กับดักแห่งความปรารถนา

"ถ้าคืนนี้เจ้าจะตาย... อย่างน้อยก็ขอให้ตายในชุดที่สวยที่สุดเสียหน่อย มินตรา" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจกำมะหยี่กรีดผ่านผิวหนังบริเวณใบหู เลดี้วิเวียนขยับกายเข้ามาใกล้จนมินตราสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่ง กลิ่นหอมของกุหลาบดำและเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในห้องแต่งตัวส่วนตัว แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาบนกระจกเงาบานใหญ่ เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของหญิงสาวผู้เป็นดั่งราชินีแห่งความมืด มินตรากำขอบโต๊ะเครื่องแป้งแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว นางจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก หญิงสาวในชุดราตรีผ้าไหมสีแดงสดดุจสีของหยดเลือดที่เพิ่งไหลรินดูช่างแปลกตาและเปราะบาง มือที่สั่นเทาของเลดี้วิเวียนกำลังบรรจงสวมสร้อยคอรูปกุหลาบที่มีหนามแหลมคมทิ่มแทงเข้าที่ลำคอของนางจนเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว "ท่านต้องการอะไรกันแน่ วิเวียน" มินตราถาม ลมหายใจสะดุดเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของอีกฝ่ายไล้ไปตามแนวลำคอที่เพิ่งถูกหนามทิ่มแทง "งานปาร์ตี้คืนนี้... ไม่ใช่แค่การเฉลิมฉลองใช่ไหม" เลดี้วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเพลิงวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่มินตราอ่านไม่ออก "ความตายมักจะมาพร้อมกับเสียงดนตรีที่เร้าใจเสมอ มินตรา... เจ้ากลัวหรือ? หรือว่าเจ้ากำลังโหยหาความเจ็บปวดที่ข้ากำลังหยิบยื่นให้กันล่ะ?" มินตราไม่ตอบ แต่ดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นกลับสั่นไหว นางเบือนหน้าหนีจากแววตาที่จ้องมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณของเลดี้วิเวียน ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้องแต่งตัว มุ่งหน้าสู่โถงกลางของคฤหาสน์ที่เสียงไวโอลินกำลังกรีดร้องอย่างโหยหวน บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงคืนนี้ช่างบีบคั้น แขกเหรื่อในหน้ากากรูปสัตว์ป่าประหลาดกำลังเต้นรำท่ามกลางกลิ่นอายของความรุนแรงที่ซ่อนอยู่ใต้พรมหรู ทุกย่างก้าวของมินตราทำให้เหล่าผู้คนหยุดชะงัก สายตาหิวกระหายหลายคู่จับจ้องมาที่นาง ราวกับนางเป็นเหยื่ออันโอชะที่ถูกตกแต่งรอการชำแหละ "ยินดีต้อนรับสู่กับดักแห่งความปรารถนา" เสียงทุ้มต่ำของชายสวมหน้ากากนกฮูกดังขึ้นข้างหูขณะที่มินตรากำลังจะเดินผ่านเขาไป เขาคว้าข้อมือนางไว้แน่น บีบจนนางนิ่วหน้า "เจ้าดูงดงามเหลือเกิน... แต่ข้าสงสัยจังว่าถ้าข้าถอดหน้ากากเจ้าออก แล้วเห็นความหวาดกลัวที่ปิดบังไว้ภายใน... มันจะอร่อยสักแค่ไหน" มินตรากระชากแขนออกอย่างรุนแรง ดวงตาเย็นชาของนางวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร "ถอยไป ถ้าเจ้าไม่อยากให้มือของเจ้าต้องขาดออกจากร่างก่อนจะได้ชิมรสชาติเลือดของข้า" ชายคนนั้นหัวเราะลั่น แต่มันคือเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้ามาประชิดตัวมินตราอีกครั้ง เสียงระฆังหนักๆ ก็ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ไฟทุกดวงในห้องโถงดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูง เผยให้เห็นเงามืดที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วท่ามกลางกลุ่มแขก ความโกลาหลเริ่มขึ้นในพริบตา เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงของหนักกระทบพื้นดังระงม มินตรายืนนิ่งท่ามกลางความมืดมิด สัมผัสได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆ ที่กระเด็นมาโดนแก้ม กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยย้อนกลับมาเตือนให้ระลึกถึงคืนแห่งความสูญเสียในอดีต "วิเวียน!" มินตราตะโกนเรียกท่ามกลางความมืด ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงมือปริศนาที่คว้าหมับเข้าที่เอวของนาง ก่อนจะลากตัวนางเข้าไปในมุมมืดของม่านกำมะหยี่หนา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ กลิ่นกุหลาบดำที่นางคุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะจมูก แต่มันต่างออกไป... กลิ่นนั้นเจือปนด้วยความสับสนและแรงตัณหาที่ป่าเถื่อนยิ่งกว่าครั้งไหน "ไม่ต้องหาข้าหรอกมินตรา" เสียงของเลดี้วิเวียนกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ความมืดทำให้มินตรามองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่สัมผัสจากฝ่ามือที่กดทับร่างกายของนางเข้ากับกำแพงคฤหาสน์นั้นชัดเจนและหนักแน่น "เจ้าหนีกับดักของข้าไม่พ้นหรอก ตั้งแต่ก้าวแรกที่เจ้าเข้ามาในคฤหาสน์นี้... เจ้าก็กลายเป็นสมบัติของข้าโดยสมบูรณ์แล้ว" มินตราพยายามดิ้นรน แต่เลดี้วิเวียนกลับกดร่างลงมาแน่นขึ้น ปลายลิ้นร้อนผ่าวแตะเบาๆ ที่รอยแผลจากสร้อยคอหนามที่คอยาง มินตราตัวสั่นสะท้าน ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธแค้น ทั้งหลงใหลในอำนาจมืดมิดที่นางไม่เคยสลัดหลุด "ท่านต้องการให้ข้าเป็นเพียงของเล่นหรืออย่างไร?" มินตราถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เลดี้วิเวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมือมาปิดปากของมินตราไว้ แล้วขยับไปกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่มินตราเคยได้ยินมา "ถ้าข้าบอกว่าสิ่งที่ข้าต้องการ... คือหัวใจที่เปื้อนเลือดของเจ้าให้มาเต้นอยู่ในอกข้าเพียงผู้เดียวเล่า?" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงก็สว่างพรึบขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แสงเดิม แขกเหรื่อทุกคนในห้องนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นอย่างไร้ชีวิต มินตราเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนจากกระจกด้านหลังของเลดี้วิเวียน... ไม่ใช่เงาของหญิงสาวผู้งดงาม แต่เป็นร่างเงาของปีศาจที่กำลังถือมีดอาบเลือดจ่ออยู่ที่ลำคอของนางเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดของคฤหาสน์หลังนี้ไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ