พันธะสัญญาโลหิต

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้มินตราหวาดกลัวเท่ากับสัมผัสเย็นเยียบของปลายนิ้วเรียวที่กำลังกรีดไล้ไปตามแนวสันกรามของเธอ หญิงสาวพยายามถอยกรูดหนี แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบของห้องโถงร้างในคฤหาสน์ราตรีสีเลือด แรงบีบที่ต้นแขนไม่ได้หนักหนา แต่กลับตรึงร่างเธอไว้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "วิ่งต่อไปสิคะ มินตรา... ถ้าการวิ่งหนีโชคชะตาคือความบันเทิงเดียวที่เธอมี" น้ำเสียงของเลดี้วิเวียนนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่หลอกล่อให้เหยื่อเดินลงสู่หลุมพราง วิเวียนขยับกายเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบป่าและสนิมเหล็กปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว มินตราเม้มปากแน่น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เมื่อนัยน์ตาสีอเมทิสต์ของผู้นำกลุ่มปาร์ตี้ลึกลับคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะคว้านเอาความลับที่ซ่อนอยู่ในความโศกเศร้าออกมาดูเล่น "ปล่อยฉันไป..." มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วไม่ใช่หรือคะ? การล่าที่สนุกสนานน่ะ" วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นิ้วเรียวที่ยังคงไล้กรอบหน้าของมินตราค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะกดน้ำหนักลงเล็กน้อยจนมินตราต้องเผยอปากออกโดยสัญชาตญาณ "สิ่งที่ฉันต้องการน่ะเหรอคะ?" วิเวียนเอียงคอเล็กน้อย เส้นผมสีรัตติกาลทิ้งตัวลงมาปรกใบหน้าขาวจัด "สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่การไล่ล่า แต่มันคือ 'ความภักดี' ที่แลกมาด้วยชีวิตต่างหาก มินตรา เธอหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงนกน้อยที่ปีกหักในกรงขังของฉันเท่านั้น" วิเวียนผละออกเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือของมินตราขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือของเธอจิกกดลงบนผิวขาวเนียนตรงข้อมือจนขึ้นรอยแดง มินตรานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อวิเวียนหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่สลักลวดลายกุหลาบหนามออกมาจากชายแขนเสื้อ มินตราก็ถึงกับลมหายใจสะดุด "เรามาทำข้อตกลงกันเถอะค่ะ" วิเวียนกระซิบ พลางใช้คมมีดกรีดลงบนนิ้วชี้ของตัวเองอย่างไม่ลังเล เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยดเล็กๆ "ดื่มมันเสีย... แล้วพันธะสัญญาแห่งราตรีจะไม่มีวันเสื่อมคลาย เธอจะเป็นของฉัน ตราบเท่าที่เลือดในกายเธอยังคงเต้นเร่าด้วยความปรารถนาที่จะรอดชีวิต" "ถ้าฉันปฏิเสธ..." มินตราถาม เสียงสั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย วิเวียนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงามราวกับงานศิลปะ แต่กลับแฝงไปด้วยความอำมหิตที่ชวนให้ขนลุกชัน "ถ้าเธอปฏิเสธ ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่เธอเฝ้าถวิลหา... ภาพความตายในคืนนั้นที่เธอพยายามลืมเลือน ฉันจะทำให้มันชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ จนกว่าเธอจะเป็นบ้าและร้องขอความตายจากฉันด้วยตัวเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของมินตราที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าไม่มีทางรอดพ้นจากกรงขังมยุราแห่งนี้ มือที่สั่นเทาของเธอถูกบังคับให้รับหยดเลือดสีเข้มนั้นเข้าสู่ริมฝีปาก รสชาติของมันทั้งหวานล้ำและขมปร่าดุจพิษร้ายที่ไหลซึมเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่แค่เครื่องหมายแห่งความเป็นเจ้าของ แต่มันคือการผูกมัดจิตวิญญาณเข้ากับผู้หญิงที่ดูเหมือนเทวดาตกสวรรค์เบื้องหน้า วิเวียนโน้มตัวลงมาประทับจูบลงบนหน้าผากของมินตรา แผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยคำสาปแช่งที่ไม่มีวันลบเลือน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในความมืดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที วิเวียนชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในเสี้ยววินาที เงามืดที่มุมห้องขยับไหวพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ก้าวออกมา เขาคุกเข่าลงต่อหน้าวิเวียนและกระซิบรายงานบางอย่างด้วยเสียงที่แผ่วเบาเกินกว่าที่มินตราจะได้ยิน แต่เพียงแค่เห็นสีหน้าของวิเวียนที่เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ มินตราก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างเธอกับวิเวียนนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหญ่ "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' จะทำลายความสุขของเราไปเสียแล้วนะคะ มินตรา" วิเวียนหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่สวยนั้นเปล่งประกายด้วยความกระหายเลือดที่แท้จริง "ดูเหมือนคนรักเก่าของเธอ... จะยังไม่ตายอย่างที่เธอคิดนะคะ" มินตราเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อชายชุดดำนั้นขยับหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่คุ้นเคยบนใบหน้า... ใบหน้าที่เธอเห็นในคืนวันที่คฤหาสน์หลังนี้เปื้อนไปด้วยเลือดเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปค่ะ