การเต้นรำในพายุ

"ถ้าเจ้าคิดจะหนีไปพร้อมกับความลับที่เปื้อนเลือดนั่น เจ้าก็ประเมินค่าของตัวเองต่ำเกินไปแล้ว มินตรา" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจเสียงกรีดของใบมีดบนกำมะหยี่ดังขึ้นข้างใบหูของฉัน พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบของปลายนิ้วที่ลากผ่านสันกรามลงมายังลำคอ กลิ่นอายของดอกกุหลาบดำที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบจากพายุภายนอกที่เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของเลดี้วิเวียนที่ยืนทาบทับร่างของฉันอยู่ ฉันไม่ได้ขยับหนี แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะ 'ความลุ่มหลง' ที่กัดกินหัวใจฉันมาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ "ความลับไม่ใช่ของฉันคนเดียวเสียหน่อย... เลดี้" ฉันเอ่ยตอบ เสียงของฉันสั่นน้อยๆ แต่ทว่ามั่นคงพอที่จะทำให้ดวงตาสีอำพันคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืด "คฤหาสน์หลังนี้ต่างหากที่เก็บงำมันไว้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ท่านที่เก็บงำมันไว้ในกรงขังที่เรียกว่า 'ความอมตะ' นี้" วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา เธอหมุนตัวฉันให้หันกลับไปเผชิญหน้า มือเรียวสวยคว้าต้นคอของฉันไว้เบาๆ ทว่าแน่นหนาพอที่จะไม่ปล่อยให้ฉันถอยหนี แสงฟ้าแลบอีกระลอกสาดส่องลงมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่เหมือนกำลังจะฉีกกระชากวิญญาณของฉันออกเป็นชิ้นๆ "ฉลาดนักนะ" เธอว่าพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวแก้ม "เจ้าพูดเหมือนกับว่าเจ้าเห็นตัวตนจริงๆ ของฉันแล้ว... เจ้าเห็นมันแล้วจริงๆ หรือ แค่กำลังพยายามจะหลอกตัวเองด้วยภาพฝันที่เจ้าสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความทรงจำในคืนสีเลือดนั่นกันแน่?" คำพูดนั้นเสียดแทงลงไปถึงขั้วหัวใจ ฉันนึกถึงคำทักทายเมื่อครู่—*ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวฉันเอง*—เสียงนั้นยังคงหลอกหลอนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงที่ตกร่อง หรือว่าฉันได้สูญเสียส่วนหนึ่งของตัวเองไปให้กับสถานที่อัปลักษณ์แห่งนี้จริงๆ ฉันยกมือขึ้นสัมผัสแผงอกของวิเวียน รู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่... ไม่มีอยู่จริง เธอไม่มีหัวใจ แต่น่าแปลกที่อ้อมกอดของเธอกลับทำให้ฉันรู้สึกอุ่นวาบไปถึงกระดูกดำ "ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ลองพิสูจน์สิคะ" คำท้าทายนั้นทำให้แววตาของวิเวียนเปลี่ยนไป เธอตวัดมือขึ้นชูค้างไว้กลางอากาศทันทีที่พายุภายนอกทวีความรุนแรงจนบานหน้าต่างกระจกสีสั่นไหวราวกับจะแตกสลาย บานประตูที่ปิดตายอยู่รอบโถงทางเดินกลับเปิดออกพร้อมกันด้วยแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าภายในห้องโถงนั้นกลับนิ่งสนิทราวกับเวลาถูกแช่แข็ง "เต้นรำกับฉันสิ มินตรา" วิเวียนกระซิบ ก่อนจะดึงรั้งเอวของฉันเข้าหาตัวอย่างกะทันหัน เราเริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะที่ไม่มีดนตรีบรรเลง มีเพียงเสียงลมกรรโชกและเสียงฟ้าร้องที่เป็นจังหวะฉิ่งฉาบอันบ้าคลั่ง วิเวียนนำพาฉันหมุนวนไปทั่วห้องโถงที่กว้างใหญ่ ความงดงามของเธอในชุดราตรีสีดำสนิทที่พลิ้วไหวราวกับเงาปีศาจนั้นสะกดสายตาจนฉันไม่อาจละไปได้ ทุกการสัมผัสของเธอคือการแลกเปลี่ยนความเจ็บปวด ฉันรู้สึกได้ถึงรอยร้าวในใจของเธอ และเธอก็คงสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่ฉันกลั้นเอาไว้ในใจ "เจ้ากำลังร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา" เธอเอ่ยขณะประคองแผ่นหลังฉันให้โน้มลงไปจนเกือบจะขนานกับพื้น ร่างกายของเราแนบชิดกันจนฉันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่ความเย็นที่น่ารังเกียจ แต่เป็นความเย็นที่เปรียบเสมือนการปลอบประโลมในนรก "เพราะที่นี่ไม่มีที่ว่างให้สำหรับน้ำตาของมนุษย์ไงคะ" ฉันกระซิบตอบ สายตาของเราประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "งั้นก็จงเป็นมากกว่ามนุษย์เสียสิ" เธอว่า พลางเชยคางฉันขึ้น "เป็นของฉัน... เป็นส่วนหนึ่งของกรงขังนี้ แล้วเจ้าจะไม่ต้องสูญเสียอะไรอีก" ในจังหวะที่หัวใจเราแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาผ่านม่านพายุ เป็นเสียงฝีเท้าที่ฉันจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิต ฝีเท้าที่ควรจะหยุดนิ่งไปตั้งแต่วันที่คฤหาสน์นองไปด้วยเลือดเมื่อสิบปีก่อน ประตูบานใหญ่ที่สุดของคฤหาสน์ค่อยๆ แง้มออก เสียงบานพับที่ฝืดเคืองนั้นกรีดแทงโสตประสาท ร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดเข้ามาในห้องโถง กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยโชยมาปะทะจมูกจนฉันแทบอาเจียน วิเวียนหยุดกะทันหัน ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นและสง่างามของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ใต้แสงฟ้าแลบ ใบหน้าของบุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้ต่างไปจากรูปถ่ายที่ฉันเก็บรักษาไว้ในหีบเหล็กที่ฝังดินไว้หลังบ้านเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพคู่เดิมจ้องมองมาที่ฉันก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลายลงในพริบตา "มินตรา... พี่กลับมารับน้องแล้ว... ในฐานะเหยื่อรายต่อไป" บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ