หลบหนีสู่เงามืด

"วางดาบเล่มนั้นลงเสีย วิเวียน... ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดของใครบางคนจะทำให้เจ้ากลายเป็นปีศาจที่ข้าไม่รู้จักไปตลอดกาล" มินตราเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่สั่นประสาท เสียงของนางสั่นพร่าแต่กลับกังวานดุจคมมีดที่กรีดลงบนความเปราะบางของสถานการณ์ วิเวียนชะงักงัน ดาบเล่มยาวในมือสั่นไหวหยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงจนกลายเป็นรอยด่างพร้อยที่น่ารังเกียจ ดวงตาคู่งามที่เคยสงบนิ่งดั่งทะเลสาบยามค่ำคืน บัดนี้กลับไหวระริกด้วยอารมณ์ที่ปะปนกันจนมินตราไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นความโกรธแค้น หรือความเสียใจที่ยากจะเอื้อนเอ่ย "เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม?" วิเวียนถามเสียงแหบพร่า โดยไม่ยอมหันกลับมามองใบหน้าของมินตรา "ความจริงที่ข้าพยายามซ่อนไว้หลังหน้ากากแห่งงานเลี้ยงรื่นเริง... เจ้าเห็นมันแล้ว มินตรา" "ข้าเห็นมากกว่าแค่ความจริง วิเวียน" มินตราก้าวเท้าออกไปจากมุมมืดของห้องลับ ฝีเท้าของนางแผ่วเบาแต่หนักแน่นดั่งประกาศิต "ข้าเห็นความเปราะบางของเจ้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง และนั่นคือสิ่งที่ข้าหวาดกลัวที่สุด" วิเวียนทิ้งดาบในมือลงกับพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงเคาะโลงศพ หญิงสาวผู้สูงศักดิ์หันมาเผชิญหน้ากับมินตรา ใบหน้าของวิเวียนซีดเผือด แต่ทว่ากลับดูงดงามราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อนที่กำลังจะแตกร้าว นางพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือเรียวบางคว้าเข้าที่ต้นแขนของมินตรา บีบแน่นจนรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "หนีไปกับข้า" วิเวียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของนางหอมจางๆ กลิ่นกุหลาบที่แฝงไปด้วยไอสังหาร "ในงานเลี้ยงนี้ไม่มีที่ว่างให้เราอีกแล้ว ความลับที่เพิ่งแตกออกจะทำให้พวกเขาทั้งหมดตามล่าเรา... ไปยังเขตต้องห้ามหลังคฤหาสน์ ที่นั่นคือที่เดียวที่แม้แต่เงาของข้าก็ไม่อาจเอื้อมถึง" มินตราไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้วิเวียนจูงมือนำทางผ่านเส้นทางลับที่มืดมิดและเต็มไปด้วยหยากไย่ของกาลเวลา ทั้งสองวิ่งผ่านโถงทางเดินที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ มินตราเหลือบมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างทาง ใบหน้าของนางในตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับวิเวียน—ไร้เลือดฝาด เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยร่องรอยของการสูญเสีย เมื่อถึงประตูลับที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาม วิเวียนร่ายมนตร์บทหนึ่งที่ทำให้บานประตูเหล็กดัดค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นเส้นทางสู่ป่ากอธิคที่ถูกหมอกหนาปกคลุม ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีม่วงอมแดงดั่งเลือดที่กำลังตกตะกอน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของความตายและความลึกลับอบอวลอยู่ในอากาศ "ทำไมต้องเป็นข้า?" มินตราเอ่ยถามขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดของพุ่มไม้ดึกดำบรรพ์ "ทำไมเจ้าถึงยอมเปิดเผยความลับที่อาจทำให้เจ้าดับสูญให้คนอย่างข้าเห็น... ทั้งที่เจ้าสามารถฆ่าปิดปากข้าได้ง่ายดายเหมือนกับคนอื่นๆ ในห้องลับนั่น" วิเวียนหันกลับมา แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงบนใบหน้าของนาง ทำให้ดวงตาคู่สวยนั้นดูเหมือนกับแก้วตาของสัตว์ป่าที่กำลังหลงทาง นางเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ปรกหน้าของมินตราออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่นุ่มนวลทำให้มินตราถึงกับกลั้นหายใจ "เพราะเจ้าคือเงาสะท้อนเดียวที่ข้าเหลืออยู่ มินตรา" วิเวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว "ความตายของครอบครัวเจ้า... มันไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ แต่มันคือบทลงโทษที่ข้าเป็นผู้ขีดเขียนขึ้นมาในคืนที่ข้ายังเป็นเพียงปีศาจที่ไร้หัวใจ... และวันนี้ ข้าจะชดใช้ให้เจ้า ด้วยทุกสิ่งที่ข้ามี" มินตราตัวแข็งทื่อ คำพูดของวิเวียนพุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจดุจลูกธนูอาบยาพิษ ความโกรธแค้นที่เคยหลับใหลอยู่ก้นบึ้งของจิตใจเริ่มปะทุขึ้นมาแทนที่ความสงสาร นางผลักวิเวียนออกไปอย่างแรง สายตาที่เคยมองอีกฝ่ายด้วยความอาลัยอาวรณ์แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่ลึกซึ้ง "เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนทำงั้นหรือ?" มินตราเค้นเสียงถาม มือของนางคว้าเศษเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งเงินที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงนั้นแหลมคมและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินเยื้องกรายออกมาจากความมืดมิด ใบหน้าภายใต้หน้ากากนกฮูกสีเงินนั่นทำให้ทั้งมินตราและวิเวียนต้องถอยหลังไปคนละก้าว "ดูเหมือนว่าความลับที่เน่าเฟะจะถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้นแล้วนะ..." บุคคลปริศนาเอ่ยเสียงเรียบเย็น "เลดี้วิเวียน... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้อตกลงของเราคือสิ่งใด? กฎที่ว่า 'ห้ามผู้ใดรอดชีวิตจากความจริง' ยังคงมีผลอยู่เสมอ" วิเวียนรีบก้าวมาบังหน้ามินตราเอาไว้ในทันที สัญชาตญาณการปกป้องที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะมีอยู่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง มินตรามองเห็นแผ่นหลังที่สั่นเทาของวิเวียน และเสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จากทุกทิศทาง... พวกเขาล้อมเราไว้หมดแล้ว บลัดดี้แมรี่ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่คฤหาสน์ราตรีสีเลือดไปพร้อมกันนะคะ