พิธีสาบาน

"ดื่มด่ำกับรสชาติของมันเสีย มินตรา... เลือดของเจ้าเปรียบดั่งไวน์ชั้นเลิศที่ข้าเฝ้ารอมานานนับศตวรรษ" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจกำมะหยี่กรีดลงบนโสตประสาทของมินตรา กลิ่นกำยานมวลหนาอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินลับใต้คฤหาสน์ราตรีสีเลือด แสงเทียนสีแดงฉานวูบไหวราวกับจะดับสูญเสียให้ได้ในทุกขณะที่ลมหายใจของมินตราสะดุดลง ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วเรียวสวยของเลดี้วิเวียนที่กรีดผ่านลำคอของนางไม่ได้ทำให้ความกลัวแล่นพล่านเท่ากับความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ซ่อนเร้นอยู่ในนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น มินตรากำชายกระโปรงลูกไม้จนยับย่น ความโศกเศร้าที่เคยเป็นดั่งเกราะป้องกันตัวดูเหมือนจะพังทลายลงยามเมื่อถูกสายตาคู่นั้นตรึงไว้กับที่ นางรู้ดีว่าพิธีสาบานในคืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่การตกลงทำพันธะ แต่มันคือการยอมสละวิญญาณให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาของวิเวียนตลอดกาล "ท่านต้องการชีวิตของข้าจริงๆ หรือคะ... หรือเพียงแค่ต้องการกรงขังชิ้นใหม่เอาไว้ดูเล่น?" มินตราเค้นเสียงถาม แม้ความมั่นใจจะสั่นคลอนแต่นางยังคงเชิดหน้าท้าทาย วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบแต่ทว่าดึงดูดใจจนน่าประหลาด ร่างสูงสง่าในชุดราตรีสีดำสนิทขยับเข้ามาใกล้จนมินตราได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่โรยราและกลิ่นคาวเลือดที่จางหายไปตามกาลเวลา วิเวียนใช้ปลายนิ้วเชยคางหญิงสาวขึ้น บังคับให้สบตา "เจ้าก็เป็นกรงขังของข้าไม่ต่างกัน มินตรา... ความเหงาของเจ้าทำให้ข้าหิวโหย ความแค้นของเจ้าทำให้ข้ากระหาย หากเราทำพันธะนี้ วิญญาณของเจ้าจะหลอมรวมเป็นหนึ่งกับข้า ไม่มีการจากลา ไม่มีการสูญเสียอีกต่อไป... เจ้าจะไม่ต้องร้องไห้กลางดึกอีกแล้ว เพราะข้าจะเป็นผู้กลืนกินน้ำตาเหล่านั้นเอง" วิเวียนหยิบมีดสั้นที่ทำจากเงินบริสุทธิ์แกะสลักลวดลายเถาวัลย์หนามขึ้นมา แสงเทียนสะท้อนกับคมมีดวาบหนึ่ง ก่อนที่วิเวียนจะกดปลายมีดลงบนข้อมือของตนเอง เลือดสีแดงเข้มข้นหยดลงบนถ้วยทองเหลืองกลางวงแหวนเวทมนตร์ที่วาดด้วยเถ้าถ่านกระดูก "ยื่นมือมา" คำสั่งนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำประกาศิต มินตราหลับตาลง ภาพของครอบครัวที่ล้มตายในคืนนั้นหวนกลับมาทิ่มแทงใจอีกครั้ง หากทางเลือกเดียวที่จะล้างแค้นหรือมีชีวิตรอดคือการก้าวเข้าสู่อ้อมกอดของอสูรร้ายที่แสนสง่างาม นางก็ยินดีจะแลก หญิงสาวยื่นมือที่สั่นเทาออกไป วิเวียนคว้าข้อมือนั้นไว้แน่น สัมผัสที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งทำให้มินตราสะท้านไปทั้งร่าง วิเวียนกรีดคมมีดลงบนฝ่ามือของมินตราอย่างแผ่วเบา แต่ความเจ็บปวดกลับรุนแรงและร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา เลือดของทั้งสองหยดลงปนกันในถ้วย ทองเหลืองเริ่มสั่นไหว เสียงหวีดหวิวของวิญญาณเร่ร่อนรอบคฤหาสน์ดังระงมขึ้นมาราวกับจะคัดค้านพันธะต้องห้ามนี้ "ข้าขอสาบานด้วยเลือดและเงา" วิเวียนเอ่ยเสียงกังวาน "นับจากนี้... กายของเจ้าคือที่พักพิงของข้า วิญญาณของเจ้าคือคำมั่นสัญญา เลือดของเจ้าคืออาหารแห่งความเป็นอมตะ และทุกหยดน้ำตาของเจ้า... จะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว" แสงสีม่วงอมดำสว่างวาบขึ้นกลางห้อง ลมพายุหมุนวนบ้าคลั่งจนเทียนทุกเล่มดับวูบลง มินตรารู้สึกถึงกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือด ดั่งสายน้ำเชี่ยวกรากที่กัดเซาะทุกความเจ็บปวดเดิมให้มลายหายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดที่ลุ่มลึกและตัณหาที่ยากจะหยั่งถึง ร่างกายของนางโอนอ่อนเข้าหาอ้อมกอดของวิเวียนโดยอัตโนมัติ วิเวียนกระซิบข้างใบหูขณะที่พันธะเริ่มก่อตัวอย่างสมบูรณ์ "ในที่สุด... เจ้าก็ไม่มีวันหนีจากข้าได้อีกแล้ว มินตรา... เจ้าเป็นของข้าอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วินาทีนี้ไปจนถึงวันสิ้นโลก" มินตราหอบหายใจถี่ด้วยความรู้สึกที่พร่าเลือน นางรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่แทรกซึมเข้าไปในห้วงลึกของหัวใจ ความเย็นชาที่เคยมีเริ่มมลายหายไป ทว่าความโดดเดี่ยวที่เคยโอบอุ้มกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่แน่นหนากว่าเดิม เมื่อมินตราลืมตาขึ้น นัยน์ตาของนางไม่ได้เป็นสีน้ำตาลหม่นเศร้าอีกต่อไป แต่มันกลับฉายแววสีแดงก่ำดุจสีเลือดของวิเวียน ทว่า ในจังหวะที่พันธะกำลังจะผสานสนิท มินตรากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ... เสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากวิเวียน แต่มันมาจากก้นบึ้งของจิตใต้สำนึกของนางเอง มันเป็นเสียงของใครบางคนที่นางคุ้นเคยเหลือเกิน... เสียงที่บอกให้ทำลายพันธะนี้ทิ้งเสียก่อนที่วิญญาณของนางจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์ วิเวียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่แปลกปลอมจากภายในร่างของมินตรา "เจ้า... เจ้าซ่อนอะไรไว้ในใจกันแน่?" มือที่กุมกันอยู่สั่นสะท้านขึ้นมาทันที เมื่อมีบุคคลที่สามที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ก้าวพ้นจากเงามืดของเสาหินห้องใต้ดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายไม่แพ้กัน... หญิงสาวผู้มีใบหน้าเหมือนมินตราทุกประการ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความโศกเศร้า มีเพียงความกระหายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าใคร "พิธีสาบานน่ะ ทำน่ะดีแล้วค่ะ... แต่คงต้องถามก่อนนะว่า วิญญาณดวงไหนที่จะถูกกลืนกินกันแน่?" บลัดดี้แมรี่ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทที่สิบเก้านี้ไปด้วยกันนะคะ