ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถอยไปค่ะพี่สะใภ้หลี่ หากยังไม่อยากให้มือของฉันที่เพิ่งจับมีดทำครัวเลอะเทอะเพราะเลือดของคนปากพล่อย" หลินซูเหมยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เธอยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกข้างกอดอก ดวงตาเรียวสวยดั่งหงส์หรี่มองหลี่ม่านที่พยายามชะโงกหน้าเข้ามาในห้องนอนราวกับสุนัขดมกลิ่น กลิ่นหอมฟุ้งของพริกคั่วและเครื่องเทศสูตรพิเศษจากมิติลับของเธออบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันไม่ใช่กลิ่นของ 'ผู้ชาย' อย่างที่หญิงสาวจอมเสี้ยมหวังจะเอามาเป็นข้ออ้างเล่นงาน "ซูเหมย! นี่เธอคิดจะทำอะไร?" หลี่ม่านชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนความประหลาดใจ "เธอกล้าขู่พี่สะใภ้อย่างนั้นรึ? แม่คะ! แม่ดูมันสิ มันเอาปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดจะใช้มีดทำครัวฟันหัวพี่สะใภ้แล้ว!" แม่สามีที่ยืนเกาะขอบประตูอยู่ด้านหลังขยับเข้ามา สมทบด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "ซูเหมย เรื่องที่เธอซ่อนชายอื่นในห้อง... ถ้าไม่มีคำอธิบายที่ฟังขึ้น วันนี้เราต้องเคลียร์กันให้จบ บ้านตระกูลจางไม่ต้อนรับหญิงแพศยา!" ซูเหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกชัน เธอเดินเข้าไปใกล้หลี่ม่านจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังกรูด กลิ่นหอมของอาหารที่เธอเพิ่งทำเสร็จฉุนกึกขึ้นมาอีกครั้ง เธอค่อยๆ วางถ้วยใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้อง มันคือ 'หมูสามชั้นผัดพริกแห้ง' ที่เนื้อนุ่มละลายในปาก สีสันจัดจ้านยั่วน้ำลาย "อยากรู้ใช่ไหมคะว่ากลิ่นนี้คืออะไร?" ซูเหมยใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่ถ้วยอาหาร "นี่คือเครื่องพิสูจน์ความอดทนของฉันตลอดสามปีที่ผ่านมา... และเป็นเครื่องพิสูจน์ด้วยว่า ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นฉันได้อีก" จางเหว่ยเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นจากการฝึกหนักดูขัดแย้งกับบรรยากาศตึงเครียดในห้อง เขาขมวดคิ้วมองมารดาและพี่สะใภ้ที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังภรรยาตัวน้อยของเขา สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ใครทำอะไรซูเหมย?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของนายทหารหนุ่มทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ "จางเหว่ย! เธอมาก็ดีแล้ว ดูเมียตัวดีของเธอสิ ซ่อนผู้ชายไว้ในห้องจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน!" หลี่ม่านรีบฟ้องทันที ซูเหมยเหลือบมองสามี แววตาของเธอเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นความมั่นใจ "เหว่ยคะ ฉันมีข้อเสนอ... เราแยกบ้านกันเถอะค่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวงสนทนา หลี่ม่านอ้าปากค้าง ส่วนแม่สามีถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "แยกบ้าน?! แกกล้าพูดออกมาได้ยังไง! ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ แกจะไปอดตายที่ไหน!" "ไม่ค่ะ" ซูเหมยตอบเสียงเรียบ "ฉันขอแค่ที่ดินรกร้างหลังเขา... ตรงที่มีแต่หินและต้นหญ้าที่ไม่มีใครเอา ตรงนั้นแหละค่ะที่ฉันต้องการ หากตกลง ฉันจะยกเงินเดือนของเหว่ยตลอดหกเดือนที่เหลือในปีนี้ให้บ้านใหญ่ทั้งหมด และหลังจากนี้เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก" นั่นคือข้อเสนอที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ ตระกูลจางต้องการเงิน และที่ดินหลังเขานั้นเป็นภาระที่ไม่มีใครอยากได้ ทุกคนในบ้านจ้องมองซูเหมยราวกับเห็นคนเสียสติ ทว่าในใจของซูเหมยนั้น... เธอรู้ดีว่าใต้ผืนดินรกร้างนั่นมีแหล่งน้ำบาดาลธรรมชาติและสภาพดินที่อุดมสมบูรณ์พอจะปลูกสมุนไพรและผักหายากที่เธอตั้งใจจะใช้มิติลับขยายพันธุ์ "ตกลง" แม่สามีรีบตอบรับทันทีโดยไม่ต้องรอให้ลูกชายคัดค้าน "อย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน ซูเหมย! อีกสามวัน เก็บของออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!" จางเหว่ยมองภรรยาด้วยความสับสน แต่เขาก็เลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างเธอ เขาเดินไปหยิบถ้วยหมูสามชั้นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วคีบชิ้นเนื้อเข้าปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที รสชาติที่เข้มข้นจนแทบจะหยุดหายใจนี้... มันไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดา "ไปเถอะค่ะ" ซูเหมยกระซิบข้างหูเขาขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการฉลองชัยชนะที่ได้เงินก้อนโต "ที่นั่นจะเป็นอาณาจักรของเรา... ไม่ใช่แค่ที่ดินรกร้าง แต่มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง" ทว่าในตอนที่ซูเหมยกำลังจะก้าวออกจากห้องนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้สั่นสะเทือน "เปิดประตู! ข้ามาจากอำเภอ ข้าได้ยินข่าวว่าที่นี่มีคนทำ 'อาหาร' ที่กลิ่นหอมประหลาดจนเจ้าหน้าที่คลังอาหารยังต้องเดินตามหา... ใครเป็นคนทำ?!" ซูเหมยชะงักกึก สีหน้าของหลี่ม่านเปลี่ยนจากความสะใจเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เพราะเธอจำได้แม่นว่าชายที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ 'หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบตลาดมืด' ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในเขตนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตของซูเหมยในตอนที่ 3 นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าเธอจะเอาตัวรอดจากวิกฤตนี้ไปได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ