี่สาวฝาแฝดของเธอที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ขัดกับคฤหาสน์สีเลือดแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง "มินตรา... อย่าไปแตะต้องนาง" เสียงของแฝดพี่ที่เอ่ยขึ้นนั้นราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก "เพราะสิ่งที่อยู่ในตัวนาง... คือหัวใจของฉันที่ถูกขโมยไป" วิเวียนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่เหนือกว่า สายตานางละจากมินตราแล้วหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด มินตราถูกปล่อยให้ยืนเคว้งอยู่ตรงกลางระหว่างความลวงที่เธอกำลังหลงรัก กับความจริงที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านใจสั่นไม่น้อยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ไปด้วยกันค่ะ