ทางเลือกที่โหดร้าย

กลิ่นคาวเลือดที่ระเหยอบอวลอยู่ในอากาศนั้นหอมหวานเสียจนน่าสะอิดสะเอียน มินตราจ้องมองร่างสูงโปร่งของเลดี้วิเวียนที่ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงพิธีกรรม มือเรียวขาวจัดของหญิงสาวผู้เป็นนิรันดร์กำลังถือมีดอาคมที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง ปลายคมกริบนั้นจ่ออยู่เหนือหัวใจของ 'เด็กหญิง' ที่นอนสั่นสะท้านอยู่บนแท่นหินเย็นเยียบ "เจ้าจะยืนมองจนจบการแสดง หรือจะกระโจนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโศกนาฏกรรมนี้เสียเอง มินตรา?" น้ำเสียงของวิเวียนราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทราวกับเสียงกรีดของคมมีดบนแก้วเจียระไน มินตรากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นเยียบจากปลายมีดที่สะท้อนแสงจันทร์วูบไหวทำให้มินตราเห็นภาพหลอนของคืนวันเก่าๆ คืนที่ครอบครัวของเธอถูกพรากไปในลักษณะนี้ไม่ผิดเพี้ยน "ท่านกำลังทำลายทุกอย่างที่ท่านเคยบอกว่าต้องการจะปกป้อง..." มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเกลียดชังที่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนจนแทบแตกสลาย วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยหันมาสบประสานนิ่งงัน "คำว่าปกป้องในพจนานุกรมของข้ากับเจ้ามันต่างกัน มินตรา... ข้าไม่ได้ปกป้องชีวิต ข้าปกป้อง 'จุดจบ' ที่จะทำให้เราทั้งคู่เป็นอมตะในความทรงจำของกันและกันต่างหาก" วิเวียนโน้มตัวลงต่ำ กระซิบข้างหูเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้ไร้เสียง ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาเย้ายวนที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "เจ้ามีเวลาเพียงลมหายใจเดียวเท่านั้น หากเจ้าอยากให้ข้าหยุด จงเอาอาวุธที่อยู่ในมือเจ้า... มาแทงที่หัวใจของข้าแทนเด็กนี่สิ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของมินตราที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทางเลือกของเธอมีเพียงสองทาง หนึ่งคือปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องรับกรรมแทนเธอเพื่อให้วิเวียนบรรลุเป้าหมาย และสองคือการลงมือสังหารคนที่เธอมอบหัวใจให้ด้วยความรักและความเกลียดชังที่ทับซ้อนกัน มินตราก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วโถง ความคิดในหัวตีกันให้วุ่นราวกับพายุคลั่ง เธอหวนนึกถึงสัมผัสอบอุ่นยามที่วิเวียนโอบกอดเธอในคืนที่หนาวเหน็บ สัมผัสที่หลอกลวงหรือจริงใจ? เธอไม่มีทางรู้ได้เลย "ท่านหลอกใช้ข้ามาตลอดใช่ไหม วิเวียน?" มินตราถาม พลางชักมีดเงินที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมาสะท้อนแสงจันทร์ วิเวียนไม่ได้หลบหลีก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง มันเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่มินตราเคยเห็นมา แต่ก็น่ากลัวที่สุดเช่นกัน "ข้าหลอกเจ้าเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น มินตรา... คือเรื่องที่ว่า ข้าไม่มีวันทรยศเจ้าได้ลงคอ" วิเวียนทิ้งมีดในมือลงกับพื้นอย่างจงใจ แล้วกางแขนออกกว้างคล้ายการเชิญชวนให้นางร้ายเข้าหาความตาย "หากเจ้ารักในความถูกต้องมากกว่าตัวข้า... ก็จงแทงมันลงมาให้สุดแรง อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาทรมานไปมากกว่านี้" วินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านถึงขีดสุด มินตราพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ปลายมีดในมือจ่อตรงไปยังจุดตายของหญิงสาวเบื้องหน้า แววตาของวิเวียนไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความโหยหาที่ทำเอามินตราแทบหยุดหายใจ ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมมีดจะสัมผัสผิวเนียนละเอียด เสียงเคาะประตูไม้บานยักษ์ที่ปิดตายก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูสั่นสะเทือน เงาร่างสีดำมืดทมิฬค่อยๆ แทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นกว่าเลือดของวิเวียนแผ่กระจายไปทั่วห้อง คนผู้หนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา—คนที่ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่แล้วในความทรงจำของมินตรา "หยุดมือเสีย มินตรา... คนที่เจ้าควรฆ่า ไม่ใช่เลดี้ของเจ้า แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าต่างหาก" เสียงแหบพร่าของผู้มาเยือนทำเอามินตราต้องชะงักฝีเท้าลงทันที เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ทว่าบิดเบี้ยวด้วยรอยแผลเป็นอันน่าสะพรึงกลัว วิเวียนลดแขนลง สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่มินตราอีกต่อไป แต่กลับเพ่งเล็งไปที่ร่างที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยความอาฆาตที่มินตราไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้ากลับมาทำไม... คนทรยศ" ความหวังที่จะได้คำตอบดับวูบลง มินตราหันไปมองสลับระหว่างวิเวียนกับร่างปริศนานั้น ความลับที่ถูกฝังกลบไว้ในคฤหาสน์ราตรีสีเลือดกำลังจะถูกขุดขึ้นมาในรูปแบบที่โหดร้ายที่สุด และเธอก็รู้ตัวดีว่า... การตัดสินใจของเธอนับจากวินาทีนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยเด็กคนนั้นอีกต่อไป แต่มันคือการตัดสินใจว่าจะยอมเป็นหมากในเกมนี้ หรือจะจุดไฟเผาคฤหาสน์ทั้งหลังทิ้งไปพร้อมกับความจริงที่เน่าเฟะนี้เสียเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันมืดมิดไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ