กลิ่นขนมปังยั่วใจ

“หากท่านหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบประสงค์จะริบของกลางที่ไม่มีอยู่จริง ผมเกรงว่าคุกใต้ดินของสถานีตำรวจคงจะแคบเกินไปสำหรับความพยายามยัดเยียดความผิดแบบไร้หลักฐานนะคะ” ซูเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาคมกริบดุจมีดโกนของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ ‘เฉินกั๋วเฉียง’ ชายร่างกำยำผู้กุมอำนาจการตรวจตราตลาดมืดในเขตนี้ หลี่ม่านที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นหัวหน้าเฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ โรงเรือนเก่าๆ ที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับมีไอเย็นบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาวผู้นี้ “ไม่มีของกลางอย่างนั้นหรือ?” หัวหน้าเฉินแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนเสียงเหล็กขูดกับหิน “ในเขตนี้ ใครต่อใครต่างรู้ดีว่าบ้านตระกูลจางกำลังขัดสนจนต้องแอบทำขนมขายผิดกฎหมาย ถ้าฉันเข้าไปตรวจแล้วเจอเศษแป้งหรือเตาอบ... ชีวิตของพวกเธอจบสิ้นแน่” ซูเหมยไม่สะทกสะท้าน เธอหมุนตัวเดินไปที่เตาถ่านโบราณหลังบ้านซึ่งถูกก่ออิฐขึ้นมาใหม่ด้วยสัญชาตญาณของนักอบขนมมืออาชีพ เธอหยิบผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้งขึ้นมาผูกอย่างใจเย็น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “ในเมื่อหัวหน้าเฉินให้เกียรติมาเยี่ยมถึงที่ จะให้กลับไปมือเปล่าได้อย่างไร เชิญท่านนั่งรอก่อนนะคะ ขนมปังสูตรพิเศษที่อบจากเตาถ่านที่เพิ่ง ‘สร้างใหม่’ นี้ กำลังจะสุกพอดี” คำว่า ‘สร้างใหม่’ ของเธอแฝงนัยยะที่ทำให้หัวหน้าเฉินหรี่ตาลง เขารู้ดีว่าหากจะหาเรื่องจับกุม ก็ต้องมีของกลางที่ผิดกฎหมายจริงๆ แต่ทว่า... กลิ่นที่กำลังลอยมาจากเตานั้น มันไม่ใช่กลิ่นแป้งสาลีธรรมดา แต่มันคือกลิ่นหอมฟุ้งของเนยสดผสมผสานกับน้ำตาลไหม้ที่หอมหวานจนชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน ในยุคสมัยที่ผู้คนแทบจะหาข้าวกินให้รอดไปวันๆ กลิ่นนี้กลับรุนแรงและเย้ายวนใจเกินกว่าจะต้านทานได้ “นังซูเหมย! แกทำอะไรลงไป! แกจะเอาอาหารที่เก็บไว้ประทังชีวิตมาให้คนพวกนี้กินรึไง!” หลี่ม่านตะโกนแหวขึ้นมาด้วยความลนลาน เธอพยายามจะพุ่งเข้ามาขวาง แต่ทว่าจางเหว่ยที่เดินกลับมาจากทำนาพอดีได้ก้าวเข้ามาขวางไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ ของเขาแผ่รังสีอำนาจกดดันจนหลี่ม่านต้องชะงัก “พี่สะใภ้ ถอยไป” จางเหว่ยกล่าวเสียงเย็น “ภรรยาผมกำลังจะทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ขัดขวาง” ภายในเตาถ่านไฟสีส้มวูบวาบ ซูเหมยควบคุมอุณหภูมิด้วยความชำนาญ เธอกำลังอบ ‘ขนมปังเนยสดสูตรลับ’ ที่ใช้ส่วนผสมจากมิติลับซึ่งไม่มีใครในยุคนี้รู้จัก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวไปตามสายลม ทะลุผ่านหน้าต่างโรงเรือนออกไปสู่ถนนหน้าหมู่บ้าน เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดชะงัก จมูกฟุดฟิดด้วยความประหลาดใจ “กลิ่นอะไรน่ะ? หอมเหมือนขนมในฝันเลย!” “บ้านจางเหว่ยทำอะไรกินกัน? ทำไมถึงหอมขนาดนี้!” เสียงซุบซิบดังแว่วเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หัวหน้าเฉินที่ตอนแรกตั้งท่าจะหาเรื่อง ตอนนี้กลับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ สายตาจับจ้องไปที่หน้าเตาด้วยความหิวกระหายที่เก็บไว้ไม่อยู่ เขาเป็นคนกินยากและมักจะหงุดหงิดกับอาหารรสจืดชืด แต่กลิ่นที่อยู่ตรงหน้านี้กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น “สุกแล้วค่ะ” ซูเหมยใช้ที่คีบเหล็กหยิบถาดขนมปังสีเหลืองทองอร่ามออกมา กลิ่นหอมฟุ้งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนคนที่อยู่รอบข้างแทบจะกลั้นหายใจ ขนมปังปั้นเป็นก้อนกลม ผิวนอกกรอบเป็นสีทองเงางาม ทันทีที่ซูเหมยบิขนมปังออก ควันร้อนๆ พร้อมกลิ่นเนยและนมที่เข้มข้นก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ หัวหน้าเฉินมองขนมปังในมือซูเหมยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองมันในฐานะ ‘ของกลางผิดกฎหมาย’ แต่มองมันในฐานะ ‘สมบัติล้ำค่า’ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “นี่คือสิ่งที่คุณจะให้ฉันกินงั้นหรือ?” หัวหน้าเฉินเอ่ยถาม เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ซูเหมยยิ้มมุมปาก ยื่นขนมปังชิ้นนั้นให้เขา “ของที่ทำด้วยหัวใจและความตั้งใจที่จะเปลี่ยนวันเลวร้ายให้เป็นวันที่ดีขึ้น ใครจะไปคิดล่ะคะว่าหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบตลาดมืด จะแพ้พ่ายให้กับกลิ่นขนมปังธรรมดาๆ แบบนี้” บรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง เพื่อนบ้านเริ่มมุงดูที่หน้าประตูด้วยความตื่นเต้น หลี่ม่านหน้าถอดสีเพราะแผนการที่วางไว้จะให้คนมาจับซูเหมยกลับกลายเป็นการโฆษณาฝีมือการทำอาหารของหญิงสาวไปเสียฉิบ ทว่า ในขณะที่หัวหน้าเฉินกำลังจะเอื้อมมือมารับขนมนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นเคย “อยู่นี่เอง! หลินซูเหมย! แกทำขนมเน่าๆ ให้คนในหมู่บ้านเสียสุขภาพ แกต้องชดใช้!” แม่สามีที่ตามมาพร้อมกับพรรคพวกบ้านใหญ่พุ่งเข้ามาหมายจะคว่ำถาดขนมทิ้ง แต่จังหวะนั้นเอง หัวหน้าเฉินได้ลุกขึ้นพรวดพราดพร้อมคว้าข้อมือของแม่สามีไว้แน่น สายตาของเขาดุดันจนแม่สามีถึงกับตัวสั่นงันงก “ใครที่กล้าแตะต้องขนมชิ้นนี้... จะต้องรับโทษฐานขัดขวางการตรวจสอบราชการ!” คำพูดของหัวหน้าเฉินทำเอาทุกคนเงียบกริบ ซูเหมยยืนนิ่งด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การตัดสินใจของหัวหน้าเฉิน แต่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางเศรษฐีอย่างเต็มตัว ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น สายตาของซูเหมยกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ไกลออกไป ชายคนนั้นสวมเสื้อกันหนาวตัวหนาสวมหมวกปิดบังใบหน้า แต่สายตาที่เขามองมาที่เธอ... มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและคุ้นเคยอย่างประหลาด และที่มือของเขานั้น มีห่อผ้าเก่าๆ ที่ประทับตรา ‘เครื่องหมายการค้า’ ที่ซูเหมยจำได้แม่นว่า... เธอเพิ่งทำหายไปในมิติลับเมื่อคืนนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมอบอวลในฟาร์มแห่งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ