วังวนแห่งความแค้น

“ความแค้นไม่ใช่สิ่งที่ควรเก็บไว้ในหัวใจนะคะ มินตรา... แต่มันควรถูกถ่ายเทลงบนคมมีดต่างหาก” กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เย็นเยียบเสียจนลมหายใจของมินตรากลายเป็นไอสีจาง เธอถูกมัดไว้กับเก้าอี้ไม้โอ๊คเก่าแก่ใจกลางห้องโถงที่เต็มไปด้วยเงาทอดยาวของเลดี้วิเวียน หญิงสาวพยายามขยับข้อมือที่เสียดสีกับเชือกป่านหยาบกร้าน แต่มันกลับยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่รอจังหวะกลืนกิน วิเวียนไม่ได้ขยับเข้าใกล้ เธอเพียงแต่เดินวนเวียนรอบร่างของมินตรา เหมือนนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อที่ติดบ่วง ส้นสูงปลายแหลมกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วโถงกว้าง เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและกดดันจนแทบหยุดหายใจ “คุณกำลังใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อ... เพื่อเรียก 'มัน' ออกมาสินะคะ” มินตราเค้นเสียงถาม ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยเปลวไฟแห่งโทสะที่พยายามสะกดไว้ วิเวียนชะงักฝีเท้า นางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนมินตราสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากผิวพรรณนั้น กลิ่นกุหลาบดำจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเลดี้วิเวียนกลบกลิ่นอายความตายในห้องนี้จนเกือบหมด “ฉลาดสมกับที่เป็นของขวัญชิ้นโปรดของฉันนะคะ แต่มินตรา... การที่คุณเป็นมนุษย์ที่กลิ่นเลือดหวานล้ำเพียงนี้ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ แต่มันคือโชคชะตาที่เรียกร้องให้สิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดต้องปรากฏตัว” “ถ้าฉันตายไป คุณก็เสียเหยื่อล่อที่ดีที่สุดไปนะคะ” มินตราสวนกลับพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันของอีกฝ่าย “หรือจริงๆ แล้ว... คุณเองก็กลัวมันเหมือนกัน?” วิเวียนหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหรูหราทว่ากรีดลึกเข้าไปในโสตประสาท นางเชยคางมินตราขึ้นด้วยนิ้วมือที่เย็นเฉียบ “กลัวเหรอคะ? ฉันไม่รู้จักคำนั้นมานานเกินสามร้อยปีแล้ว สิ่งที่ฉันมี... คือความบันเทิงที่กำลังจะได้เห็นคุณกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หรือไม่ก็... เห็นคุณได้เจอกับครอบครัวที่ตายไปในคืนนั้นอีกครั้งในรูปแบบของวิญญาณอาฆาต” คำว่า ‘ครอบครัว’ กระแทกเข้ากลางใจมินตราอย่างจัง ภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลย้อนกลับมา ราวกับเศษแก้วที่บาดลึกลงในรอยแผลเก่า ความเงียบปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดัง ‘แปะ... แปะ...’ อย่างสม่ำเสมอ คล้ายเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดกลัว มินตราเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้กลัวความตาย หากแต่กลัวความจริงที่วิเวียนพยายามขุดคุ้ย “คุณไม่ได้ต้องการกำจัดมัน... คุณต้องการครอบครองพลังนั้นต่างหาก วิเวียน” วิเวียนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ นางเพียงแต่ถอยห่างออกไปที่มุมมืดของห้อง ก่อนจะสะบัดชายกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิท “เอาล่ะ ได้เวลาของการแสดงเริ่มขึ้นแล้ว หวังว่าคุณจะทำหน้าที่เหยื่อล่อได้สมศักดิ์ศรีตระกูลที่เหลือรอดเพียงคนเดียวนะคะ” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของลมที่พัดผ่านรอยแยกของหน้าต่างก็ดังขึ้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาในห้องจนผนังไม้สั่นสะเทือน ความมืดมิดที่ดูเหมือนจะมีชีวิตกำลังคืบคลานเข้าหาเก้าอี้ที่มินตรานั่งอยู่ เงาร่างประหลาดที่ไร้รูปร่างชัดเจนเริ่มปรากฏตัวขึ้นจากทุกทิศทุกทาง พวกมันหิวโหย... และกลิ่นเลือดของมินตราคืออาหารอันโอชะที่พวกมันตามหามาตลอดกาล มินตราหลับตาลง รับรู้ได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอ ความรู้สึกถึงคมเขี้ยวที่พร้อมจะฝังลงบนผิวเนื้อทำให้เธอกลั้นหายใจ แต่ก่อนที่เงามืดเหล่านั้นจะทันได้สัมผัสตัวเธอ ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดนั้น... ร่างที่มินตราจำได้แม่นยำว่าเป็นคนคนเดียวกันกับที่ปรากฏในฝันร้ายของเธอทุกค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวของมัน หากแต่เป็น 'อาวุธ' ที่คนคนนั้นถืออยู่ในมือ นั่นไม่ใช่ดาบ... แต่เป็นจี้ห้อยคอสีเลือดที่เป็นของต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม่เธอ... ซึ่งควรจะถูกฝังไปพร้อมกับศพในวันนั้น! วิเวียนก้าวออกมาจากเงามืด ยิ้มบางๆ อย่างผู้ชนะขณะที่มองดูร่างปริศนาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหามินตรา “ดูสิคะ... ในที่สุดมันก็กลับมาทวงของที่ควรจะเป็นของมันคืนแล้ว” มินตราเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเธอมองเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทนั่น... มันคือใบหน้าของตัวเธอเอง... ใบหน้าที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์! บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ